Μια στο καρφί και μια στο πέταλο...

«Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή…».

2010-05-11T14:17:00.000+03:00

«Η πατρίς, προ του κινδύνου ολέθρου…»! Πόσες φορές έχουν ακούσει οι Έλληνες ανάλογες φράσεις, άλλοτε ως πρόφαση και άλλοτε αληθείς, στο διάβα της Ιστορίας. Και άλλες τόσες έγινε έκκληση στον πατριωτισμό και το φιλότιμό τους, «να βάλουν πλάτη». Η Ιστορία διδάσκει ότι πάντοτε ανταποκρίθηκαν, παρά την πικρή αίσθηση της αδικίας, ότι δεν έφταιγαν - συνήθως αυτοί, για το «κατάντημα» της χώρας.
Ανερμάτιστοι, άρπαγες και αλαζόνες, οι «προύχοντες», πάντοτε «έκαναν πάρτι» πάνω στον ιδρώτα και τις αγωνίες των Ελλήνων και όταν τέλειωναν τα έτοιμα ή τα δανεικά και τα κλεμμένα, έκαναν έκκληση στο πατριωτικό φιλότιμο. Έτσι και τώρα: Αυτοί πρώτοι στην αρπαχτή, τη μίζα, τη φοροκλοπή και τη φοροδιαφυγή. Στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, την πελατειακή πολιτική, την εξαγορά και φθορά συνειδήσεων. Εκμεταλλεύτηκαν τις αγωνίες και τα αυτονόητα δικαιώματα των πολιτών για βιοπορισμό και του δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι «οι ευκαιρίες υπάρχουν για όλους, αρκεί … να προλάβουν να τις αρπάξουν». Και έτσι έφτασε το ψάρι, να μη βρωμάει μόνο από το κεφάλι, αλλά και από την ουρά.
Έναν μικρό - ελάχιστο βαθμό ενοχής έχουμε όλοι ή μας έπεισαν ότι έχουμε όλοι. Έτσι, «με σφιγμένα, από την οργή, δόντια», θα υπερασπιστούμε, με θυσίες την «τιμή του έθνους» κι ας νιώθουμε … «κορόιδα».
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τόνισε ότι η κρίση είναι βαθιά πολιτική και πρότεινε συγκεκριμένες αλλαγές μεταξύ των οποίων η μετατροπή της φοροδιαφυγής σε ιδιώνυμο αδίκημα, τρόπους για την επιτάχυνση στην απονομή της δικαιοσύνης ώστε να τιμωρούνται γρήγορα και αυστηρά οι επίορκοι, κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας, αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, μείωση της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα και αλλαγή στα πόθεν έσχες των βουλευτών και στον εκλογικό νόμο. Προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η μηδενική ανοχή τόνισε ο κ. Παπούλιας, ενώ υπογράμμισε πως πρέπει να προχωρήσουμε γρήγορα στις αναγκαίες παρεμβάσεις για να κερδίσουμε τον πόλεμο.
Όλα καλά! Έπρεπε να έχουν γίνει χθες. Όμως, το «μηδενική ανοχή» το ξανακούσαμε…

Θύτες και θύματα, εν ταυτώ.

2010-04-22T19:14:00.002+03:00

Ένα ερώτημα το οποίο έπρεπε να τίθεται, προς απάντηση, είναι η παράβαση των κανόνων του Κ.Ο.Κ., (κυρίως της στάθμευσης), που εμφανίζουν, με αυξανόμενη τάση οι συνδημότες είναι συνειδητή ή εξ ανάγκης. Εάν απαντηθεί καταφατικά η πρώτη εκδοχή, τότε πρέπει να υποθέσει κανείς ότι οι κάτοικοι της πόλης … δεν έχουν οικονομικό πρόβλημα και μπορούν άνετα να πληρώνουν τα πρόστιμα, ή αγνοούν τις απαγορεύσεις … εκδικούμενοι το Δήμαρχο και τη δημοτική αρχή.
Όποια υπόθεση δικαιολόγησης της συγκεκριμένης παραβατικότητας κι αν κάνει κανείς, μόνον ως κρύο χιούμορ μπορεί να εκληφθεί.
Αντίθετα, αν μιλήσει κανείς για «αναγκαίο κακό» μπορεί άνετα να επιχειρηματολογήσει: Η κίνηση και μετακίνηση σ’ αυτή την πόλη είναι Γολγοθάς! Φυσικά φταίει η ραγδαία αύξηση του αριθμού των οχημάτων, αλλά αυτό είναι ένα πολιτικό πρόβλημα, του οποίου η επίλυση είναι ευθύνη της δημοτικής αρχής.
Χρόνια τώρα γίνονται εξαγγελίες για την επίλυση του κυκλοφοριακού προβλήματος, με κατασκευή πάρκιν, πεζοδρομήσεις, κατασκευή ποδηλατοδρόμων και άλλα «μεγαλεπήβολα», τα οποία όχι απλώς δεν υλοποιούνται, αλλά αντιθέτως, υπονομεύονται στην πράξη από ρυθμίσεις της Δημαρχιακής Επιτροπής. Διότι μόνον ως τραγικές αντιφάσεις λόγου και πράξης μπορεί να εκληφθούν «ρυθμίσεις», όπως η παραχώρηση πλατειών, πεζοδρόμων, πεζοδρομίων, ακόμη και ποδηλατοδρόμων (!) σε ιδιώτες για εμπορική εκμετάλλευση. Ηχηρά παραδείγματα, η Ασκληπιού, η πλατείες Ρήγα Φεραίου και Ο.Τ.Ε, όλα σχεδόν τα πεζοδρόμια του κέντρου και ο ποδηλατόδρομος της οδού Κονδύλη. Φυσικά είναι πολλά και τα super markets που λειτουργούν στο κέντρο της πόλης, χωρίς να διαθέτουν τον απαραίτητο από το νόμο ιδιόκτητο χώρο στάθμευσης για τα οχήματα των πελατών. Η τροφοδοσία των καταστημάτων γίνεται σε ώρες αιχμής και αυτό είναι παράνομο. Όμως, πολύ συχνά, βλέπει κανείς απορριματοφόρα του δήμου να κάνουν … τη δουλειά τους καταμεσήμερο, ακολουθούμενα από ατέλειωτη ουρά αυτοκινήτων.
Οπότε, καταλήγουμε στο … όποιος προλάβει!
Η νομιμότητα αυτών των ρυθμίσεων ελέγχεται και είναι θέμα αντίδρασης ημών των ιδίων, για να μην είμαστε θύτες και θύματα μαζί.

«Θα τρίζουν τα κόκαλα…

2010-04-22T19:12:00.000+03:00

όλων αυτών που έδωσαν τη ζωή τους για αυτή την πατρίδα»!
Μιλά με δέος, απορία και οργή. Πολλή οργή! Χρόνια, τώρα, στην «πιάτσα», πουλάει λαχεία, («αγορά ελπίδος»). Πάντα με το χαμόγελο που βοηθάει τον υποψήφιο πελάτη. Το χαμόγελο του κόπηκε τελευταία. Η ζωή του στάθηκε σκληρή: του πήρε την κόρη στο άνθος της ηλικίας της. Στάθηκε όρθιος και συνεχίζει τον αγώνα. Τον ενδιαφέρουν τα «κοινά» και έχει άποψη.
Τώρα είναι οργισμένος με την κατάσταση της χώρας: «Ντρέπομαι να λέω που είμαι Έλληνας»! Τι να του απαντήσεις; Γιατί να ντρέπεται αυτός, που μια ζωή κυνηγούσε το μεροκάματο; Δεν έκλεψε κανέναν, ούτε καν … την εφορία, όπως χιλιάδες άλλοι συνέλληνες. Δεν αποφάσισε αυτός για την πορεία της χώρας. Η μόνη συμμετοχή του στη «συλλογική ευθύνη» ήταν η ψήφος του. Τον έπειθαν κάθε φορά ότι ψηφίζει για … το καλό της χώρας και το δικό του. Και πάντα γελασμένος έβγαινε. Τώρα νιώθει ταπεινωμένος. Το φιλότιμο και η ντροπή είναι «ευαίσθητα άνθη», που ευδοκιμούν στα … χαμηλά στρώματα. Οι άλλοι, αυτοί που έχουν και τις ευθύνες για την ταπείνωση, θεωρούν αυτά τα πράγματα ηλίθιες ευαισθησίες.
«Πάντως, πρέπει να παρηγοριόμαστε. Συνέλαβαν την Παναγιώτα του «Επαναστατικού Αγώνα. Τώρα θα κοιμόμαστε ήσυχοι», του είπα για να αποφορτίσω την κουβέντα. Γέλασε και αμέσως μετά: «Θα κοιμόμαστε, όμως»!
Δεν έχει κουράγιο για αστεία. Σε ποιον, άλλωστε, περισσεύει το κουράγιο; Λιγοστεύουν οι … «ορθόδοξοι» και πολλαπλασιάζονται οι … «διαμαρτυρόμενοι».
Υπάρχει μια γενική αίσθηση, στα όρια της υποψίας, ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια καλοστημένη προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν από τα πραγματικά προβλήματα: τα επιπλέον μέτρα, την όξυνση των συνθηκών εκμετάλλευσης και τη λεηλασία των ζωών μας. Ότι έχουν τοποθετήσει την κοινωνία σε δοκιμαστικό σωλήνα, ενός διεθνούς πειράματος, που στόχο έχει να ζυγίσει τα αντανακλαστικά, τα όρια και την πειθαρχία της.
Όταν η υποψία γίνει βεβαιότητα και η βεβαιότητα, οργή, τότε το «ηφαίστειο» θα βγάλει πολλή «τέφρα»!

«Τα παλιόπαιδα, τ’ ατίθασα».

2010-04-07T23:39:00.002+03:00

Στον τίτλο του εξαιρετικού ευθυμογραφήματος του Νίκου Τσιφόρου μπορεί να αναγνωρίσει ο κάθε Έλληνας ένα κομμάτι του εαυτού του. Η με κάθε τρόπο επιδίωξη της ευδαιμονίας, η άνομη συναλλαγή, το ρουσφέτι, η φοροαπαλλαγή και φοροκλοπή, η ελάσσων προσπάθεια και δεκάδες άλλες «αρετές» της φυλής, συνεπικουρούμενες από τα … «κατορθώματα» ανεύθυνων και ανίκανων πολιτικών ηγεσιών, μας έφεραν προ του «τρομακτικού διλήμματος: «Ή αλλάζουμε, ή βουλιάζουμε»!
Το δεύτερο σκέλος του διλήμματος, απ’ ό,τι φαίνεται δε θέλουμε να το πιστέψουμε. Εις ό,τι δε αφορά το πρώτο, αξιοσημείωτες είναι οι αντιδράσεις πολλών εξ αυτών που καλούνται και πρέπει «να αλλάξουν». Κραυγάζουν για «αδικία και αναποτελεσματικότητα» των μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση. Από την υποχρεωτική έκδοση αποδείξεων έως τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. (Μόνο οι τραπεζίτες δε διαμαρτύρονται. Αυτοί είναι - ακόμη - στο απυρόβλητο. Κι ας εισηγείται ακόμη και η Μέρκελ τη φορολόγηση των υπερκερδών των τραπεζικών ομίλων.).
Άξιο μνείας είναι, εξ άλλου, το γεγονός ότι οι φοροκλέπτες, άρπαγες και λωποδύτες είναι αυτοί που … περισσότερο απ’ όλους διαμαρτύρονται για τις ελλιπείς υπηρεσίες του κράτους! Αυτού του ίδιου κράτους, την περιουσία του οποίου όχι μόνον δεν ενισχύουν, αλλά με τις «ιδιαίτερες ικανότητές» τους φρόντισαν να … μειώσουν!
Και μόνον οι φτωχοί και αδικημένοι του συστήματος, παραμένουν αμήχανοι, ανήσυχοι και σιωπούντες, περιμένοντας άλλη μία «καταστροφή». Στο όνομα όλων αυτών των «ξεχασμένων», που κατά πλειοψηφία επένδυσαν τις τελευταίες ελπίδες τους στην παρούσα κυβέρνηση, πρέπει να προχωρήσουν οι αλλαγές. Με ουσιαστική ενημέρωση για το τι γίνονταν πριν και τι επιδιώκεται τώρα. Για το ποιοι θίγονται και ποιοι αναμένεται να ωφεληθούν. Με ουσιαστικότερες αλλαγές, με περισσότερη τόλμη. Αν ο λαός «δει το φως του», δεν έχει κανένα λόγο να μη στηρίξει τις επιλογές της κυβέρνησης. Οι διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος έχουν ατονίσει και το πολιτικό κριτήριο, κυρίως των νέων, είναι υψηλό. Διαφορετικά το δίλημμα «ή αλλάζουμε …» θα αφορά, πρωτίστως, το ίδιο το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Πόσο γρήγορα ξεχνάμε!

2010-04-07T23:38:00.002+03:00

Δεν πέρασε καν μια βδομάδα. Σα να μην έγινε τίποτα. Ήλθε η «επικαιρότητα», πραγματική ή «κατασκευασμένη», να σκεπάσει σοβαρά και ασήμαντα των προηγούμενων 24ώρων. Η τρομοκρατία και οι «ευθύνες» του κ. Χρυσοχοΐδη, καθώς και η «καταλυτική» κριτική του κ. Δένδια, επισκίασαν τα πάντα. Ένα απ’ αυτά το κρούσμα «επίσημου - κρατικού» ρατσισμού, που εκδηλώθηκε σε κορυφαία εκδήλωση της Ελληνικής πολιτείας. Στην παρέλαση για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, στο κέντρο της πρωτεύουσας, από παρευλαύνουσα ομάδα Υποβρυχίων Καταστροφών, (Ο.Υ.Κ.), του λιμενικού Σώματος. «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ» και «Τους λένε “Σκοπιανούς”, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ’ απ’ αυτούς»!
Κάποιος έγραψε ευφυώς: «Είπαν οι … «βάτραχοι», τους Αλβανούς γουρούνια»… .Όμως, δεν είναι γι’ αστεία η περίπτωση. «Βγαίνουμε στα κεραμίδια» και διαμαρτυρόμαστε - δικαίως πολλές φορές - όταν καταγράφονται ανάλογα περιστατικά εθνικιστικού, φυλετικού ή θρησκευτικού ρατσισμού εις βάρος μας, από αλλοεθνείς. Και εμείς, με το πιο «επίσημο» τρόπο, κάνουμε τα ίδια!
Τώρα, αν θα γίνει Ε.Δ.Ε., αν θα τιμωρηθεί ως παρανομήσας ο επίορκος διοικητής της μονάδας επιλέκτων του λιμενικού ή αν το ελληνικό αρμόδιο υπουργείο θα ζητήσει συγγνώμη από την Αλβανία, δε δείχνει να ενδιαφέρει πολλούς.
Ξεχνάμε, βεβαίως, ότι η χώρα μας βρίσκεται στη δίνη μιας οικονομικής κρίσης, που φέρνει «όλους εναντίον όλων» και εμάς, ως κράτος και έθνος απέναντι στους ισχυρούς της Ευρώπης και του κόσμου. Μας ενοχλεί η υποτίμηση και θεωρούμε άδικη και ρατσιστική την αντιμετώπιση του focus και άλλων μέσων ενημέρωσης, ηγετών και κυβερνήσεων. Ξεχνάμε ότι κι εμείς κάνουμε τα ίδια στους πιο αδύναμους από εμάς: τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Αλήθεια, έχουμε δικαίωμα να παραπονιόμαστε;
Και ένας τελευταίος προβληματισμός: Πόσο καλλιεργείται η «εθνική συνείδηση» της νεολαίας μας, των μαθητών, με τέτοιου είδους παρελάσεις; Είμαστε η τελευταία χώρα στην Ευρώπη, τουλάχιστον, που βάζει τους μαθητές να παρελαύνουν … ως βατραχάνθρωποι.

Δάσκαλος «έτοιμος» … για φυλακή.

2010-02-20T18:13:00.002+02:00

(Επειδή το νόμιμο, ενίοτε, δεν είναι και δίκαιο).

Το Δεκέμβρη του 2009, η καθαρίστρια του σχολείου μου ήλθε πανικόβλητη και απελπισμένη, με κάτι χαρτιά στα χέρια, μου τα έδειξε και με ρώτησε με αγωνία: «Τι να κάνω, κύριε Γιάννη; Πρέπει να πληρώσω 1000 ευρώ; Με απειλεί ο Νικολουτσόπουλος ότι θα μου κάνει δικαστήριο και θα πληρώσω 2.500! Που να τα βρω αυτά τα λεφτά;».
Η Κυρία Γεωργία, (μάλιστα, με κεφαλαίο το κυρία), καθαρίζει, κάθε μέρα, 15 αίθουσες διδασκαλίας, εκατοντάδες τ.μ. διαδρόμων και αμφιθέατρου, τα γραφεία των δασκάλων και του διευθυντή, τα τζάμια και τις τουαλέττες, καθώς και την αυλή του σχολείου. «Φτύνει αίμα», στην κυριολεξία, για να πάρει λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα, καθαρά. (Για την ακρίβεια, 809,34)! Είναι σακατεμένη στη μέση και πάσχουν οι τένοντες των χεριών της.
Και έρχεται ένας εξέχων επιστήμων, δικηγόρος, εργατολόγος με εκβιαστικό τρόπο, να της πάρει το χιλιάρικο, επειδή έπεισε χιλιάδες καθαρίστριες, ανά την Ελλάδα, να υπογράψουν ένα «εργολαβικό - συμφωνητικό», (νόμιμο βεβαίως, αλλά όχι τόσο δίκαιο και ηθικό), που λέει ότι: « με οποιονδήποτε τρόπο και αν επιτευχθεί η μονιμοποίηση των καθαριστριών στο δημόσιο, πρέπει αυτές να του πληρώσουν τις ακαθάριστες αποδοχές ενός μήνα» !
Και ενώ η μονιμοποίηση των καθαριστριών έγινε με πολιτική απόφαση της κυβέρνησης, μετά από πίεση της αντιπολίτευσης και την εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας, διόλου, βέβαια, ως αποτέλεσμα των νομικών ενεργειών του κ. Νικολουτσόπουλου. Ενώ έχει πάρει, ήδη, αρκετά χρήματα από τις χίλιες, (όπως ο ίδιος παραδέχεται), πελάτισσές του - η κ. Γεωργία πλήρωσε προκαταβολικά 200 ευρώ - ο κύριος εργατολόγος συνεχίζει να διεκδικεί νόμιμα (!) χίλια ευρώ από κάθε μία, ζητώντας τα χρήματα αυτά να αποστέλλονται με ταχυδρομική επιταγή στο γραφείο του.
Εγώ, λοιπόν, ο «δασκαλάκος», που δεν μπορώ να εννοήσω την απόκλιση του νομίμου από το δίκαιον, ενοχλήθηκα και σχολίασα την ενέργεια στον τοπικό τύπο των Τρικάλων, (εφημερίδα «ΕΡΕΥΝΑ»). Το σχόλιο δημοσιεύθηκε και στην ιστοσελίδα politonsymaxia.gr, με τίτλο: «Δικηγόροι κατά καθαριστριών». Στο σχόλιο ρωτούσα αν ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών γνωρίζει και συμφωνεί με την πρακτική του κ. Νικολουτσόπουλου, αν η ΓΕΣΕΕ γνωρίζει το γεγονός και γιατί δεν υπερασπίστηκε νομικώς και δωρεάν αυτή τις καθαρίστριες, αν το υπουργείο οικονομικών γνωρίζει τα έσοδα αυτά του κ. εγρατολόγου και αν τα έχει φορολογήσει. Φυσιολογικά ερωτήματα ενός πολίτη αυτής της χώρας, που νομίζει ότι έχει το δικαίωμα της κριτικής και της δημόσιας έκφρασης γνώμης.
Και ενώ ο κ. Νικολουτσόπουλος απάντησε με μακροσκελέστατο κείμενο, που δημοσιεύθηκε στην ίδια εφημερίδα, έρχεται τώρα και καταθέτει αγωγή εναντίον μου, για «συκοφαντική δυσφήμηση» και απαιτεί από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Τρικάλων, να του επιδικάσει το … ευτελές ποσό των 300.000 ευρώ, ως αποζημίωση για ηθική βλάβη, ποσό που θα πρέπει να πληρώσω εγώ και μάλιστα εντόκως!
Η δίκη έχει οριστεί για τη Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010, στα δικαστήρια των Τρικάλων.
Δηλώνω με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα ότι θα παρουσιαστώ στο δικαστήριο, χωρίς να επικαλεστώ … «αυτοκτονικό ιδεασμό». Δεν πρόκειται να δηλώσω μετάνοια και να ζητήσω συγγνώμη. Θα αναλάβω τις όποιες ευθύνες μου καταλογίσει η δικαιοσύνη. Και επειδή αδυνατώ να πληρώσω οποιοδήποτε πρόστιμο, είμαι έτοιμος να εγκαταλείψω τα διδακτικά μου καθήκοντα, (μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας) και να οδηγηθώ στη φυλακή.
Γιάννης Κεμανίδης
(Δάσκαλος, πάσχων από … «κοινωνικό ιδεασμό»).

«Από πίτα που δεν τρως…»

2010-01-27T15:49:00.002+02:00

«… τι σε νοιάζει κι αν καεί»! Λέει μια κυνική παροιμία, που παρά τον κυνισμό της, μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογημένη αντίδραση των περιθωριοποιημένων και αδικημένων ενός κοινωνικού συστήματος, που άλλους χαϊδεύει και τους έχει «στα μετάξια» και άλλους, «δεν τους βλέπει» ή για να ακριβολογούμε … τους έχει χεσμένους.
Βέβαια, οι περί ων ο λόγος κινδυνεύουν, αν η «πίτα» καεί, να επισύρουν επί των κεφαλών τους την μήνιν όσων προσδοκούσαν κομμάτι αυτής της πίτας και τώρα την βλέπουν καμένη. Και νηστικοί, λοιπόν, και στοχοποιημένοι. Αλλά, γι’ αυτούς, η διαφορά είναι αμελητέα.
Όσοι, όμως, κατοικούν στο «υπόγειο της πολυκατοικίας», δεν μπορούν να πουν: «εφόσον δεν έχω θέα, τι με νοιάζει κι αν γκρεμιστεί το σπίτι»! Επειδή, απλούστατα, αυτοί θα είναι οι πρώτοι που … θα θαφτούν στα ερείπια. Οι του ρετιρέ … θα κάτσουν από πάνω!
Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους αγρότες φέτος - όπως κάθε χειμώνα - που «μπλοκάρουν» δρόμους, σιδηροδρόμους και σύνορα, θεωρώντας ότι το (αναμφισβήτητο) δίκιο τους, τους επιτρέπει να «κάψουν την πίτα» ή να αφήσουν να γκρεμιστεί η πολυκατοικία. Χρόνια τώρα, οι «πράσινοι, οι βένετοι και ερυθροχίτωνες στρατηγοί του κάμπου», κάνουν «αγώνα», με πρώτους «καμένους» τους λοιπούς συμπολίτες, οι οποίοι απελπίζονται, αγανακτούν, αλλά αδυνατούν να συμβάλλουν σε όποια λύση του προβλήματος.
Μείζων η ευθύνη των «κομμάτων εξουσίας», που διαχειρίστηκαν από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα τη διακυβέρνηση της χώρας. Είναι εξοργιστικά προκλητικό το επιχείρημά τους: «Δεν συζητούμε με κλειστούς δρόμους». Κι όταν ήταν ανοιχτοί; Απαντούν λογικά οι αγρότες. Γιατί μέχρι τώρα δεν κάνατε το Μητρώο αγροτών, ώστε να μην καρπώνονται τις επιδοτήσεις οι «αγρότες», που κατά κύριο επάγγελμα είναι γιατροί, δικηγόροι, υπάλληλοι και εισοδηματίες; Γιατί δεν ρυθμίσατε τα χρέη των αγροτών και δεν κάνατε μια (πραγματική) Αγροτική Τράπεζα, που θα έδινε φθηνά καλλιεργητικά δάνεια; Γιατί δεν μειώσατε το κόστος των καλλιεργητικών εφοδίων; Γιατί δεν αλλάξατε το θεσμικό πλαίσιο, ώστε να μην πολυδιασπάται το αγροτικό συνεταιριστικό κίνημα και αφήσατε τους μεταπράτες και τους μεσάζοντες να αλωνίζουν; Χιλιάδες «γιατί» που θρέφουν την οργή των αγροτών και προκαλούν τη λογική κάθε εχέφρωνος πολίτη.
Από την άλλη, αυτές οι πολιτικές είναι αποτέλεσμα του δόγματος «ελεύθερη οικονομία και αγορά», που και οι ίδιοι οι αγρότες, (στη συντριπτική τους πλειοψηφία), επιλέγουν στις εκλογές. Ας «έσπερναν» αλλιώς!

«Κάλλιο το Πάσχα πρόβατο…».

2010-01-27T15:48:00.002+02:00

«Έλληνας γεννιέσαι! Δε γίνεσαι». Μας διαβεβαιώνουν ο Κυρ - Άνθιμος, ο μέγας Καρατζαφέρης, ο τρισμέγιστος, (και «μικρός στρατηλάτης» επωνομαζόμενος), Παπαθεμελής και όλη η «ευώδης» συνομοταξία των υπερπατριωτών «Ελληναράδων», που με αφορμή το νομοσχέδιο για τα δικαιώματα των μεταναστών έχουν «σηκώσει τον κόσμο» και … συλλέγουν υπογραφές, ζητώντας δημοψήφισμα!
Φανταστείτε να γινόταν πρόταση δημοψηφίσματος με το ερώτημα … αν οι πολίτες επιθυμούν ή όχι τη συμμετοχή στη βουλή του ΛΑ.Ο.Σ αλλά, ακόμη και του Κ.Κ.Ε., του ΣΥ.ΡΙΖ.Α ή των Οικολόγων. Θα … ξεμπέρδευε κανείς εύκολα από πολλούς. Φυσικά, κάποια ατομικά, ανθρώπινα ή συλλογικά δικαιώματα είναι, (ευτυχώς), κατοχυρωμένα με το σύνταγμα και διεθνείς συνθήκες, που όλα τα προοδευμένα κράτη έχουν ενσωματώσει στο δικαιϊκό τους σύστημα. Και δεν τίθενται υπό την αίρεση δημοψηφισμάτων. Ατυχώς για τον κ. Καρατζαφέρη.
Ενδιαφέρον, όμως, έχει ο προβληματισμός πάνω στο θέμα «ελληνοποιήσεις», που ταλαιπώρησε (και συνεχίζει) την πολιτική μας κρίση: Οι μόνες καταγεγραμμένες περιπτώσεις γρήγορης και απρόσκοπτης απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας είναι: α) Αν είσαι αμνοερίφιο της αλλοδαπής, σε περιόδους μεγάλης ζήτησης, όπως το Πάσχα. β) Αν είσαι αγροτικό προϊόν της αλλοδαπής, που κάποιος μεσάζων θέλει να σε βαφτίσει ντόπιο. γ) Παλαιότερα, αν ήσουν παικταράς της αλλοδαπής, που μπορούσε να γράψει σελίδες δόξας στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού!
Η αντιμετώπιση των μεταναστών και προσφύγων, των «ξένων», στην Ελλάδα ήταν εχθρική και ρατσιστική. Η ανασφάλεια και η ξενοφοβία των «ντόπιων» εκδηλώνονταν κάθε φορά με ιδιαίτερη ένταση. Όχι μόνον κατά αλλοεθνών, αλλά και ομοεθνών, όπως οι πρόσφυγες του 1922, (Μικρασιάτες και Πόντιοι).
«Πάντα ανεπιθύμητοι
Κύματα προσφύγων κατακλύζουν την Ελλάδα, σε συμπαιγνία με ξενόδουλους πολιτικούς που απεργάζονται την αλλοίωση του εκλογικού σώματος και του εθνικού κορμού. Το σχέδιο ξεσκεπάζουν τα εθνικά σκεπτόμενα ΜΜΕ. Δε βρισκόμαστε στο 2010 αλλά στην επαύριο της Μικρασιατικής καταστροφής». Έτσι αρχίζει το καταπληκτικό άρθρο του «ιού» στην «Κυριακάτική Ελευθεροτυπία». Αλλά, κι εγώ θυμάμαι τον παππού μου, που στενοχωριόταν όταν τον αποκαλούσαν «τουρκόσπορο». Μήπως, ακόμη και τους Θεσσαλονικείς φιλάθλους δεν τους αποκαλούν… «Βουλγάρους»;
Το αίμα και το χώμα, το γένος, η φυλή, το τι είναι και τι δεν είναι η πατρίδα μας, οι λόγγοι, τα βουνά και το αρχαίο πνεύμα το αθάνατο, όλα βράζουν σε ένα τσουκάλι, μαζί με τους φόβους, τις ελπίδες, τις προκαταλήψεις και τις αγκυλώσεις μας. Συζητάμε, τελικά, για μια διαδικασία πολιτογράφησης των νόμιμων μεταναστών. Ψυχραιμία!

«Αγρότες ενωμένοι…»

2010-01-21T13:44:00.000+02:00

«… ποτέ νικημένοι»! Λέει, ως γνωστόν, το σύνθημα. Όμως, ούτε ενωμένοι υπήρξαν ποτέ και, συνήθως, ηττημένοι εξέρχονται από τις «μάχες των οδών και των λεωφόρων».
Βέβαια, το αισιόδοξο σύνθημα το πρωτο-χρησιμοποίησαν οι εργάτες και θα ταίριαζε σε όλες, σχεδόν, τις κοινωνικές ομάδες. Και τα πολιτικά κόμματα στον ίδιο κωμικό ρόλο: «Οι αγρότες έχουν δίκιο», (όταν είναι στην αντιπολίτευση) και «δεν κάνουμε διάλογο με κλειστούς δρόμους» όταν κυβερνούν. Έχουμε … πλήξει στην κυριολεξία, από τη … συνέπεια και την υπευθυνότητά τους.
Στους αγρότες μπορεί να καταλογίσει κανείς μύρια αρνητικά: Ότι κλείνουν τους δρόμους, (τώρα τα Τέμπη τα έκλεισε η κατολίσθηση), σχεδόν επετειακά, μετά τις γιορτές, στο καταχείμωνο, που δεν έχουν δουλειές. Ότι έχουν κατασπαταλήσει τις επιδοτήσεις, συμπεριφερόμενοι ως νεόπλουτοι την περίοδο των «παχέων αγελάδων», δεν έκαναν αναδιαρθρώσεις καλλιεργειών και τώρα εκλιπαρούν για νέες επιδοτήσεις από την Ε.Ε. Ότι, ακόμη, «τίναξαν στο αέρα τους συνεταιρισμούς τους» και παραδόθηκαν στους «μεσάζοντες», με αποτέλεσμα να ζημιώνονται και οι ίδιοι και οι καταναλωτές. Και πολλά άλλα, ακόμη.
Όμως, σε όλα αυτά τα αρνητικά καθοριστικός είναι ο ρόλος και μεγάλη η ευθύνη του κράτους και των κυβερνήσεων: Αν ποτέ είχε γίνει ένας σοβαρός, ολοκληρωμένος διάλογος, αν είχαν αναληφθεί δεσμεύσεις και είχαν υλοποιηθεί γιατί να συνεχίσουν οι αγρότες με τα μπλόκα; Το σημαντικότερο: Αν οι κυβερνήσεις είχαν αγροτική πολιτική, (μελέτες και σοβαρό σχεδιασμό), αν δημιουργούσαν - επιτέλους - τους απαραίτητους μηχανισμούς υλοποίησης αυτών των πολιτικών, θα είχαμε αυτό το «χάλι»; Αν το θεσμικό πλαίσιο που καθορίζει τη λειτουργία του αγροτικού συνδικαλιστικού και συνεταιριστικού κινήματος ήταν άλλο, αν δηλαδή επιτρέπονταν η ίδρυση και λειτουργία ενός συνεταιρισμού στο δήμο και μιας ένωσης στο νομό, θα είχαμε τόσους «στρατηγούς του κάμπου»; Αν οι γεωπόνοι δεν ήταν «λογιστές» στις νομαρχίες και οι κτηνίατροι δεν … μετρούσαν απλώς τα «κεφάλια» των ζώων για τις επιδοτήσεις. Αν είχαν οι αγρότες φθηνό πετρέλαιο και καλλιεργητικά εφόδια, αν το κράτος έβαζε φρένο στα «καρτέλ» θα είχαμε αυτό το ρεζίλι;
Είναι πολλά τα «αν»! Και βέβαια οι αγρότες έχουν δίκιο! Αλλά δεν είναι οι μόνοι που έχουν δίκιο και το καίριο ερώτημα είναι: Από ποιον και με ποιο τρόπο το ζητούν; Άρα, που να το βρουν;

Νέος εκλογικός νόμος: «θέλει κι αυτός … το Γερμανό του»;

2010-01-09T14:58:00.000+02:00

Τους ενδοιασμούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης, όπως εκφράστηκαν, για το υπό κατάθεση νομοσχέδιο του νέου εκλογικού νόμου οφείλει να τους λάβει κανείς σοβαρά υπόψιν. Ομοίως και την πρόταση του προέδρου της Ν.Δ. που κατατέθηκε με επιστολές του προς τους αρχηγούς των κομμάτων, για κατ’ αρχήν συζήτηση «από μηδενική βάση» των αρχών και των προϋποθέσεων για κατάθεση ενός τόσο σημαντικού νόμου. Σταθερή είναι η θέση των κομμάτων της Αριστεράς για καθιέρωση της απλής αναλογικής, που και αυτή πρέπει να συζητηθεί.
Εννοείται ότι αυτά που αναμένει κανείς από μία τέτοια ρύθμιση είναι η ευρύτερη δυνατή αντιπροσωπευτικότητα, η ανάδειξη βιώσιμων κυβερνήσεων, η καταπολέμηση του «μαύρου πολιτικού χρήματος», της «διαπλοκής οικονομίας και πολιτικής», της ενίσχυσης της δημοκρατίας μέσα στα κόμματα και γενικώς της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος, όσο αυτή μπορεί να εξαρτάται από τον εκλογικό νόμο.
Οι ενστάσεις που κατατίθενται από πολλές πλευρές, ακόμη και από κυβερνητικούς βουλευτές, αναφέρονται σε «βουλευτές δύο ταχυτήτων» και «ενίσχυση του αρχηγικού χαρακτήρα των κομμάτων». Εννοούν μ’ αυτό ότι οι βουλευτές των μονοεδρικών περιφερειών που θα εκλέγονται με σταυρό προτίμησης θα έχουν μεγαλύτερη δυσκολία εκλογής και «αυξημένο βάρος αντιπροσωπευτικότητας» σε σύγκριση με αυτούς που θα εκλέγονται με λίστα και θα είναι «επιλογή του αρχηγού».
Αν τα πολιτικά κόμματα συνεχίσουν να λειτουργούν με το σημερινό τρόπο, (στην πλειοψηφία τους), τότε οφείλουμε να δεχθούμε ότι ενισχύεται περεταίρω η θέση και ο ρόλος του αρχηγού. Όμως, μπορεί κανείς να καταθέσει αντίλογο:
Γιατί, δεν μπορούν τα μέλη των κομμάτων να απαιτήσουν εσωκομματικό δημοψήφισμα για τη σειρά των υποψηφίων βουλευτών στη λίστα των ευρύτερων περιφερειών; Να θυμίσουμε ότι αυτό το εφαρμόζει χρόνια τώρα ο ΣΥΝ στις ευρωεκλογές και όταν αυτό καταστρατηγήθηκε στην περίπτωση του κ. Παπαδημούλη, επέφερε αναταράξεις.
Οφείλουμε να σταθμίσουμε τα οφέλη της λίστας: Καίριο πλήγμα στο «πολιτικό χρήμα» και τις εξαρτήσεις από οικονομικά και άλλα κέντρα. «Απελευθέρωση» από το ρουσφέτι. Δεν «νομιμοποιούνται» να το απαιτούν οι ψηφοφόροι και … δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει ο βουλευτής.
Επειδή η «διαπλοκή και διαφθορά» εδώ βρίσκουν τόπο, μπορεί κανείς να αναμένει εξυγιαντική λειτουργία από μια τέτοια ρύθμιση. Και, πράγματι, θα έχουμε βουλευτές «δύο ταχυτήτων»: Οι 180 που θα εκλέγονται με σταυρό σε μονοεδρικές θα είναι «υποχρεωμένοι» - πολλαπλώς μάλιστα - να συνεχίσουν στο δρόμο του ρουσφετιού. Έτσι, για να μη στερηθούμε απότομα κάτι με το οποίο γαλουγηθήκαμε πολιτικά και υποστούμε … στερητικό σοκ!
Εις ό,τι αφορά την εφαρμογή της απλής αναλογικής, αξίζει να θυμίσουμε την αντιμετώπιση που είχαν ο αείμνηστος Μ. Παπαγιαννάκης και τώρα ο Φ. Κουβέλης, που τόλμησαν να μιλήσουν για ανάγκη συνεργασιών…

Ευτυχισμένο το… 2011 !

2009-12-30T16:00:00.002+02:00

Έγραψαν και είπαν τόσα πολλά, τόσοι πολλοί, που είναι μάλλον απίθανο να βρεθεί έστω και ένας πολίτης που να πιστεύει ότι το 2010 θα είναι καλύτερο και «ευτυχισμένο», αν το συγκρίνουμε με παρελθόντα έτη. Με τα έτη της «αθωότητας», της ανεμελιάς, της αφελούς αισιοδοξίας για τις… «καλύτερες μέρες», που παραλίγο να φέρει στη χώρα η προηγούμενη κυβέρνηση, της … «επανίδρυσης».
Αυτή η διάχυτη και γενικευμένη απαισιοδοξία, ίσως, θεωρείται από μερικούς «ευτυχής όρος» για ακώλυτη εφαρμογή μέτρων και προγραμμάτων για τη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών, χωρίς συγκρούσεις με τα μεγάλα συμφέροντα, με στόχο να «πληρώσουν τη νύφη» πάλι τα γνωστά «υποζύγια». Αν υπάρχουν τέτοιες σκέψεις σε κυβερνητικούς εγκεφάλους θα πρέπει να επανεξετασθούν και να αναθεωρηθούν. Για πολλούς και σοβαρούς λόγους.
Η φοροδοτική ικανότητα των πολλών έχει φθάσει στα όριά της. «Τι ‘ναι ο κάβουρας, τι ‘ναι το ζουμί του». Ό,τι τυχόν αφαιρεθεί, με όποιον τρόπο από αγρότες, μισθωτούς, συνταξιούχους κλπ., θα λείψει απ΄ την κατανάλωση, πράγμα που σημαίνει πτώση τζίρου, άρα ανεργία.
Το σημαντικότερο, όμως, πρόβλημα που δημιουργεί αυτός ο «καταιγισμός» επιχειρημάτων και «τεκμηρίων» για το «εθνικό αδιέξοδο» είναι ο κίνδυνος κοινωνικής παθητικότητας και αδράνειας. Ο απογοητευμένος και ο απελπισμένος άνθρωπος δε γίνεται δημιουργικός. Πολύ χειρότερα, αρνείται να μετάσχει στην παραγωγική διαδικασία, επειδή είναι πεπεισμένος ότι οι καρποί των κόπων του θα γίνουν κτήμα άλλων. Με κοινωνία παθητικών πολιτών σίγουρα θα «βουλιάξουμε».
Να σημειωθεί ότι η νέα κυβέρνηση δεν κέρδισε την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των πολιτών, για την αποτελεσματική καταγγελία των έργων της προηγούμενης, αλλά κυρίως, επειδή έδινε ελπίδα και προοπτική διεξόδου. Η κατηγορηματική φράση του κ. Παπανδρέου, «τα λεφτά υπάρχουν» και εικόνα του αποφασισμένου για ρήξεις ηγέτη, ήταν αυτά που βάρυναν περισσότερο στη συνείδηση των ψηφοφόρων.
Οι πολίτες θέλουν, μεν, και αποδέχονται την αλήθεια, ακόμη και αν είναι επώδυνη γι’ αυτούς, δε συγχωρούν όμως το ψέμα. Πολλοί θα ήταν αυτοί που θα αποδέχονταν μια ευχή, όπως … «ευτυχισμένο το 2011», που θα σήμαινε ότι το 2010 νοικοκυρεύουμε τον τόπο με θυσίες από όλους, αλλά, θα έπρεπε να πεισθούν ότι θα ακολουθήσει μια κατάσταση τελείως διαφορετική από αυτή που χρόνια τώρα βιώνουν.
Κάτι τέτοιο δε γίνεται με υποσχέσεις ή συνεχή καταγγελία των υπευθύνων, (που ουδέποτε τιμωρούνται). Γίνεται με έργα.

Ή - Και του Αντώνη Ανηψητάκη

2009-12-20T00:52:00.002+02:00

Ή - Και
του Αντώνη Ανηψητάκη

Με ρώτησες
Ποιό σύνδεσμο προτιμώ
Το διαζευκτικόν "ή" ή το συνδετικόν "καί"
Το "και", το "και" είπα ως έτοιμος από καιρό
γιατί τα θέλω όλα
αλλά και γιατί δεν μ' αρέσουν οι αποκλεισμοί

Βλέπεις, δεν κατάλαβα πως απαντώντας σου
αποδέχτηκα το "ή" της ερώτησης σου

Το στιχούργημα τούτο, “σόφισμα” το τιτλοδότησα, μπορεί να είχε άλλη αφορμή. Κατέληξε όμως κατ’ εξοχήν πολιτικό. Απ´ το αυτόνομο ταξίδι του επέστρεψε για να μου αποκαλύψει την ουσία της πολιτικής, ως υπόθεση δυο συνδέσμων. Του διαζευκτικού “ή” και του συνδετικού “και” που συμπληρώνουν ταπεινά στον προσωπικό μου τρόπο σκέψης τον αριστοτέλειο ορισμό της πολιτικής ως τέχνης του εφικτού.

Με το “ή” ορίζεις στόχους. Με το “και” προσδιορίζεις συμμάχους για να πετύχεις τους στόχους.

Πολιτική μόνο με “ή”, που έχει δηλαδή μόνο στόχους, που βλέπει παντού εχθρούς, συνεπάγεται αποτυχία. Συνήθως άλλοθι έχει την ιδεολογική καθαρότητα. Είναι η πολιτική των μικρών κομμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αριστερά στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, που μοιάζει να προσάραξε στον αντιεξουσιασμό. Στον αντίποδα του ΕΑΜ και της ΕΔΑ, το κρεσέντο του “ή” μοιάζει να μην έχει τέλος. Αφού εξαντλήσει την κατακεραύνωση των εκτός των τειχών εχθρών, η εξουσιομανής όμως στο εσωκομματικό πεδίο αριστερά, αναλαμβάνει με απανωτά “ή” να προσδιορίσει και κατόπιν να εκκαθαρίσει τους εσωτερικούς εχθρούς. Στο όνομα βεβαίως της ιδεολογικής καθαρότητας και του σοφού λαού που σοφά με τη σειρά του την ανταμείβει με τα κατάλληλα ποσοστά. Στο όνομα επίσης του απεριόριστου πολιτικού χρόνου, ο οποίος υπάρχει διαθέσιμος ες αεί εις πείσμα της κλιματικής απειλής και που κάποτε, τη Δευτέρα Παρουσία ίσως, θα δώσει την ποθητή ιδεολογική ομογενοποίηση και την ατσάλινη καθοδήγηση που θα ανατρέψει τους συσχετισμούς...

Από την άλλη πολιτική μόνο με “και” , είναι μια άνοστη πολιτική σούπα. Στο όνομα της πολυσυλλεκτικότητας, να ικανοποιήσουμε και τον ένα, να ικανοποιήσουμε και τον άλλο καταλήγει στο τέλμα. Αυτές τις πολιτικές του “και” διακόνησαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αυτές πληρώνουμε τώρα. Να ικανοποιήσουμε και τα ρετιρέ με παχυλή σύνταξη απ’ τα 45-50, να ικανοποιήσουμε και τον θαλασσοδανειοβίωτο φοροδιαφεύγοντα και εισφοροδιαφεύγοντα επιχειρηματία, να ικανοποιήσουμε και τον αποτυχόντα βουλευτή και το βετεράνο στρατηγό, να γλυκάνουμε με ψίχουλα και τους αναξιοπαθούντες. Μόνο όσους χάνουν στα λογής χαρτιά δεν αποζημίωσαν. Πως τα καταφέραμε όμως να ικανοποιήσουμε τόσα “και”, τόσες κοινωνικές ομάδες; Ο τρόπος γνωστός. Δανεικά και πάλι δανεικά, ιδιωτικοποιήσεις, ξεπούλημα δηλαδή των ασημικών που φιλοτέχνησε ο Έλληνας με τον ιδρώτα του. Κάποτε θέλανε να πουλήσουν και τις βραχονησίδες σε κροίσους, αλλά παραήταν χοντρό, μετά όμως κάναν όλη την Ελλάδα οικόπεδο με θέα, natura και αρχαιότητες μέσα, αυτό πέρασε πιο εύκολα. Και οι Έλληνες που καμαρώνουμε ότι τα δίνουμε όλα για τα παιδιά μας, αυτά κυρίως καταστρέψαμε καταδικάζοντάς τα να δουλέψουν, αν δουλέψουν, σε μαύρες συνθήκες, εργασιακές, μισθολογικές, ασφαλιστικές και σε μια Ελλάδα περιβαλλοντικά ρημαγμένη.

Αυτή είναι η δυστυχία της πολιτικής μας ζωής. Η αδιατάρακτη συμφωνία του πολιτικού κόσμου κατανομής ρόλων σε κόμματα εξουσίας των “και” χωρίς “ή” και σε κόμματα διαμαρτυρίας των “ή” χωρίς “και”.

Τώρα όμως που τα ασημικά τέλειωσαν, που οι τοκογλύφοι δανειστές μας κυνηγούν, που η ξεφτίλα των stage στέρεψε, τώρα που η Ελλάδα μοιάζει βομβαρδισμένη χώρα με βόμβες πολιτικής ανικανότητας δεκαετιών, τώρα τι λες; Ποιο το σωστό “ή” και ποιο το “και” .

Τώρα λοιπόν εγώ ο αναθεωρητής θυμάμαι τι έκανε ο Ζαχαριάδης με το Μεταξά όταν το “ή” της εποχής ήταν η επίθεση του Μουσολίνι. Φυλακισμένος απ’ το μεταξικό καθεστώς διέθεσε το ΚΚΕ στη διάθεση του δικτάτορα. Βλέποντας λοιπόν το “ή” της σήμερον στο βαθύ ΠΑΣΟΚ, που εννοεί να λαμογέψει και τα συντρίμμια της χώρας, θα ήθελα οι πολιτικές δυνάμεις, αυτές έστω που εγώ νιώθω συγγενείς, η ανανεωτική αριστερά και οι οικολόγοι, να βάλουν πλάτη συνδράμοντας τον καλοπροαίρετο, πρίγκηπα έστω, Γεώργιο, να βάλουν τα μικρά τους “και” σ’ αυτή την υπόθεση σωτηρίας της πατρίδας μας, όντας βέβαιος για τη μαζική επικρότηση μιας τέτοιας στάσης.

Την αφορμή μου την έδωσε το βαθύ ΠΑΣΟΚ του Νομαρχιακού Συμβουλίου Λασιθίου που απέρριψε το προωθούμενο από τα επιστημονικά επιμελητήρια της Κρήτης διεθνές συνέδριο για την περιοχή Τοπλού - Κάβο Σίδερο που συγκεντρώνει την πλατιά στήριξη οργανώσεων και προσωπικοτήτων απ’ όλες τις γωνιές της γης.

Ας τελειώσω όμως, όπως άρχισα, μ’ ένα άλλο στιχούργημα, μελαγχολικό γιατί υποσημειώνει την ασήμαντη πιθανότητα να εισακουστώ.

Συστήματα και Εξισώσεις

Οι αριστεροί το συνηθίζουμε
να μιλάμε με εξισώσεις
και να τις λύνουμε στο πι και φι

Οι αλλόδοξοι συνομιλητές μας
δεν έχουν καμιά τύχη

Τώρα, αν η ζωή τις λύσεις μας
δεν επιβεβαιώνει
φταίει φυσικά το σύστημα

των εξισώσεων

Ο γνωστός "εργατολόγος" απειλεί!

2009-12-12T16:40:00.000+02:00

Στις 3 Δεκεμβρίου 2009, δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα των Τρικάλων, "ΕΡΕΥΝΑ", σχόλιό μου με τίτλο "Δικηγόροι κατά καθαριστριών", που αναφέρονταν στις πιέσεις που δέχονται εκατοντάδες - χιλιάδες καθαρίστριες από το γραφείο του Χ.Νικολουτσόπουλου, (του γνωστού εργατολόγου από την υπόθεση Ζαχόπουλου), να πληρώσουν με ταχυδρομική επιταγή σε αυτόν τις ακαθάριστες αποδοχές ενός μήνα, διότι αυτό υπήρχε στο "Πληρεξούσιο - Εργολαβικό" που υπέγραψαν οι καθαρίστριες με το συγκεκριμένο Γραφείο. Αρχικώς απάντησε στο σχόλιό μου η Πρόεδρος του τοπικού Συλλόγου καθαριστριών, με ένα καθ' υποβολήν δημοσίευμα, παίρνοντας το μέρος του "εργατολόγου" και στη συνέχεια, ο ίδιος ο Νικολουτσόπουλος με 7σέλιδη (!) ανακοίνωση, στην οποία απειλεί με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση, εμένα και την εφημερίδα! Για να γίνει κατανοητό το πνεύμα του σχολίου μου,παραθέτω αυτό, την απάντηση των καθαριστριών καθώς και την ανταπάντησή μου. Για όποιον ενδιαφερθεί, μπορώ να του στείλω με mail την απάντηση του Νικολουτσόπουλου. Παρακαλώ να διακινηθεί μέσω blogs.
Δικηγόροι κατά καθαριστριών.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που οι καθαρίστριες των σχολείων πέτυχαν τη μετατροπή των συμβάσεών τους σε αορίστου χρόνου και μία σχέση εξαρτημένης εργασίας από το δημόσιο. Αυτό ήλθε ως ώριμο συνδικαλιστικό αίτημα και αναγκαία πολιτική ρύθμιση του Ελληνικού δημοσίου έναντι εργαζομένων που για χρόνια ολόκληρα υπήρξαν αντικείμενο σκανδαλώδους εκμετάλλευσης.
Στην προσπάθειά τους αυτή οι καθαρίστριες είχαν κάνει και δικαστικές προσφυγές. Το πανελλαδικό συνδικαλιστικό τους όργανο έκανε κάποιες «συμφωνίες» με δικηγορικά γραφεία και συγκεκριμένα με το γραφείο του «Χρήστου Νικολουτσόπουλου και συνεργατών». Του γνωστού, από τα μέσα ενημέρωσης δικηγόρου, που εμφάνισε … «ψυχολογικά προβλήματα», προκειμένου να αποφύγει καταδίκες για την ανάμειξή του στη γνωστή υπόθεση Ζαχόπουλου - Mega chanel - Πρώτο θέμα». Οι «συμφωνία», λοιπόν, αυτή καταγράφεται ως ένα «πληρεξούσιο - εργολαβικό» με το οποίο οι Χρήστος Νικολουτσόπουλος, Δημήτρης Περπατάρης και Κατερίνα Θεοδωράτου αναλαμβάνουν «τη διεκδίκηση των πάσης φύσεως διαφορών αποδοχών λόγω αναγνώρισης της σύμβασης απασχόλησης στην καθαριότητα σχολείων ως σύμβασης εξαρτημένης εργασίας και αφετέρου την εργασιακή τακτοποίηση με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου», των καθαριστριών. Ως αμοιβή «συμφωνείται» «ποσοστό 20% από τα πάσης φύσεως δώρα - επιδόματα που θα ωφεληθεί ο εντολέας και για τη μετατροπή της σύμβασης σε αορίστου χρόνου, το ποσό που αντιστοιχεί στις πλήρεις ακαθάριστες αποδοχές ενός μήνα» (!).
Δηλαδή, 13.000 καθαρίστριες σε όλη την Ελλάδα επί 1.000 ευρώ, ίσον 13.000.000 ευρώ για τον κύριο «εργατολόγο». Αδήλωτα, «μαύρα» τα περισσότερα από αυτά!
Τα ερωτήματα που γεννώνται από την υπόθεση αυτή δεν αφορούν μόνον τις καθαρίστριες, αλλά τους δικηγορικούς Συλλόγους, τη δικαιοσύνη και το υπουργείο οικονομικών. Αφορούν, επίσης, τα συνδικάτα και συγκεκριμένα τη ΓΕΣΕΕ, καθώς και όλους τους πολίτες που έχουν απαίτηση σ’ αυτή τη χώρα να ισχύει το Σύνταγμα και οι νόμοι:
• Η ρύθμιση της εργασιακής σχέσης των καθαριστριών με το ελληνικό δημόσιο δεν ήταν αποτέλεσμα κυβερνητικής βούλησης και απόφασης;
• Πόσο και πως συνέβαλε σ’ αυτό το γραφείο του «εργατολόγου»;
• Πόσο κοστολογείται αυτή η «υπηρεσία»;
• Είχαν γνώση της «συμφωνίας» ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών και η εφορεία;
• Γιατί η ΓΕΣΕΕ δεν «κάλυψε» τη συγκεκριμένη ομάδα εργαζομένων;
• Πως μπορεί να εκβιάζει (!) τις φτωχές εργαζόμενες το γραφείο του «εργατολόγου» με ονομαστικές επιστολές για … «αποστολή με ταχυδρομική επιταγή (!) του ποσού των χιλίων ευρώ»;
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΩΝ Ν. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Απαντητική επιστολή

(Κατόπιν παράκλησης, επαναδημοσιεύουμε την απαντητική επιστολή του Σωματείου Καθαριστών και Καθαριστριών νομού Τρικάλων, καθότι στην αρχική επιστολή απουσίαζε κομμάτι του κειμένου το οποίο συμπληρώνουμε σήμερα)

Κύριε Διευθυντά
Στις 3 Δεκεμβρίου 2009 δημοσιεύσατε στην Εφημερίδα σας άρθρο με τίτλο «δικηγόροι εναντίον καθαριστριών» με τα αρχικά Ι.Κ., το οποίο αναφέρεται στην επαγγελματική σχέση των καθαριστριών των δημοσίων σχολείων με τον Χ. Νικολουτσόπουλο με τρόπο υποτιμητικό τόσο για τον ίδιο, όσο και για τις ίδιες τις καθαρίστριες και το συνδικαλιστικό τους κίνημα.
Τον Χ. Νικολουτσόπουλο και το γραφείο του οι καθαρίστριες τον επιλέξαμε από το 2001 ήδη ως νομικό μας σύμβουλο, όταν επί 20 περίπου χρόνια μας αντιμετώπιζαν ως εργολάβους δίνοντάς μας μισθούς πείνας.
Τόσο οι δικαστικές, όσο και οι εξωδικαστικές ενέργειες του γραφείου του επιβεβαίωσαν την ορθότητα της επιλογής μας στο πρόσωπό του.
Οι δικαστικές αποφάσεις που κέρδισε για εμάς το 2002, 2003 και 2004 για πρώτη φορά αναγνώρισαν, ότι δεν είμαστε εργολάβοι, αλλά εργαζόμενες που καλύπταμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Ο τρόπος που δημιούργησε και καθοδήγησε το συντονιστικό των συμβασιούχων, στο οποίο συμμετείχαμε και εμείς απέσπασε την προεκλογική δέσμευση Καραμανλή τον Μάρτη του 2004 για μονιμοποίηση των συμβασιούχων.
Όταν τον Μάρτη του 2005 η ίδια κυβέρνηση αποφάσισε να μας αφήσει εκτός μονιμοποίησης ο ίδιος κατηύθυνε τα προεδρεία των σωματείων καθαριστριών σε αιφνιδιαστική τριήμερη κατάληψη του Υπουργείου Παιδείας υποχρεώνοντάς το έτσι να αλλάξει τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους από αρνητική σε θετική για εμάς.
Το Υπηρεσιακό Συμβούλιο του Υπουργείου Παιδείας με επιμέλεια του νομικού μας συμβούλου υιοθέτησε το περιεχόμενο των θετικών δικαστικών αποφάσεων που είχε κερδίσει βλέποντας επιτέλους να μετατρέπονται οι συμβάσεις έργου σε αορίστου χρόνου για 8.000 καθαρίστριες.
Για πρώτη φορά δεν θα πληρωνόμαστε με 300 Ευρώ μόνο για 10 μήνες αλλά με 14 μισθούς για όλο το χρόνο έχοντας πλέον όλα τα δικαιώματα του εργατικού δικαίου.
Η επιτυχία αυτή δεν μας χαρίστηκε από την Κυβέρνηση αλλά ήταν αποτέλεσμα συστηματικού αγώνα με ιδιαίτερη συμβολή του γραφείου του νομικού μας συμβούλου.
Όσες είχαμε υπογράψει εργολαβικά μας του από το 2001 συμφωνώντας ένα μισθό μετά την κατάταξη μας σε θέσεις αορίστου χρόνου, γνωρίζαμε καλά τι υπογράφαμε και ποιον δικηγόρο εμπιστευθήκαμε.
Τα όσα γράφονται στο άρθρο της εφημερίδας σας είναι συκοφαντικά και υποτιμητικά για τον κλάδο των καθαριστριών, αφού τις εμφανίζετε να «παρασύρονται» και να «εξαπατούνται» από τρίτους.
Και κάτι άλλο. Συνεχίζουμε να εμπιστευόμαστε τον Χ. Νικολουτσόπουλο του και το γραφείο του, αφού, όλες οι καθαρίστριες του Νομού μας του αναθέσαμε νέες διεκδικήσεις για καταπατηθέντα δικαιώματα μας.
Όσο για τις περιπέτειες του με την Ζαχοπουλιάδα, είμαστε σε θέση να αντιλαμβανόμαστε πόσο στοχοποιημένος ήταν για τους αγώνες του υπέρ των δικαιωμάτων των συμβασιούχων.
Τέλος, θα σας παρακαλούσαμε να μας αναγνωρίσετε το δικαίωμα, τον δικηγόρο μας να τον επιλέγουμε εμείς με δικά μας κριτήρια για τις επαγγελματικές του ικανότητες και εμείς επίσης να τον κρίνουμε από το αποτέλεσμα των υπηρεσιών που μας προσφέρει.
Για τη Δ/νση του Σωματείου
Η Πρόεδρος
Μαρία Παπαναστασίου
Η Γεν. Γραμματέας
Παρασκευή Γελαδάρη

«Oι καταφερτζήδες και οι αφελείς».

Κύριε Διευθυντά,
Ως μόνος και αποκλειστικά υπεύθυνος για το σχόλιο της 3ης Δεκεμβρίου, με τίτλο: «Δικηγόροι κατά καθαριστριών», που δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα σας, οφείλω μίαν ανταπάντηση στη … διπλή «απάντηση» των κυριών Μ. Παπαναστασίου και Π. Γελαδάρη, Προέδρου και Γενικής Γραμματέως αντίστοιχα του Σωματείου καθαριστριών Τρικάλων.
Κατ’ αρχήν, οφείλω να διευκρινίσω ότι στόχος αυτού του σχολίου ήταν η προστασία των συμφερόντων των καθαριστριών, το έργο των οποίων γνωρίζω και εκτιμώ, ως δάσκαλος με 29 χρόνια υπηρεσίας.
Κίνητρά μου ήταν η έκπληξη, η απορία και η οργή ενός εργαζόμενου πολίτη που βλέπει συμπολίτες - συνεργάτες του να γίνονται στόχος «εκβιασμού», από οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς, εν προκειμένω από το γραφείο του κ. Νικολουτσόπουλου.
Στο σχόλιό μου έθετα ορισμένα ερωτήματα, στα οποία, βεβαίως, δεν πήρα απάντηση με τις, μάλλον, καθ’ υποβολήν «απαντητικές επιστολές». Οφείλω να τα επαναλάβω με την ίδια ένταση:
• Η ρύθμιση της εργασιακής σχέσης των καθαριστριών με το ελληνικό δημόσιο δεν ήταν αποτέλεσμα κυβερνητικής βούλησης και απόφασης;
• Πόσο και πως συνέβαλε σ’ αυτό το γραφείο του «εργατολόγου»;
• Πόσο κοστολογείται αυτή η «υπηρεσία»;
• Είχαν γνώση της «συμφωνίας» ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών και η εφορία;
• Γιατί η ΓΕΣΕΕ δεν «κάλυψε» τη συγκεκριμένη ομάδα εργαζομένων;
• Πως μπορεί σήμερα, με λυμένο το θέμα να απαιτεί από τις φτωχές εργαζόμενες το γραφείο του «εργατολόγου» με ονομαστικές επιστολές για … «αποστολή με ταχυδρομική επιταγή (!) του ποσού των χιλίων ευρώ»;
Δεν έχω καμία πρόθεση να αμφισβητήσω τη συμβολή του γραφείου του κ. Νικολουτσόπουλου και των συνεργατών του στην αίσια έκβαση της υπόθεσης των καθαριστριών. Ακόμη και τη … «συνδικαλιστική καθοδήγησή» του σε αυτές ώστε να πετύχουν «τριήμερη κατάληψη των γραφείων του Υπουργείου Παιδείας»!!!. Απλώς ισχυρίζομαι, (ρωτώντας), ότι ήταν ώριμο συνδικαλιστικό αίτημα, είχε μεγάλη κοινωνική αποδοχή και η κυβέρνηση, αναλογιζόμενη το πολιτικό κόστος της απόρριψής του, αλλά και πιεζόμενη από πολιτικούς και συνδικαλιστικούς φορείς, το ικανοποίησε. Είχε την πολιτική βούληση να το πράξει. (Αντίθετα, στην περίπτωση των εκπαιδευτικών, αν και υπάρχουν αποφάσεις Εφετείων για τη χορήγηση του επιδόματος των 176 ευρώ, που χορηγείται σε όλους τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους, η προηγούμενη τουλάχιστον κυβέρνηση δεν «υποχώρησε» και δεν τους το δίνει).
Θέλω να ομολογήσω ότι οργίστηκα, ως άνθρωπος, όταν είδα τον πανικό και την απελπισία συγκεκριμένης καθαρίστριας σχολείου, η οποία είχε λάβει δύο επιστολές από το γραφείο του κ. Νικολουτσόπουλου, με εκβιαστικό τόνο και περιεχόμενο και στόχο να «πεισθεί» να πληρώσει, (με ταχυδρομική επιταγή!), τις μηνιαίες ακαθάριστες αποδοχές της στο συγκεκριμένο δικηγόρο.
Από πληροφορίες γνωρίζω ότι όλες όσες προσέφυγαν στις υπηρεσίες του κ. «εργατολόγου», πλήρωσαν αρχικώς 150 ευρώ έκαστη. Αυτό σημαίνει ότι το συγκεκριμένο Γραφείο, εισέπραξε πάνω από 1.000.000 ευρώ, (8.000 χ 150 = 1.200.000). Ακόμη, ότι πολλές καθαρίστριες από τα Τρίκαλα, έχουν ήδη πληρώσει τις ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές τους και έκανα έναν αυθαίρετο υπολογισμό, περισσότερο ως υπόθεση: Πόσα εκατομμύρια ευρώ κοστίζουν οι υπηρεσίες του κ. Νικολουτσόπουλου; Δηλώθηκαν στην εφορία; Φορολογήθηκαν; Ή οι συγκεκριμένοι δικηγόροι συγκαταλέγονται στην κατηγορία των «πενομένων του Κολωνακίου» που δηλώνουν ετήσια εισοδήματα λιγότερα αυτών ενός δημοσίου υπαλλήλου ή μιας καθαρίστριας;
Μία καθαρίστρια για να πάρει τα 800 ή 1.000 ευρώ πρέπει να καθαρίζει επί είκοσι ημέρες συνεχώς, μερικές εκατοντάδες τετραγωνικών μέτρων, αιθουσών, διαδρόμων και τουαλέτες σχολείων. Αυτά τα χρήματα, βέβαια, μπορεί να αντιστοιχούν στα λουλούδια που θα πετάξουν κάποιοι μια βραδιά σε «πολιτιστικούς οίκους». Είναι παντελώς απαράδεκτο, ηθικά, τέτοιες γυναίκες του δύσκολου και έντιμου μεροκάματου να πιέζονται με ονομαστικές επιστολές, όπως αυτή με ημερομηνία 17.07.2008 και 20.11.2009 και να καλούνται «εντός τριών ημερών» να τακτοποιήσουν το «χρέος» τους!
Τα ερωτήματά μου αυτά, προφανώς δεν τα απευθύνω στο συγκεκριμένο δικηγόρο, πολύ, δε περισσότερο στις «εκπροσώπους του Σωματείου καθαριστριών Τρικάλων», (που μάλλον ως εκπρόσωποι του κ. Νικολουτσόπουλου ενεργούν και συμπεριφέρονται), αλλά, στην κοινωνία των πολιτών, στα θεσμικά όργανα της Πολιτείας, στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και στη ΓΕΣΕΕ.
Αναμένω, με αγωνία, να δω πως προκύπτει η «συκοφαντική δυσφήμιση» και περιμένω την αντίδραση όλων των παραπάνω φορέων.
Εκτός αν η Ελλάδα ήταν είναι και παραμένει «ξέφραγο αμπέλι», που το «τρυγούν μόνον οι «καταφερτζήδες», συνεπικουρούμενοι από αφελείς.
Γιάννης Κεμανίδης
Δάσκαλος

«Πρωτοφανής, δημοκρατική διαδικασία».

2009-12-01T15:25:00.002+02:00

«Ο λαός της Νέας Δημοκρατίας μίλησε»! Και είπε: «habemus Samara»! Τον εξέλεξαν, πληρώνοντας μάλιστα από δύο ευρώ έκαστος και από τώρα αρχίζει η προσμονή για το γνωστό: «πάλι με χρόνια, με καιρούς…».
Όσο για τα ηχηρά περί "δημοκρατικών διαδικασιών" και "έκφρασης της βάσης" μόνον ως αμερικάνικα ανέκδοτα μπορεί να εκληφθούν. Η ιδεολογία και η πολιτική, παντελώς απούσες!Κάτι σαν "καλλιστεία του ΑΝΤ 1" ένα πράμα... Με κυρίαρχα τα συντηρητικά (νεοδημοκρατικά κριτήρια): ("Όχι, δα, να μας κυβερνήσει και γυναίκα", "να βγάλουμε τον αντι - Παπανδρέου" κλπ.). Γενικώς, δεξιότερη στροφή μοιάζει.
Η «προεκλογική αντιπαράθεση» εξαντλήθηκε στα : «ποιος ήταν παρών» και «ποιος συμβούλευσε τον Καραμανλή να πάει σε πρόωρες εκλογές». Η μόνη απόπειρα για πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση «κόλλησε» στο «κεντροδεξιά» και «δεξιο - δεξιός». Βεβαίως, ακούσαμε και τα … «σοβαρά» περί «κατάργησης της οικογενειοκρατίας και των πολιτικών τζακιών» (!), αλλά αυτός που τα έλεγε εκαυχάτο για την καταγωγή του από τους Μπενάκηδες και την Πηνελόπη Δέλτα. (Αποσπάσματα από … «τα μυστικά του βάλτου» δεν αναγνώστηκαν, αλλά από μερίδα ενθουσιωδών οπαδών έγιναν αναφορές … στο Παύλο Μελά και τους μακεδοδομάχους!).
Οι ρομαντικοί και αισιόδοξοι αναμένουν συνέδριο … «αρχών και θέσεων», το οποίο «θα γίνει σύντομα», σύμφωνα με τη δήλωση του νέου αρχηγού και θα … «κατοχυρώσει τη λειτουργία των τάσεων, όπως αυτές λειτουργούν σε όλα τα κεντροδεξιά και λαϊκά κόμματα της Ευρώπης»! Έχουν, όμως, ήδη εκλέξει αρχηγό αντί «αρχές» και αυτός θα κατανείμει τις … «θέσεις - καρέκλες», αντί των θέσεων. Ας είναι! Μόνοι τους επέλεξαν. Εξ άλλου, δεν ήταν μαθημένοι σε διαφορετικές διαδικασίες. Νέο - δημοκρατική Δημοκρατία, με ισχυρό, όσο γίνεται αρχηγό, με θεωρίες περί «στρούγκας», «γκλίτσας του τσοπάνη» και «προβάτων»… που τα «τρώει ο λύκος», όταν ξεφύγουν.
Τέλειωσε κι αυτό, λοιπόν! Τώρα η χώρα διαθέτει «ισχυρή κυβέρνηση» και εξ ίσου «ισχυρή αντιπολίτευση», άρα, μπορούμε να … κοιμόμαστε ήσυχοι…
Μόνο που αυτή η έρμη η σημειολογία των συμπτώσεων … «προειδοποιεί»:
Πεταλωτή οι μεν, ... Σαμαρά οι δε! Με κοινό στόχο τα "υποζύγια". Άλογα, ημίονους και όνους, που στο εξής ... πεταλωμένα και σαμαρωμένα θα αναλάβουν το γνωστό έργο τους: Τη μεταφορά του "φορτίου". Το μόνο ερώτημα είναι αν θα υπάρχει και ... το καμτσίκι!

Η αντίδραση των «σαράφηδων».

2009-11-18T16:41:00.002+02:00

Συναντήθηκε, λοιπόν, χθες οι τραπεζίτες με την υπουργό Οικονομίας, κ. Κατσέλη, η οποία δέχθηκε να ενσωματώσει 17 ((!) προτάσεις τους στο νομοσχέδιο για την «αποκατάσταση της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας και την προστασία των δανειοληπτών».
Από τη συνάντηση αυτή προέκυψαν τρία σημεία διαφωνίας:.
- να εξαιρούνται τα στεγαστικά δάνεια
- το ελάχιστο της οφειλής να είναι 20% (αντί του 10% που προτείνει το υπουργείο)
- αυτός που καταθέτει αίτηση πτώχευσης θα πρέπει να παραμένει για διάστημα 10 ετών σε αρχείο οικονομικών δεδομένων.
Με απλά λόγια, η κ. υπουργός … «τους έκανε τη μούρη κρέας»! Τώρα, για τους αφελείς, που αναρωτιούνται τι θα γίνει με τα «κλεμμένα», με τα παράνομα υπερκέρδη του παρελθόντος, που έφεραν τους μεν δανειολήπτες σε θέση επαίτη, τους δε τραπεζίτες σε θέση ισχυρού συνομιλητή της κυβέρνησης, μάλλον θα υπάρξει η απάντηση: «αυτά βαρύνουν την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας»!
Σε ό,τι, δε, αφορά τις 14 και πλέον παράνομες ρυθμίσεις λειτουργίας των τραπεζών, μάλλον πρέπει να κρατάμε «μικρό καλάθι»: Τέλος, 1,50 ευρώ, για παράδειγμα σε κάθε κατάθεση υπέρ τρίτου, έξοδα φακέλου για τα δάνεια, πρόστιμα κλπ. Συνεχίζουν να βαραίνουν τους καταναλωτές – πελάτες των τραπεζών, που λειτουργούν ως «κράτος εν κράτει».
Από την αναμενόμενη «ρύθμιση» διαγραφής των χρεών επιχειρήσεων που έχουν πτωχεύσει και ιδιωτών που αδυνατούν να πληρώσουν, πολύ λίγοι θα ωφεληθούν, επειδή θα πρέπει να κατατεθούν προσφυγές στα δικαστήρια. «Ζήσε Μάη μου», δηλαδή.
Και επειδή η κυβέρνηση έδειξε ήδη την πρόθεσή της να «συνεργαστεί» με τους τραπεζίτες, αποδεχόμενη στην ουσία το κυρίαρχο οικονομικό στάτους, μάλλον είναι θέμα χρόνου να διαπιστώσουμε ότι η «αλλαγή» τείνει σε … «μία από τα ίδια»!
Ας μην ξεχνά, όμως, η κ. Κατσέλη, η κυβέρνηση και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ότι δεν τους ψήφισαν οι τραπεζίτες, αλλά οι πολίτες που είχαν και έχουν προβλήματα και προσδοκούν άμεσες και δραστικές λύσεις σ’ αυτά. Και οι λύσεις δεν μπορεί να αναμένονται, ως αποτελέσματα «συνεργασιών» με αυτούς που ευθύνονται κατά κύριο λόγο για τη δημιουργία αυτών των προβλημάτων.
Λύση, δραστική και αποτελεσματική, θα ήταν μια απόφαση της κυβέρνησης να επανακρατικοποιήσει την Εθνική και Αγροτική Τράπεζα, καθώς και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Τότε θα μπορούσε να κάνει νομισματοπιστωτική πολιτική διαβουλευόμενη … μόνον με τον εαυτό της και την κοινωνία και όχι με τους τραπεζίτες.

«Πολιτικός χρόνος» : παράγοντας αστάθειας.

2009-11-09T15:56:00.000+02:00

Εντυπωσιάζει, πολλές φορές, η απλουστευτική αφέλεια με την οποία «προβλέπουν» πολλοί τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα. Ακούει συχνά κανείς, ακόμη και από «έμπειρα» πολιτικά στελέχη ή πολιτικούς αναλυτές, ως συμπέρασμα, ότι η νέα κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. «ήλθε για να μείνει» και ότι θα κυβερνήσει «τουλάχιστον δύο τετραετίες». Η υπεραισιοδοξία αυτή βασίζεται στην εκτίμηση της οργανωτικής κατάστασης τουλάχιστον της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μόνον.
Ασφαλώς, η Νέα Δημοκρατία, προερχόμενη από μία συντριπτική ήττα και αναζητώντας τη νέα ηγεσία της, στην παρούσα φάση είναι «εύκολος» αντίπαλος. Όμως, δε θα παραμείνει στην κατάσταση αυτή για πολύ. Υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις και οικονομικά συμφέροντα που απαιτούν, (και θα επιβάλουν), την επανοργάνωση και ενδυνάμωσή της. Και τότε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα «νιώθει καυτή την ανάσα της».
Οι «αντίπαλοι» όμως της νέας κυβέρνησης, όπως πολλοί σωστά εκτιμούν, ευρίσκονται «εντός των τειχών». Είναι, κατ’ αρχήν, οι πολλές και μεγάλες προσδοκίες που, ως αντιπολίτευση, το ίδιο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δημιούργησε και είναι δύσκολο να καλύψει. Αιτία αυτής της αδυναμίας δεν είναι τόσο η οικονομική κρίση, όσο η ίδια η δομή και λειτουργία του κυβερνώντος κόμματος. Ένα κόμμα «πολυσυλλεκτικό», με πολλά «ετερόκλητα» στελέχη, που εκφράζουν διαφορετικά συμφέροντα και λειτουργούν σε διαφορετικό «μήκος κύματος. Ένα κόμμα με «πυραμιδική» λειτουργία, (ενός ανδρός αρχή), με πανίσχυρη κορυφή, σαθρή βάση και αδύναμους δεσμούς με την κοινωνία, είναι πιο εύκολο να διολισθήσει σε αντιλαϊκές πολιτικές, υποκύπτοντας σε οργανωμένες και ισχυρές πιέσεις συντεχνιών και οικονομικών συμφερόντων. Και τότε δε θα έχει συμμάχους. Το μεγάλο ποσοστό των πολιτών που ενίσχυσε εκλογικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το έκαμε για δύο, κυρίως λόγους: Για να καταδικάσει τις αποτυχημένες πολιτικές της Ν.Δ. και για να εναποθέσει τις (τελευταίες) ελπίδες του, για αλλαγή των συνθηκών διαβίωσής του. Χωρίς πολλά περιθώρια για αναβολές ή δικαιολογίες.
Υπάρχει ένας ακόμη, κρισιμότερος, παράγοντας που επηρεάζει τις εξελίξεις και αυτός δεν είναι άλλος από τον πολιτικό χρόνο. Είναι μία παράμετρος που θα μπορούσε κανείς να την ονομάσει «ασύμμετρη απειλή». Ο πολιτικός χρόνος έχει συμπυκνωθεί στην εποχή που ζούμε επειδή καθορίζεται από «εξωθεσμικούς» παράγοντες. Τα συγκροτήματα τύπου, για παράδειγμα και τα συμφέροντα που υπηρετούν. Η όποια κυβέρνηση δεν έχει σήμερα συνεργάτες ή αντιπάλους τα συνδικάτα και την αυτοδιοίκηση για να πορεύεται με θεσμικό διάλογο και «στοχευμένα μέτρα».
Όσοι, δε, αισιοδοξούν ότι μπορούν να «εξαγοράσουν» την εύνοια των μέσων ενημέρωσης, ας ρωτήσουν τη Νέα Δημοκρατία!

Άλλοι παπάδες ήρθανε άλλα βαγγέλια φέραν.

2009-11-03T16:14:00.000+02:00

Έγινε προχθές η συνάντηση πρωθυπουργού - αρχιεπισκόπου και σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις «σε καλό κλίμα»! Αλίμονο… Τώρα, δεν έχουμε τη «δεξιά του Κυρίου», ούτε πρωθυπουργό που υπέγραφε για τις ταυτότητες. «Άλλοι παπάδες» ήρθανε, λοιπόν, αλλά το αν «φέρανε άλλα βαγγέλια», μένει να αποδειχθεί.
Ο κ. Παπανδρέου, δεδομένης και της κακής οικονομικής συγκυρίας, μίλησε για την ανάγκη φορολόγησης της ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας που χρησιμοποιείται για εμπορική χρήση, τονίζοντας ότι πρέπει και η εκκλησία να συνδράμει στην προσπάθεια εξόδου της χώρας από την κρίση.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στις δηλώσεις του εξέφρασε τις επιφυλάξεις της Ιεραρχίας: «Εγώ οπωσδήποτε υπογράμμισα τα θέματα αυτά, άκουσα τις απόψεις του κ. προέδρου και είπα και τις δικές μου απόψεις. Αλλά εγώ είμαι ένα πρόσωπο μόνο, πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Τη συζήτησή μας και τα πολύ σπουδαία πράγματα που είπαμε, θα τα μεταφέρω στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο».
Σύμφωνα με συνεργάτες του προκαθημένου της ελλαδικής Εκκλησίας αρχιεπίσκοπος και πρωθυπουργός «μίλησαν για όλα, αλλά ακροθιγώς και για την εκκλησιαστική περιουσία χωρίς όμως αναφορές σε αυστηρό πλαίσιο».
«Αλλού με τρίβεις δέσποτα, κι αλλού έχω τον πόνο»! Θα μπορούσε να ήταν η, (μη δοθείσα, άλλωστε), απάντηση του πρωθυπουργού. Σε ένα ιδανικό σενάριο διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας το Μέγαρο Μαξίμου θα επιθυμούσε να «απαλλαγεί» και από τη μισθοδοσία των κληρικών, θέμα για το οποίο η Εκκλησίας της Ελλάδας ούτε που θέλει να ακούσει, επικαλούμενη το κοινωνικό έργο που προσφέρει, αντικαθιστώντας ουσιαστικά σε αυτό το ρόλο την κεντρική διοίκηση.
Μη μας διαφεύγει, εξ’ άλλου, η άλλη παροιμία: «Δεν έγινα παπάς ν’ αγιάσω, μα για να καλοπεράσω.»…
Θα ήταν υπερβολικά αισιόδοξο να περιμένει κανείς, να μας προκύψει ένα «βελούδινο διαζύγιο» μεταξύ εκκλησίας και κράτους. Να διαχειρίζεται μόνη της η εκκλησία την περιουσία της, αλλά, να αναλάβει και τη μισθοδοσία των κληρικών. Να παραιτηθεί, υπέρ του κράτους και των ακτημόνων από τσιφλίκια που της «παραχωρήθηκαν» από αυτοκράτορες με «χρυσόβουλα» ή από Τούρκους πασάδες με κιτάπια ή ταπιά. Να αποκτήσουμε, ως σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, υπουργείο παιδείας - σκέτο, χωρίς θρησκευμάτων και άλλα πολλά.
Οι «επιφυλάξεις» του αρχιεπισκόπου, τέλος, φέρνουν στο νου την επόμενη παροιμία: « Αλλιώς μας τα ‘λεγες παπά, πριν σε χειροτονήσουν».

Η ευγλωττία ως «προσόν» του ηγέτη.

2009-10-20T16:31:00.001+03:00

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που σε επιθεωρήσεις ή σατυρικές εκπομπές προβάλλεται αρνητικά η εμφάνιση και η εκφραστική αδυναμία πολιτικών στελεχών. Κλασικό παράδειγμα ο Λαζόπουλος που τους … «φιλοξενεί», όλους σχεδόν, στο «τσαντίρι» του. Είναι δύσκολο να ξεχαστεί, για παράδειγμα, το σαρδάμ του πρωθυπουργού: «…μηδέν στο πηλήκιο»!
Φυσικά, στη σάτιρα αυτά επιτρέπονται, με την αποδοχή της συνθήκης ότι στοχεύουν στη χαλάρωση της ιλαρότητας και την πρόκληση γέλιου, απαλλαγμένου από κακία. Όταν, όμως, «δένονται» με πολιτική κριτική, (από την οποία απουσιάζει κάθε ίχνος πολιτικού κριτηρίου), τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά: Τείνουν σε πολιτική υπονόμευση, που μπορεί να χαρακτηριστεί έως και δόλια, επειδή ασκείται στο επίπεδο της παραπολιτικής.
Ακόμη σοβαρότερο γίνεται το θέμα, βεβαίως, όταν μεταφέρεται στη αίθουσα του κοινοβουλίου: Εκεί, όπου ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., κ. Καρατζαφέρης, στη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης υπαινίχθηκε σαφώς, ότι ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί να μιλήσει «από στήθους», αλλά, «διαβάζει»! Και ζήτησε ταυτόχρονα από τον προεδρεύοντα, κ. Πετσάλνικο, «να εφαρμοστεί ο κανονισμός της Βουλής, ο οποίος επιβάλλει στους ομιλητές να έχουν απλώς σημειώσεις και όχι να διαβάζουν κείμενα». Ήταν φανερός ο στόχος του Καρατζαφέρη να μειώσει το πολιτικό κύρος του νέου πρωθυπουργού, αλλά πήρε «πληρωμένη» την απάντηση από τον Πετσάλνικο, ότι «ο κανονισμός προβλέπει ρητώς, ότι οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης αναγιγνώσκονται», (ως επίσημο κείμενο) και «δεν εκφωνούνται».
Οι δυνατότητες και η αποτελεσματικότητα του λαϊκισμού είναι διαπιστωμένες και μεγάλες. Αρκεί, βεβαίως, να μην λαϊκίζει κανείς συστηματικά και να αποφύγει να ταυτιστεί με την «ιδιότητα» του λαϊκιστή. Τότε, είναι κοντά στην έλλειψη σοβαρότητας και την ανευθυνότητα.
Εις ό,τι, δε, αφορά τα προσόντα ενός πολιτικού ή ενός ηγέτη, νομίζω ότι η ρητορική δεινότητα δεν μπορεί να κατατάσσεται στην πρώτη θέση. Προηγούνται άλλες αρετές, όπως η γενναιοφροσύνη, η ευθυκρισία, η κοινωνική ευαισθησία και η αίσθηση της αλληλεγγύης, η ανεξάρτητη πολιτική σκέψη και δράση, η διάθεση για συνεννόηση και συνεργασία. Θα μπορούσα να πω αλληγορικά, ότι προτιμητέος πρέπει να είναι ο πολιτικός που έχει «ευαίσθητα αυτιά και καρδιά, συνάμα, δε, και μικρή γλώσσα». Υπάρχει ένας ακόμη λόγος να μην εμπιστεύεται κανείς τη ρητορεία. Όταν παλαιότερα οι πολιτικοί αγόρευαν στην καθαρεύουσα, «θαύμαζαν» οι απαίδευτοι και αμόρφωτοι: «Είδες τι ωραία τα λέει; … Αλλά τι λέει;»!
Εξ άλλου, είδαμε και τους ρήτορες…

Στον καιάδα!

2009-10-12T20:47:00.000+03:00

«…μα, για να σωθεί η Ελλάδα
Στους καιρούς τους ύστατους,
Βρείτε κάπου έναν καιάδα
Και … γκρεμοτσακίστε τους»!

Ο αφοριστικός στίχος του Νίκου Γκάτσου, στο σκωπτικό τραγούδι, «τα γερόντια», του Σταύρου Ξαρχάκου, φέρνει ένα μειδίαμα στα χείλη όταν τον αντιπαραβάλεις με την Ελληνική πολιτική σκηνή και τις εκλογές, όποτε αυτές γίνονται. Κάθε φορά, οι Έλληνες ψηφοφόροι, όλων των κομμάτων, στέλνουν … στη σύνταξη αρκετά «γερόντια» της πολιτικής και αυτό λειτουργεί παρηγορητικά.
Βέβαια, στη χώρα μας, η … μονιμότητα στα κοινοβουλευτικά έδρανα ορισμένων «επαγγελματιών της πολιτικής», (και εθνοπατέρων επονομαζόμενων), δεν είναι το μόνο κακό: Εδώ ευδοκιμούν και οι «δυναστείες». Τα «πολιτικά τζάκια», που κληρονομικώ δικαιώματι κυβερνούν τη χώρα, ως σύγχρονοι βασιλείς. Ακόμη κι αν «οι γόνοι» είναι κρετίνοι, διαχειρίζονται την «προίκα» από … «είκοσι χιλιάδες βόδια», που τους έχει κληροδοτήσει ο υπουργός πατήρ τους. Άλλοι, (που απέρριψαν τον αναχρονιστικό θεσμό της προίκας), αρκούνται στο να κληροδοτούν … «μόνον το όνομά τους», στους φερέλπιδες γόνους των και αυτό αποδεικνύεται, ενίοτε, εξίσου ή και περισσότερο αποτελεσματικό.
Είναι βέβαιο ότι οι παρατηρήσεις αυτές, αν και απολύτως αληθείς, έως αυταπόδεικτες, ενοχλούν! Γιατί, άραγε;
Δεν είναι μόνον η «αλήθεια, που πάντοτε ενοχλεί». Είναι κάτι βαθύτερο. Είναι η αδράνεια της παθητικότητας και η παθητικότητα της αδράνειας, στην οποία έχουμε περιπέσει, μη ασχολούμενοι - στην ουσία - με «τα κοινά». Κακά τα ψέματα, αλλά δεν μπορούμε στα σοβαρά να ισχυριστούμε ότι «μετέχουμε του πολιτικού γίγνεσθαι», επειδή ψηφίζουμε μια φορά, κάθε τρία - τέσσερα χρόνια ή επειδή παρακολουθούμε τις «πολιτικές αναλύσεις» των … «ντερμπεντέρηδων ή τραγκαουνάκηδων» και τις πρόχειρες «επιθεωρήσεις» του Μητσικώστα και του Λαζόπουλου.
Στην ουσία, μας βολεύει, (μέσα στη νωθρότητα και τη μοιρολατρική μας απάθεια και αφασία), να είμαστε θεατές και οπαδοί της κάθε «πολιτικής φίρμας». Αμφιβάλλει μήπως κανείς ότι αν δεν είχε παραιτηθεί ο τέως πρωθυπουργός, το όποιο συνέδριο του κόμματος, πάλι αυτόν θα εξέλεγε ως αρχηγό;
Αυτό που λείπει στους πολίτες, είτε αυτοί είναι απλοί ψηφοφόροι, είτε μέλη ή στελέχη πολιτικών κομμάτων, είναι η αυτοπεποίθηση και η ανεξάρτητη πολιτική σκέψη. Ετεροκαθοριζόμενοι, λοιπόν, και ετεροκατευθυνόμενοι στην πολιτική «θεωρία και πράξη» μας, αρκούμεθα στην «ικανοποίηση» της απόρριψης στον «καιάδα», ορισμένων «γερόντων». Έστω! Κάτι είναι κι αυτό…

Πρώτη προτεραιότητα: Σταματήστε την κλοπή!

2009-10-07T17:20:00.000+03:00

Η υλοποίηση μιας και μόνης προεκλογικής εξαγγελίας της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης, στο πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησής της, θα ήταν ίσως αρκετή να ικανοποιήσει ένα τεράστιο κομμάτι των πολιτών, είτε ψήφισαν αυτό το κόμμα, είτε όχι: Και αυτό θα μπορούσε να φέρει την «κωδική» ονομασία, σεισάχθεια!
Δεν υπονοείται μ’ αυτό η διαγραφή χρεών των πολιτών προς τις τράπεζες, αλλά μια γενναία, όσο και απολύτως αναγκαία ρύθμιση μεταφοράς όλων αυτών των χρεών, σε ένα πιστοληπτικό οργανισμό που θα ανελάμβανε όλα αυτά τα χρέη με ευρωπαϊκούς όρους. Δηλαδή, μια ρύθμιση που θα προέβλεπε τη μεταφορά επαγγελματικών, στεγαστικών και άλλων δανείων στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ή την Αγροτική Τράπεζα, με εγγύηση του Δημοσίου και επιτόκια της τάξης του 4 ή 5%, όπως γίνεται με τις τράπεζες της Ευρώπης.
Κάτι τέτοιο και τους δανειολήπτες θα ανακούφιζε, αλλά και κέρδη θα συσσώρευε στο συγκεκριμένο πιστοληπτικό οργανισμό, επειδή θα προέκυπτε τεράστιος τζίρος! Αν, μάλιστα, προχωρούσε σε χορήγηση νέων - χαμηλότοκων δανείων σε επαγγελματοβιοτέχνες για να κινηθεί η αγορά, τότε θα είχαμε μια τεράστια πολιτική και οικονομική επιτυχία, που θα κέρδιζε την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών και θα έδινε «αέρα» στη νέα κυβέρνηση, να προχωρήσει στις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη ο λαός και η χώρα.
Δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ κανείς, προκειμένου να καταδείξει το χαρακτήρα και το μέγεθος της «ληστείας» του εισοδήματος των πολιτών από πλευράς των τραπεζιτών ή του χαρακτήρα και της αναποτελεσματικότητας των «ρυθμίσεων» της κυβέρνησης Καραμανλή. Κάθε οικογένεια έχει κάτι να «μολογήσει»…
Μέσα στις προσδοκίες των πολιτών από τη νέα κυβέρνηση, ο «εξορθολογισμός» της λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας κατέχει πρωτεύουσα θέση. Κάτι τέτοιο φαντάζει αυτονόητη προϋπόθεση για να πάψει η Ελλάδα να θεωρείται Αφρο - βαλκανική μπανανία και οι Έλληνες καθυστερημένοι ιθαγενείς. Οι πολίτες μπορεί να ανέχονται πολλές προσβολές που αφορούν την ποιότητα ζωής τους, την περιβαλλοντική και πολιτιστική υποβάθμιση, αλλά έδειξαν ότι δεν ανέχονται την κλοπή γενικώς και καταδικάζουν τους κλέφτες και τους υποστηρικτές τους.
Οι «υβριστές» έχουν την τύχη των τραγικών ηρώων των αρχαιοελληνικών τραγωδιών: Αποχωρούν από σκηνής εν μέσω λαϊκής κατακραυγής, όχι «σεμνά και ταπεινά», αλλά ντροπιασμένοι και ταπεινωμένοι.
Το δυσκολότερο έργο είναι η διαχείριση της λαϊκής οργής.

«Η Δημοκρατία ενίκησε».

2009-10-06T15:54:00.000+03:00

Το προφητικό σκίτσο του Κ. Μητρόπουλου, το 1965, που παρουσίαζε τον κ. Γ. Παπανδρέου, (παππού του σημερινού Πρωθυπουργού), ήταν για τις μέρες του προφητικό. Παρουσίαζε τον εκλεγμένο με ευρεία πλειοψηφία αρχηγό της «Ένωσης Κέντρου» να παρουσιάζεται στη σκηνή αναγγέλων τη «νίκη της Δημοκρατίας», ενώ πίσω από την πόρτα παραφυλούσε ο ένστολος χουντικός με το σχοινί στο χέρι. Το αγέρωχο ύφος του κ. Παπανδρέου σε πλήρη αντιδιαστολή με την αγωνία των «θεατών» - πολιτών που έδειχναν με το δάχτυλο τον κίνδυνο.
Σήμερα, βεβαίως, δεν απειλείται η Δημοκρατία από συνταγματική εκτροπή. Είναι, όμως, τόσα και τέτοια τα προβλήματα που φαντάζουν δυσεπίλυτα, εάν αντιπαραβληθούν με τα «θεσμικά αντίβαρα» που διαθέτει η σημερινή Δημοκρατία: Η ίδια η λειτουργία των πολιτικών κομμάτων που διαχειρίζονται την εξουσία, με την «πυραμιδική» μορφή τους, τον παντοδύναμο Πρόεδρο και την ηγετική τους ομάδα, η απουσία συνεργασιών, το «πρωθυπουργικό μοντέλο διακυβέρνησης» και η διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος είναι ο σημερινός κίνδυνος.
Ο ευδαιμονισμός, η ήσσων προσπάθεια, το «γλύψιμο» και το ρουσφέτι, η ευνοιοκρατία και το βόλεμα των «ημετέρων» έχουν δημιουργήσει «κοινωνία πελατών» αντί αυτής των πολιτών. Η απουσία πνεύματος αλληλεγγύης, η απάθεια και ο πολιτικός αμοραλισμός συνιστούν μείζονα αρνητική προϋπόθεση για κάθε προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης.
Αρκεί, εξ άλλου, να «διαβάσει» κανείς με άλλο μάτι ορισμένα στοιχεία των εκλογικών αποτελεσμάτων: Η αποχή έδειξε ότι ένας στους τρεις πολίτες «γύρισε την πλάτη» συνολικά στο πολιτικό σύστημα.
Αν εξαιρέσει κανείς τη Ν.Δ. που υπέστη σαρωτική ήττα και εισέρχεται σε περίοδο εσωκομματικής κρίσης, όλοι οι υπόλοιποι δηλώνουν … ικανοποιημένοι και νικητές! Τα κόμματα της Αριστεράς, παρά την απώλεια μικρού ποσοστού και μιας έδρας έκαστο, αναφορικά με τις εκλογές του 2007, δηλώνουν «ικανοποιημένα» και δεν ενδιαφέρονται να «λερώσουν τα χέρια» με τη διαχείριση της εξουσίας.
Ο νέος Πρωθυπουργός επαγγέλθηκε άλλο ύφος και ήθος εξουσίας, που θα έχει όμως να αντιμετωπίσει την «πολιτική βουλιμία» των κομματικών στελεχών, που … ήδη έσπευσαν στο ράφτη.
Η πορεία των πολιτικών εξελίξεων εξαρτάται, λοιπόν, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα από το σθένος και τη συνέπεια του «ηγέτη». Και όσο κι αν ο ρόλος της προσωπικότητας στη διαμόρφωση της Ιστορίας είναι καθοριστικός, δεν μπορεί παρά να γεννά ανησυχίες.
Οι προοδευτικές πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες είναι απαραίτητες όσο ποτέ άλλοτε.

«Πέστε μας, που θα βρείτε τα λεφτά»!

2009-09-30T16:00:00.000+03:00

Πολιτική αμετροέπεια, θράσος πανικόβλητων ή «κακομαθημένων παιδιών», που … «δεν τα παίζουν» πια; Όποια κι αν είναι η εξήγηση της συμπεριφοράς των στελεχών της Ν.Δ. οργίζει κάθε σκεπτόμενο πολίτη, μερικές ώρες πριν τις κάλπες.
Πάει πολύ σ’ αυτούς, που ο ελληνικός λαός «διόρισε λογιστές - διαχειριστές του ταμείου» και … τίναξαν την μπάνκα στον αέρα να παριστάνουν τον εισαγγελέα και τιμητή. Η απλοϊκή αφέλεια με την οποία ρωτούν επιμόνως τον Πρόεδρο και τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για το «που θα βρούνε τα λεφτά για να κυβερνήσουν έτσι όπως υπόσχονται», ίσως θα μπορούσε να απαντηθεί εξ’ ίσου απλοϊκά και προκλητικά: «Εκεί που τα χαρίσατε εσείς»! Στα «δωράκια» στις τράπεζες και τις χαριστικές ρυθμίσεις προς ημετέρους. Στους υπέρογκους μισθούς και τα μπόνους των γκόλντεν μπόυς και των αμέτρητων «επιτροπών» για τη λειτουργία του κομματικού κράτους. Στη φορολόγηση των «εισοδηματιών - μερισματούχων» του χρηματιστηρίου και των τραπεζών που φούσκωσαν το πουγκί τους. Στην είσπραξη του Φ.Π.Α. που εγκολπώνονται πολλοί και την πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής. Στην κατάργηση της μίζας από κρατικές προμήθειες και τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών. Ο κατάλογος των «πηγών» άντλησης κρατικών εσόδων είναι μεγάλος. Αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση για χρηστή διοίκηση. Κάτι που υποσχέθηκε, βεβαίως, ο τέως πρωθυπουργός αλλά 5,5 χρόνια τώρα υλοποίησε το αντίθετο. Ο κατάλογος των συνεργατών, των φίλων και υπουργών του κ. Καραμανλή που απομακρύνθηκαν για εμπλοκή τους σε σκάνδαλα είναι τόσο μεγάλος, που δυσκολεύεται να βρει κανείς στελέχη με «καθαρό μητρώο».
Τώρα ψελλίζουν: «Κάναμε, βεβαίως, κάποια λάθη…»! Έτσι, απλά. Ως να πρόκειται για απλές αβλεψίες ή παραλείψεις. Θεωρούν ότι μπορεί εύκολα κανείς να ξεχάσει ότι η … «βρονταφών» παρακολουθούσε μέχρι και το τηλέφωνο του ίδιου του πρωθυπουργού και η εταιρεία αυτή εξακολουθεί να λειτουργεί στη χώρα, σα να μην έχει συμβεί τίποτε. Τις απαγωγές και απελάσεις Πακιστανών κόντρα στο διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τους «κουμπάρους» και το καρτέλ γάλακτος, τα «δομημένα», (κλεμμένα) ομόλογα των ταμείων των δημοσίων υπαλλήλων. Τους ζαχόπουλους και τα βατοπέδια του Εφραίμ και υπουργών της κυβέρνησης Καραμανλή.
Από πού κι ως πού, λοιπόν, έρχονται τώρα να παραστήσουν τον «υπεύθυνο» και αποκαλούν ανεύθυνη την αντιπολίτευση;
«Κυριακή κοντή γιορτή»…

ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΟΝΤΕΣ.

2009-09-27T08:52:00.001+03:00

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2009 |
Εμείς που υπογράφουμε το κείμενο, πιστεύουμε ότι παρά την κρισιμότητα των πολιτικών εξελίξεων, η αντιστοίχηση των πολιτικών δυνάμεων υπακούει σε παλιά, δοκιμασμένα μοντέλα, τα οποία δεν μπορούν να εγγυηθούν αξιόπιστες λύσεις. Το «όλοι εναντίον όλων», ηγεμονισμοί, «πολιτική καθαρότητα» και μικρομεγαλισμοί οδηγούν στην καλύτερη περίπτωση σε μια απλή κυβερνητική εναλλαγή, που κινδυνεύει να είναι παραλλαγή γνωστών παλαιών καταστάσεων που πίκραναν πολλούς και οδήγησαν σε αδιέξοδα.
Η διακυβέρνηση της χώρας, τα τελευταία 5,5 χρόνια έβλαψε τη χώρα, πρόσβαλε πολιτικά πολλούς, διέψευσε ακόμη και τις ελάχιστες προσδοκίες για «νοικοκύρεμα» του τόπου.
Οι πολίτες του χώρου της δημοκρατικής και ανανεωτικής Αριστεράς, οι ανένταχτοι που προσέβλεπαν σε μία μεγάλη κοινωνική και πολιτική συμμαχία, με προγραμματικό διάλογο και συγκλίσεις, για μια εναλλακτική - προοδευτική διακυβέρνηση, βλέπουν το όραμά τους να ξεθωριάζει και τη λύση να μετατίθεται σε ένα απροσδιόριστο μέλλον.
Οι ευθύνες για την πολιτική αυτή καθυστέρηση κατανέμονται σε όλες τις πλευρές και θα «αποδοθούν» από τους πολίτες στην κάλπη. Οι όποιες εξελίξεις, δυστυχώς, μετατίθενται σε μετεκλογικό χρόνο, που θα κριθούν πολλά.
Εκτιμούμε ότι προκύπτει αδήριτη ανάγκη δημιουργίας και ύπαρξης ενός πολιτικού «προπλάσματος», το οποίο θα παίξει το ρόλο του θετικού καταλύτη για προοδευτικές εξελίξεις. Για το λόγο αυτό αισθανόμαστε την ανάγκη να αποσαφηνίσουμε την προεκλογική μας στάση και συμπεριφορά, που έχει ως κυρίαρχο χαρακτηριστικό την απελευθέρωση από πολιτικούς και κομματικούς τακτικισμούς και φιλοδοξεί να προωθήσει πολιτικές - προγραμματικές συγκλίσεις, πάντα σε προοδευτική κατεύθυνση.
Δηλώνουμε κομματικά ανένταχτοι, στο χώρο της ευρωπαϊστικής - ανανεωτικής Αριστεράς που πρέπει να επανιδρυθεί. Δεν μας εκφράζουν πολιτικά τα θολά αριστερίστικα σχήματα, ούτε, βεβαίως και τα αρχηγικά κόμματα της «πρωθυπουργικής Δημοκρατίας». Σ’ αυτή τη φάση, είμαστε ψηφοφόροι υπό αίρεση και εν αναμονή ενεργοί πολίτες.
Κεμανίδης Γιάννης, δάσκαλος, πρώην Γραμματέας Ν.Ε ΣΥΝ
Κουγιώνης Δημήτρης, φυσικός, πρώην Δήμαρχος Τυρνάβου
Παππάς Κώστας, χημικός μηχανικός, πρώην Γραμματέας Ν.Ε ΣΥΝ
Τσουρβάκας Αποστόλης, οικονομολόγος, Δημοτικός Σύμβουλος Καλαμπάκας

Χίλιες λέξεις … μια εικόνα: Καταστροφή!

2009-09-23T18:53:00.001+03:00

Πού ΄ναι τα χρόνια και οι μέρες, με το ύφος το αγέρωχο του «επιβήτορα» της εξουσίας! Τότε, που ένα του αυστηρό βλέμμα ήταν αρκετό για να … παραλύσουν από φόβο ισχυροί κομματικοί και δημόσιοι λειτουργοί.
Για τον κ. Πρωθυπουργό ο λόγος, (τον τέως)!
Η ρητορική του «δεινότητα», που δεν τον εγκαταλείπει ακόμη και τώρα, ήταν απόδειξη αδυναμίας. Αδυναμίας να πείσει το ακροατήριό του, εφ΄ όσον δεν είναι πεπεισμένος ο ίδιος, ότι έχει δίκιο. Ότι ο ίδιος «έχει σχέδιο» εξόδου από την κρίση, (ενώ ο αντίπαλός του όχι), ότι αυτός αντιπροσωπεύει την υπευθυνότητα, ενώ όλοι οι άλλοι … κάνουν πλάκα!
Όσο περίτεχνος και άνετος και αν φαντάζει ο λόγος του δεν μπορεί να πείσει, επειδή σκοντάφτει στο ερώτημα: «Καλά όλα αυτά! Αλλά, 5,5 χρόνια τώρα, πού ήταν αυτό το «σχέδιο», αυτή η «υπευθυνότητα», η «σοβαρότητα και αποφασιστικότητα», που μόνον αυτός διαθέτει;». Γιατί όλα, όσα, λέει ότι είναι τώρα αποφασισμένος να κάνει, δεν τα έκανε όλα αυτά τα χρόνια; (Ίσως να είχαμε προλάβει και «το κακό»).
Δεν μπορεί, πλέον να πείσει ο κ. Καραμανλής και το ξέρει. Γι’ αυτό «ιδρώνει» μέσα στη σφιγμένη του γραβάτα, που την έλυσε μόνο στη συγκέντρωση της ΟΝΝΕΔ. Εκεί … ξεχάστηκε λίγο. Πήρε κουράγιο από τους ενθουσιώδεις νέους της παράταξής του. «Γέλασε τ΄αχείλι του». Σήκωνε τα χέρια, ξεσηκώνοντας ενθουσιασμό και πηγαινοέρχονταν στη σκηνή ζωηρός, «νέος» κι αυτός…
Θέλω να ομολογήσω την «κακία» και τη «μικροπρέπειά» μου: Νιώθω μια άγρια χαρά, ανεξήγητη λογικά, όταν βλέπω τον κ. Καραμανλή να «ιδροκοπά» και να ζορίζεται. Αντιπαραβάλλω αυτή, τη σημερινή του εικόνα με εκείνη του αλαζόνα πρωθυπουργού, ο οποίος από το βήμα της βουλής, απευθύνονταν χειρονομώντας προς τον αρχηγό του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που μόλις είχε χάσει τις εκλογές, με ύφος «μάγκα» του Ψιρρή: «Πού είσαι τώρα Γιώργο; Μήπως ξανα-θές εκλογές, Γιώργο;»!
Επειδή είναι δύσκολο και φαντάζει μακρινό όνειρο μια «πραγματική αλλαγή» στα πολιτικά πράγματα και τη ζωή μας, νιώθουμε ικανοποίηση από την «εικονική συντριβή» αυτού που θεωρούμε ότι φταίει. Είναι κατ’ εξοχήν … ποδοσφαιρικό συναίσθημα, σε μια πολιτική κερκίδα, όπως τη φτιάξαμε τη ζωή μας. Μέχρι να έλθει ο επόμενος αλαζόνας…

Στο «χρηματιστήριο» της ελπίδας.

2009-09-22T15:57:00.002+03:00

Κανείς δε θα πλήρωνε 10 ευρώ για την αγορά ενός κομματιού χαρτιού, μικρότερου από σελίδα Α4. Πολλοί, όμως, αγοράζουν λαϊκό ή όποιο άλλο λαχείο και «καταθέτουν» 10 ή και περισσότερα ευρώ γι’ αυτή την αγορά. Στη νομική γλώσσα το λαχείο ονομάζεται … «αγορά ελπίδος» και έτσι νομιμοποιείται» αυτή η αγοραπωλησία. Η προσδοκία του κέρδους κινεί τα πάντα!
Αντίστοιχη είναι στον πυρήνα της η λειτουργία πολλών κοινωνικών και πολιτικών «θεσμών» της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας. Όπως, λ.χ., των πολιτικών κομμάτων και της εκκλησίας, που πωλούν, κυρίως, ελπίδα.
Αν εξαιρέσει κανείς το κοινωνικό έργο της εκκλησίας, (δυσανάλογα μικρότερο των δυνατοτήτων της), μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι αυτή ασκείται με επιτυχία στην «πώληση ελπίδας». Για «κληρονομία της βασιλείας των ουρανών», «σωτηρία των ψυχών ημών» και άλλα ανακουφιστικά της μίζερης επίγειας ζωής των πιστών.
Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα, καθόλου δεν απέχουν από αυτή την τακτική και συμπεριφορά, εμφανίζοντας παρόμοια χαρακτηριστικά: Πάντοτε υπήρχαν οι πολιτικοί «μεσίες» και «σωτήρες», δεν έλειψαν οι «προφήτες» και «οσιομάρτυρες». Καταπληκτικές ομοιότητες με «πίστη στο δόγμα», το «αλάθητον του αρχηγού», την «καρτερία των πιστών».
Από τα κόμματα που έχουν στον πυρήνα της φιλοσοφίας τους την αθεΐα, μέχρι … την «δεξιά του Κυρίου», ιδιαίτερα την προεκλογική περίοδο, παρατηρεί κανείς την έντονη προσπάθεια προσηλυτισμού «πιστών», με δέλεαρ την «ελπίδα για το μέλλον»! Δε διστάζουν να βάλουν τη λέξη ακόμη και σε αφίσες με το όνομα και το σήμα του κόμματος ή ακόμη χειρότερα, τη φωτογραφία του αρχηγού: «Η ελπίδα για το μέλλον» ή ακόμη πιο συγκεκριμένα, «η ελπίδα του έθνους»!
Η μεγάλη διαφορά με την εκκλησία είναι ότι τα κόμματα δεν υπόσχονται τη «μετά θάνατον σωτηρία των ψυχών», αλλά … «καλύτερες μέρες», την αμέσως επομένη των εκλογών. Υπόσχεση που σχεδόν πάντα διαψεύδεται, προσκρούοντας σε «στενωπούς», «διεθνείς οικονομικές κρίσεις» και έχουμε ανώμαλη προσγείωση σε «αναγκαστική περιστολή των δημοσίων δαπανών», (κυρίως των κοινωνικών) - τη γνωστή «λιτότητα» - και συστάσεις για υπομονή, μέχρι να φανεί φως «στο βάθος του τούνελ»!
Δε λείπουν από το έργο και οι «ζηλωτές» του θιάσου, οι οποίοι αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας την «εξουσία» και υπόσχονται «λύτρωση μετά … θάνατον».
Παρά ταύτα, επειδή «ένας στους εφτά κερδίζει», (δε λέει ότι έξι στους εφτά χάνουν), ο κόσμος συνεχίζει να … αγοράζει ελπίδα! Εξ άλλου, αυτή «πεθαίνει πάντα τελευταία».

Προεκλογικό ριάλιτυ.

2009-09-15T17:05:00.001+03:00

Μια «πολιτική» πασαρέλα προεκλογικών διακηρύξεων «ευθύνης» και «ανευθυνότητας», «συμβιβασμένων» και … «ασυμβίβαστων» αρχηγών έχει καταντήσει η ελληνική πολιτική σκηνή.
Πρωταγωνιστές αρχηγοί και θλιβεροί κομπάρσοι που συνιστούν «παρέες», κλειστά κλαμπ, γαλάζια, πράσινα, φαιογάλαζα, κόκκινα και τυρκουάζ, παρελαύνουν στο γυαλί και ιδρώνουν να μας πείσουν ότι είναι οι «καταλληλότεροι» να μας σώσουν. Από την κρίση που αυτοί δημιούργησαν.
Ο λαός, οι πολίτες, (κατ’ όνομα), παθητικοί τηλεθεατές ψηφίζουν με … sms, μέχρι να εκχωρήσουν την πραγματική ψήφο τους, επιλέγοντας όχι αυτόν που προκρίνουν, αλλά αυτόν που μπορούν να ανεχθούν.
Η πειθώ παραχώρησε τη θέση της στην ελπίδα. Των απελπισμένων …
Τέτοια κατάντια δεν έχει ματαδεί η «ελληνική δημοκρατία»:
Αρχηγοί, με ύφος αυτοκράτορα, να απευθύνονται στο «πόπολο» στο πρώτο ενικό πρόσωπο: «Δεσμεύομαι…», «Αποφάσισα…»! Και πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί να μυξοκλαίνε σαν αδικημένα ορφανά και να … απειλούν ότι θα «καταγγείλουν». Τι άραγε; Ό,τι και οι ίδιοι έκαναν όταν κατείχαν εξουσία;
Και οι «τηλε - εισαγγελείς» σε ρόλο διαιτητή: «Ολοκληρώστε, κύριε τάδε, πάμε για διαφημίσεις και επιστρέφουμε σε δύο λεπτά»! Επικεντρώνουν στην «πολιτική ουσία» των πραγμάτων: Γιατί, τελικά δεν μετέσχε στα ψηφοδέλτια του ΛΑ.Ο.Σ ο κ. Ψινάκης; Τι εννοούσε ο κ. Τσιτουρίδης στη δήλωσή του περί «διαπλεκομένων στη Ρηγίλης»; «Πως αντέδρασαν οι κ.κ. Παυλίδης Δούκας και Μαγγίνας»; Μερικοί θέτουν πιο … «πολιτικά» ερωτήματα: «Που θα βρείτε τα χρήματα, κύριε Παπανδρέου;» ή «Γιατί 5,5 χρίνια τώρα δεν τα κάνατε αυτά, κύριε Καραμανλή;»!
Οι δημοσκόποι έχουν ήδη αποφασίσει! Και το μόνο «ερώτημα» που περιμένει απάντηση είναι αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα έχει αυτοδυναμία και αν θα μπορέσει να διαχειριστεί την «κρίση».
Και οι «τηλεθεατές» - πολίτες πορεύονται προς τις κάλπες με μοναδικό «χρέος» να επικυρώσουν τα … «τετελεσμένα»! Δεν είναι λίγοι αυτοί, που έχουν μεταλλάξει την απογοήτευσή τους σε μαζοχιστικό κυνισμό και σπεύδουν κατά εκατοντάδες να … εγγραφούν ως μέλη στις λίστες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Με κάδους βαΐων στα χέρια, έχοντας προθερμάνει τις παλάμες, για το «ενθουσιώδες» χειροκρότημα του νέου Καίσαρος. Ώσπου να έλθει ο επόμενος…
Δοξάστε μας! Έχουμε διασφαλίσει όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για μια λαμπρή πολιτική, οικονομική και κοινωνική πρόοδο.

Η κάθοδος του «Ηρακλέους» στον Άδη.

2009-09-08T17:13:00.000+03:00

Οι επίμονες «αριστερές» περιδινήσεις του σύγχρονου Ηρακληδέως της Αριστεράς οδήγησαν, τελικώς, τον ίδιο σε «κάθοδο στον Άδη»! Ήταν αυτό που προδίκαζε ο ίδιος, ως βέβαιο αποτέλεσμα της πιθανής συνεργασίας του χώρου που αυτός εμπνεύσθηκε και δημιούργησε, (του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.), με το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Ο μοιραίος αυτός άνθρωπος, που από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου οδηγήθηκε στα έδρανα του ευρωκοινοβουλίου, (επί 25 συναπτά έτη), στο ελληνικό κοινοβούλιο και την ηγεσία του ΣΥΝ, επέμενε ότι είχε βρει τη «μαγική συνταγή» ενοποίησης της ελληνικής, κατακερματισμένης Αριστεράς και σ’ αυτήν επέμεινε μέχρι τέλους: Ήταν αυτός που εμπνεύσθηκε και υλοποίησε, (μαζί με άλλους), το εγχείρημα του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Κόντρα στη «λάιτ» ακδοχή της, την Ανανεωτική, του Κύρκου, του Παπαγιαννάκη και του Κουβέλη. Όλους αυτούς φρόντισε συστηματικά να τους απαξιώσει, αποκαλώντας τους «Δαμανακιστές» ή «εξουσιολάγνους πασοκίζοντες»! Επέλεξε, δε, ως συνεργάτες, (συνιστώσες), στο εγχείρημα όλους τους «ανέστιους αριστερούς», κάθε ιδεολογικής απόχρωσης, που είχαν ένα κοινό - κατά την άποψή τους - χαρακτηριστικό: «Εξω - συστημική Αριστερά»! Ένδεκα, στο σύνολό τους, συνιστώσες, (ολιγομελείς, έως μονοπρόσωπες), συναποτέλεσαν το σχήμα. «Κ.Ο.Ε., Δ.Ε.Α., Α.Κ.Ο.Α., ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ, έως το δήθεν ΔΗ.Κ.ΚΙ του Πάντζα, κλπ.». Στην αρχή, ισχυρίζονταν ότι είχε βρει τον τρόπο να επιβάλει τη «μεγάλη συμμαχία» και με το Κ.Κ.Ε.! Αποδεχόμενος το συνεχές «φτύσιμο» από την Παπαρήγα και τους συντρόφους της, παραδέχθηκε ότι «δεν είναι δυνατόν να γίνει συνεργασία, τουλάχιστον, με την ηγεσία του Κ.Κ.Ε.». Θέλησε να σηματοδοτήσει την «ανανέωση» στο χώρο και πρότεινε τον Αλέξη Τσίπρα στην ηγεσία του ΣΥΝ. Δεν παραιτήθηκε, όμως, από την προεδρία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ούτε από το στόχο διάλυσης του ΣΥΝ και διάχυσής του στο συμμαχικό σχήμα, όπου θα μπορούσε να ηγεμονεύσει ο ίδιος. Όταν ο «μικρός» άρχισε «να σηκώνει κεφάλι», ξεκίνησε το συστηματικό του «πριόνισμα» και επιχείρησε να τον «φάει», όπως ο Κρόνος τα παιδιά του!
Όταν οι σχεδιασμοί δεν του βγήκαν, παρόλα τα «φεύγω - επιστρέφω, διορίζω - καθαιρώ», αποφάσισε, (μόνος του), να βαδίσει το δρόμο του «κοινοβουλευτικού αναχωρητισμού», αδιαφορώντας για την κατάληξη του «εγχειρήματός» του. «Φεύγει κι αφήνει πίσω του συντρίμμια»…
Ο άνθρωπος που επαγγέλθηκε την ήττα του δικομματισμού, με τον τρόπο του, τον εκτρέφει.

Μεταξύ κωμωδίας και δράματος.

2009-09-05T17:53:00.001+03:00

Όταν προ εβδομάδος ερωτάτο από δημοσιογράφους ο του Πολιτισμού υπουργός, κ. Αντώνιος Σαμαράς για τα σενάρια πρόωρων εκλογών, με ύφος λόγιου, φλεγματικού αριστοκράτη απαντούσε: «Πείτε μου ένα, έστω, σοβαρό επιχείρημα, που να δικαιολογεί πρόωρη προσφυγή στις κάλπες»! Και, βεβαίως, οι δημοσιογράφοι μπορεί να απέφυγαν να απαντήσουν, αποδέχθηκε, όμως, την «πρόκληση»… ο ίδιος ο Πρωθυπουργός του: Χωρίς να συνεννοηθεί με τους υπουργούς του, συσκεφθείς με … το αισθητήριο και το προσωπικό του «αίσθημα» (!) ευθύνης, προχώρησε σε «διάγγελμα» προς τον ελληνικό λαό, μέσω του οποίου … παρέθεσε αρκετά «σοβαρά επιχειρήματα» υπέρ των πρόωρων εκλογών.
Η (πολλάκις αποδεδειγμένη) προσωπική του υπευθυνότητα, στη διαχείριση των δημοσίων θεμάτων, η (δεδομένη κατά τον ίδιο) ανευθυνότητα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έναντι των θεσμών, η προδιαγραφόμενη μακρά προεκλογική περίοδος, η οποία θα έβλαπτε την οικονομία, (για την ανόρθωση της οποίας απαιτούνται «γενναία μέτρα», που αυτά με τη σειρά τους απαιτούν «νωπή» λαϊκή εντολή)! Όπερ, έδει δείξαι… Την πήρε την απάντησή του ο κ. Σαμαράς και μια πλειάδα υπουργών, (Πρ. Παυλόπουλος, Δ. Σιούφας, Α. Σπηλιωτόπουλος, Δ. Αβραμόπουλος), οι οποίοι, προκρίνοντας … το «συμφέρον του τόπου» - όπως ακριβώς ο πρωθυπουργός τους - εξόρκιζαν τις πρόωρες εκλογές!
Είναι αξιοσημείωτο ότι και οι δύο «σχολές», υπέρ και κατά των εκλογών, ταύτιζαν το εθνικό, με το … παραταξιακό τους συμφέρον και είχαν διαμετρικώς αντίθετη άποψη ως προς την εξυπηρέτησή του: Οι μεν από την επίσπευση των εκλογών, οι δε από την παράταση της κυβερνητικής θητείας! Αξιοθαύμαστος συντονισμός των μελών μιας κυβέρνησης, που φιλοδόξησε και συνεχίζει (!) να φιλοδοξεί … να σώσει τη χώρα…
Φυσικά, μετά την «πυρκαγιά», (όχι της Αττικής, της Ν.Δ.), είχαμε και θύματα. «Άλλος για Χίο τράβηξε» κι άλλος για Καρατζαφέρη! Πρώτος ο «ξάδελφος» παραπονέθηκε στη δασκάλα ότι … «δεν παίζει», επειδή ο (άλλος) ξάδελφος «κάνει ζαβολιές», που … «βλάπτουν την παράταξη και το συμφέρον της χώρας». Μετά εμφανίστηκε «στο γυαλί» ο γόνος του κινηματογραφικού Μυαρογιαλούρου, (Κωνσταντάρας) και ο έτερος γόνος, του φιλοβασιλικού και «αποστάτου» της Ένωσης Κέντρου, (Γαρουφαλιάς). Ακολούθησε η δραματική ανακοίνωση Βουλγαράκη, περί μη συμμετοχής του στα ψηφοδέλτια, για να … αποφύγει την «πολιτική ανθρωποφαγία»… Όταν το σκάφος βουλιάζει, κάποια μικρά θηλαστικά, βουτάνε πρώτα στη θάλασσα.
Τιμώντας, μετά ταύτα, τα παραδοσιακά… οθωνικά μας έθιμα, ο «καταλληλότερος», οδεύει προς το «παζάρι» της συμπρωτεύουσας όπου θα τονίσει την «κρισιμότητα των καιρών», την προσωπική του υπευθυνότητα και την ανευθυνότητα των άλλων. Θα ζητήσει, δε, για μία ακόμη φορά «νωπή εντολή»! Μανία έχει ο ερίφης με τα «νωπά»… Να του τα δώσουμε: Ντομάτες και άλλα οπωρολαχανικά.

Φορητοί υπολογιστές, αφόρητος εμπαιγμός.

2009-09-02T15:29:00.001+03:00

Δεν είναι ότι η εμπειρία του παρελθόντος συνωμοτεί εναντίον ανάλογων υποσχέσεων και παροχών. (Και στο παρελθόν είχαν υποσχεθεί υπολογιστές σε ΟΛΟΥΣ τους φοιτητές, στους μαθητές της ΣΤ΄δημοτικού ΘΑ έδιναν «υπολογιστές των 100 ευρώ» και όλοι … «πήραν από ένα σπίτι»!).
Εκτός του πολιτικού χρόνου, (οι μέρες είναι πονηρές), που γίνεται η εξαγγελία, υπάρχουν πολλά ερωτηματικά που γεννώνται και θα έπρεπε να απαντηθούν:
• Τι μάθημα μπορεί να γίνει σε μια αίθουσα διδασκαλίας, όπου είκοσι μαθητές θα έχουν φορητούς υπολογιστές, οι μισοί δε θα γνωρίζουν το χειρισμό τους και οι περισσότεροι καθηγητές δεν έχουν ιδέα;
• Γιατί τα χρήματα αυτά δεν είχαν δοθεί νωρίτερα για δημιουργία σε όλα τα σχολεία εργαστηρίων πληροφορικής και αιθουσών προβολών;
• Ποία η χρησιμότητα στη διδασκαλία, μέσα σε αίθουσες που δεν έχουν δίκτυο διασύνδεσης των υπολογιστών, ώστε να είναι δυνατή η κεντρική καθοδήγηση από το διδάσκοντα;
Είναι φανερή η προεκλογική σκοπιμότητα της εξαγγελίας!
Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι είναι αρνητικό να γίνει ένα βήμα προσέγγισης της «Κοινωνίας της Πληροφορίας». Απλώς, φαίνεται ότι «αρχίζουμε να χτίζουμε από τα κεραμίδια». Δεν υπάρχει σοβαρός σχεδιασμός και ιεράρχηση των «βημάτων» για την επιτυχία του στόχου, (αν, τελικώς, υπάρχει τέτοιος).
Σήμερα, δεν υπάρχουν καν καθηγητές πληροφορικής σε όλα τα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Λείπει, δε, από τα περισσότερα σχολεία η στοιχειώδης απαραίτητη υποδομή. Η πλειοψηφία των διδασκόντων δεν είναι εξοικειωμένη με τη χρήση νέων τεχνολογιών. Υπό αυτές τις συνθήκες, η υλοποίηση της εξαγγελίας, περισσότερα προβλήματα θα δημιουργήσει από όσα θα λύσει.
Αυτό, βεβαίως, δε φαίνεται να απασχολεί το υπουργείο Παιδείας και την κυβέρνηση, που επενδύει στην … «άμεση απόδοση» της κίνησης σε ψήφους!
Εντάξει, αδέλφια! Μας έχετε κάνει «πρόβατα». Μη μας θεωρείτε, όμως, και … βόδια!! Προπάντων, μη βγείτε να ισχυρισθείτε ότι κάνετε μία ακόμη … «δομική παρέμβαση» εκσυγχρονισμού της παιδείας. Κάτι τέτοιο, ούτε το μπορείτε, ούτε το θέλετε. Αλλιώς, δε θα «επενδύατε» στα κολέγια. Δε θα μειώνατε τις δαπάνες για την παιδεία και τους μισθούς των εκπαιδευτικών. Θα παίρνατε μέτρα για την αντιμετώπιση της παραπαιδείας και θα διαθέτατε περισσότερα κονδύλια για την έρευνα.
Η παιδεία δεν αναβαθμίζεται με προεκλογικά … «φορητά καθρεφτάκια».

Οι «χρυσοκάνθαροι» και οι μοιραίοι.

2009-08-31T13:18:00.001+03:00

Με τα χρήματα του «πακέτου στήριξης» της ελληνικής οικονομίας, οι τραπεζίτες … δανείζουν το κράτος!

Αυτό είναι το σκάνδαλο, ένα ακόμη από τα πολλά της διακυβέρνησης της Ν.Δ., που προκαλεί ίσως τη μεγαλύτερη οργή: Οι τραπεζίτες, με τα χρήματα που έλαβαν από την κυβέρνηση Καραμανλή, για αντιμετώπιση της κρίσης, με ενίσχυση της «ρευστότητας» και για χορήγηση φθηνών δανείων σε επιχειρήσεις, αγόρασαν τίτλους του δημοσίου, (κρατικά ομόλογα), που έχουν υψηλό επιτόκιο, «έριξαν» αυτούς τους τίτλους στο χρηματιστήριο και «έκαναν πάρτι»!
Ταυτόχρονα, παίρνουν φθηνό χρήμα, (επιτόκιο 1%) από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, έχουν καθηλωμένα τα επιτόκια καταθέσεων και εκτοξευμένα στα ύψη, (έως 17%), τα επιτόκια χορηγήσεων.
Τέτοια ληστεία σε βάρος του ελληνικού λαού ίσως να μην έχει γίνει ούτε από δυνάμεις κατοχής!
Μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2009, οι τράπεζες είχαν καθαρά κέρδη 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ!
Παράλληλα, πουλάνε «κοψοχρονιά» σε εισπρακτικές εταιρείες ληξιπρόθεσμα χρέη ιδιωτών και επιχειρήσεων και αυτές εκβιάζουν, απειλούν και προχωρούν σε κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων.
Είναι, πλέον, φανερό ότι η κρίση, (πραγματική ή κατασκευασμένη), λειτουργεί ως πολιτικό άλλοθι, ως ευκαιρία για την οικονομική αφαίμαξη της υγειούς κοινωνίας από τα «βαμπίρ» και ιδεολογική υποταγή στο … «μοιραίο», που ονομάζουν οικονομική κρίση.
Δεν υπάρχει «μοιραίο». Υπάρχουν μοιραίοι, άβουλοι και ανίκανοι να προστατεύσουν τους πολίτες αυτής της χώρας, που παριστάνουν τους κυβερνώντες!
Έχουν διαλύσει τα ασφαλιστικά ταμεία αγοράζοντας τα «δομημένα ομόλογα» και οι συνταξιούχοι δεν μπορούν να πάρουν το εφάπαξ, (δικά τους χρήματα), ή τη σύνταξή τους. Οι νέοι καλούνται να εργαστούν ως τα βαθειά τους γεράματα - για να μην προλάβουν να πάρουν σύνταξη και αυτό το ονομάζουν … δομική παρέμβαση στο ασφαλιστικό σύστημα.
Πλιατσικολογούν τα χρήματα των φορολογουμένων με τους τραπεζίτες και τους «επενδυτές» του χρηματιστηρίου. Ξεπουλούν την κρατική περιουσία σε «επιχειρηματίες - μοναχούς» οι «παραπλανηθέντες» υπουργοί τους. Αφήνουν να καεί η Ελλάδα για να την προσφέρουν στους οικοπεδοφάγους. Μυξοκλαίνε ότι φταίει ο «στρατηγός άνεμος» ή … τα πεύκα και καταλογίζουν … ανευθυνότητα σε όσους τους κατηγορούν για συνενοχή ή ανικανότητα.
Πόσο ακόμη να τους ανεχθεί κανείς;

Τέλος εποχής.

2009-08-26T15:39:00.000+03:00

Γίνεται, πλέον, φανερό στους πολλούς ότι το μεταπολιτευτικό μοντέλο οργάνωσης και διοίκησης της χώρας έχει φθάσει στα όριά του. Εφ’ εξής μόνον δεινά μπορεί να επισωρεύει στην Ελλάδα, τη χώρα που «γέννησε τη δημοκραρία»! Διότι, απλούστατα, μόνον ως κατ’ επίφασιν δημοκρατία μπορεί να γίνεται λόγος στα καθ’ ημάς.
Η «Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία» προεδρεύεται από τον εκάστοτε Πρόεδρο, (προϊόν κομματικών ισορροπιών και συμβιβασμών), που του έχουμε αναθέσει το ρόλο … του «σοφού γέροντος», που δίδει επετειακώς συμβουλές, που όλοι απορρίπτουν μεθ’ επαίνων!
Οι «εκπρόσωποι του λαού», βουλευτές, για να εκλεγούν πρέπει να έχουν την εύνοια του πανίσχυρου αρχηγού και … μεγάλο λογαριασμό στην τράπεζα ή «πρόθυμο σπόνσορα», που θα ζητήσει παράνομο «αντίδωρο». «Μαριονέτες» της ηγετικής κομματικής ομάδας, μόνον τα συμφέροντα του λαού αδυνατούν να υπηρετήσουν και αρκούνται σε φτηνές «διαμεσολαβήσεις» - ρουσφέτια.
Η δικαιοσύνη, «τσιφλίκι» του εκάστοτε υπουργού δικαιοσύνη, «υπό τας διαταγάς» του διορισμένου απ’ τον ίδιο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
Η δημόσια διοίκηση, γραφειοκρατική, δυσκοίλια, αναποτελεσματική, αναξιοκρατική και «παραδουλεύτρα» της κομματικής εξουσίας και «εχθρός του πολίτη».
Η «αυτοδιοίκηση», μακρύ χέρι της κεντρικής εξουσίας, δημιουργεί ψευδαισθήσεις δημοκρατίας, λειτουργώντας με κολοβές αρμοδιότητες και χωρίς αυτοτελείς πόρους.
Και οι πολίτες αυτής της «δημοκρατίας της ζουαζιλάνδης» επιβιώνουν όπως μπορεί ο καθένας. Φαντασιώνονται ότι «τα καταφέρνουν» κλέβοντας ολίγον Φ.Π.Α., χτίζοντας ένα αυθαίρετο σε «δασική εκτός σχεδίου» περιοχή, γλείφοντας τον υπουργό, το βουλευτή ή τον κομματάρχη για ένα μικρο-ρουσφέτι ή ανοχή στις ανομίες του.
Όλο αυτό, «το απίθανο συνάφι» βαδίζει ολοταχώς «κατά κρημνόν», με μια αίσθηση μακαριότητος και ευωχίας!
Από την πτώση της δικτατορίας και εντεύθεν, δεν έλειψαν οι σοβαρές πολιτικές προτάσεις, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον απαραίτητο προοδευτικό εκσυγχρονισμό των θεσμών και τον εναρμονισμό της χώρας με το βηματισμό της Ευρώπης, της οποίας, εξ άλλου, αποτελεί μέλος. Αυτές, όμως, προσέκρουαν στον ιδιότυπο συντηρητικό λαϊκισμό κομμάτων και πολιτών, που ήταν οπαδοί του δόγματος… «να τη βγάλουμε και φέτος».
Τώρα, όμως, αρχίζουμε να «ψυχανεμιζόμαστε» όλοι ότι «δεν πάει άλλο»: Αυτό το κράτος και αυτός ο τρόπος διοίκησης και διακυβέρνησης δεν μπορούν να εγγυηθούν την εφαρμογή των βασικών συνταγματικών επιταγών, για «ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας», για δικαιοσύνη, ισονομία και ισοπολιτεία…
Χρειάζονται ανατροπές: Στον τρόπο διακυβέρνησης, διοίκησης, αυτοδιοίκησης. Στους θεσμούς και τη νοοτροπία μας.

Να σε κάψω Γιάννη…

2009-08-25T15:18:00.000+03:00

Να σου δώσω ένα … τριχίλιαρο, μια ντουζίνα (κούφιες) υποσχέσεις και να σου (ξανα)πάρω την ψήφο!
Με σφιγμένη καρδιά το πανελλήνιο παρακολούθησε επί τριήμερο το ίδιο θλιβερό έργο της καταστροφής, αυτή τη φορά της Αττικής.
Οι ίδιες γελοίες κοινοτυπίες στα κανάλια: «Ο στρατηγός άνεμος», τα «ύποπτα» πεύκα, ο «σοβαρός» πρωθυπουργός με βλοσυρή … υπευθυνότητα, οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης με εισαγγελικό ύφος και οι καταπατητές και αυθαίρετοι να ουρλιάζουν απελπισμένοι για … την απουσία του κράτους. Όταν έχτιζαν το αυθαίρετο εκτός σχεδίου και χωρίς πολεοδομική άδεια τους βόλευε η απουσία του κράτους…
Το κράτος ακυρωμένο, επειδή δεν μπορεί να εφαρμόσει το σύνταγμα: Στην προκειμένη περίπτωση τη … συνταγματικώς κατοχυρωμένη εγγύηση της ασφάλειας των πολιτών και της περιουσίας τους.
Χρόνια τώρα, ακούμε υποσχέσεις για «εθνικά, στρατηγικά σχέδια πρόληψης και αντιμετώπισης των πυρκαγιών». Ούτε σ’ αυτό το πεδίο κατέστη δυνατή η διακομματική συναίνεση. Κάθε κόμμα το δικό του σχέδιο και, ακόμη χειρότερα, κάθε υπουργός τη δική του τακτική.
Ακόμη περιμένουν οι πυρόπληκτοι της Ηλείας και των άλλων περιοχών της Πελοποννήσου, τον κυρ – Πέτρο Μολυβιάτη να … ευαρεστηθεί και να ανοίξει το λογαριασμό για την αποκατάστασή τους. Και να φανταστεί κανείς ότι τα εκατομμύρια αυτά είναι προϊόν εράνου!
Χρόνια τώρα επισημαίνονται οι αιτίες των πυρκαγιών: Αδίστακτοι καταπατητές δημόσιας γης, κυρίως δασικών περιοχών, «οικοπεδοφάγοι» επιχειρηματίες, μοναχοί με «χρυσόβουλους» τίτλους, πολιτικοί που τους χτυπούν την πλάτη, λαίμαργοι για την ψήφο του απατεώνα: «Αν το δηλώσεις, μπορεί να το σώσεις». (Αλήθεια! Αυτούς τους … «φύλακες περιβάλλοντος», τους πρώην Δραγάτες, που μαζικά προσέλαβε η κυβέρνηση της Ν.Δ. μήπως τους είδε κανείς να συνδράμουν το έργο της πυρόσβεσης;)
Έχουμε και την… ΥΕΝΕΔ που αγωνίζεται φιλότιμα να μας πείσει ότι η κυβέρνηση πέτυχε (!) στο συντονισμό των δυνάμεων δασοπυρόσβεσης. «Η εγχείριση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε»!
Σε ένα κράτος γενικευμένης ανομίας, απάτης, αυθαιρεσίας, πολιτικής αναξιοπιστίας, ιδιώτευσης (και ιδιωτείας), μόνο μία «φορά των πραγμάτων» είναι διασφαλισμένη: Από το κακό, στο χειρότερο!
Αφού, να σκεφτείς, οι πολίτες αυτού του βαλκανικού ακρωτηρίου δεν είναι καν σε θέση να … «μαυρίσουν» στις εκλογές αυτούς που τους καίνε τη χώρα, το σπίτι και … τη «γούνα»!

«Όλοι ίδιοι και όλοι τα πιάνουν»;

2009-08-19T14:14:00.000+03:00

Πάγια τακτική των ενόχων είναι η «διασπορά» της ενοχής σε «όλους» ή «όλη την κοινωνία». Η τακτική του «ανεμιστήρα» που σκορπίζει τη λάσπη και βρωμίζει τους πάντες.
Την τακτική αυτή τροφοδοτούν, ίσως από υπερβολική ευαισθησία, και άνθρωποι που σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαν να κατηγορηθούν οι ίδιοι για συμμετοχή σε διαπλοκή και διαφθορά. Όπως ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Κοροβέσης, που σε δηλώσεις του κατήγγειλε τον ενιαίο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ της Οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα, ότι «τα πήρε» και αυτός από τη Siemens - Intracom, για τις ψηφιακές παροχές του Ο.Τ.Ε.
Είναι φανερό ότι η «ενδο-οικογενειακή» σύγκρουση του χώρου ώθησε τον κ. Κοροβέση να κάνει αυτές τις δηλώσεις, που μπορεί να μην αποδεικνύονται, αλλά έχουν ως «βάση» την κοινή παρέμβαση των τριών πολιτικών αρχηγών, (Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Φλωράκης), για ανατροπή της απόφασης της τότε κυβέρνησης Ζολώτα, (1990), που αφορούσε την ακύρωση του «διεθνούς διαγωνισμού» του Ο.Τ.Ε., που οδηγούσε στην απευθείας ανάθεση στον όμιλο Siemens - Intracom. Τότε είχε γίνει λόγος για «δύο δισεκατομμύρια δρχ. σε καθένα από τα δύο μεγάλα κόμματα και ένα δισ. στον ενιαίο Συνασπισμό». Χαρακτηριστικά, όταν ερωτήθηκε ο κ. Φλωράκης από δημοσιογράφους: «Τα πήρατε κι εσείς κύριε Πρόεδρε»; Απάντησε με χιούμορ: «Ε! εμάς μας έριξαν στη μοιρασ(ι)ά»!
Το αυταπόδεικτο γεγονός ότι «ο ανεμιστήρας» μπορεί να λασπώσει τους πάντες θέτει ερωτήματα, που η απάντησή τους απαιτεί σοβαρό προβληματισμό:
• Βοηθά τη δημοκρατική λειτουργία η σκανδαλολογία;
• Αν «είναι όλοι ίδιοι», (πολιτικοί και κόμματα), που βρίσκεται η «λύση»;
• Υπάρχουν περιθώρια και δυνατότητες αντιμετώπισης της διαπλοκής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και της διαφθοράς;
• Είναι, τελικώς, η δημοκρατία «ανίσχυρο» πολίτευμα;
Η σκανδαλολογία, που εξαντλείται σε καταγγελίες από όλους κατά πάντων και δεν προχωρά σε θεσμική αντιμετώπιση και εξουδετέρωση της διαπλοκής και της διαφθοράς, φθείρει τη δημοκρατία και ανοίγει δρόμους για «ένστολους σωτήρες».
Είναι πολιτικώς ανόητο το «όλοι ίδιοι είναι», αλλά κανείς δεν μπορεί να θεωρείται, (εξ ορισμού), αθώος ή ένοχος. Κατά περίπτωση, μπορεί όλοι να εναλλάσσονται σ’ αυτές τις «θέσεις», όταν οι θεσμοί μένουν ανενεργοί και η ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στα «κοινά» απουσιάζει.
Τα περιθώρια αντιμετώπισης «στενεύουν», όταν το σύστημα διακυβέρνησης είναι μονοκομματικό και πρωθυπουργοκεντρικό, (άρα συγκεντρωτικό).
Οι «αδυναμίες» της δημοκρατίας αντιμετωπίζονται με περισσότερη δημοκρατία.

Ποντάροντας στη λήθη.

2009-08-18T18:10:00.000+03:00

Ένα σοβαρό κοινωνιολογικό και πολιτικό θέμα είναι η λειτουργία της «επικαιρότητας» και η διαχείρισή της: Οι επιπτώσεις και η έκταση της οικονομικής κρίσης, τα, με συχνότητα τροπικών καταιγίδων, εμφανιζόμενα σκάνδαλα, ακόμη και ο ιός της νέας γρίπης, λειτουργούν ως … καθαρτήριο προηγούμενων αμαρτημάτων.
Έτσι το Βατοπέδι … το πήρε ο Ληθαίος!
Ένα χρόνο περίπου μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των ανταλλαγών κρατικής περιουσίας με … λίμνες και δάση των μοναστηριών, (που τους κληροδότησαν Βυζαντινοί αυτοκράτορες με «χρυσόβουλα»), βρισκόμαστε εκεί που ξεκινήσαμε: Αν εξαιρέσει κανείς τους … «παραπλανηθέντες» και απομακρυνθέντες υπουργούς και υφυπουργούς, θα δυσκολευτεί να διακρίνει κάποια αλλαγή προς την κατεύθυνση της κάθαρσης, την οποία υποσχέθηκε ο Πρωθυπουργός:
• Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της λίμνης Βιστωνίδας ΘΑ κριθεί στα δικαστήρια.
• Τα ακίνητα που είχαν ήδη παραχωρηθεί στο Βατοπέδι, μεταξύ των οποίων και το Ολυμπιακό Ακίνητο στους Θρακομακεδόνες, παραμένουν στην ιδιοκτησία της μονής ή των τρίτων στους οποίους τα πούλησε.
• Η έρευνα για την εμπλοκή πολιτικών προσώπων έχει προσκρούσει σε τοίχο και οι τυχόν πολιτικές ευθύνες έχουν παραγραφεί.
• Η δικαστική έρευνα για τη συμμετοχή μη πολιτικών προσώπων, (συμβούλων θυγατρικών εταιρειών της μονής, κρατικών λειτουργών κλπ), κινείται με ρυθμούς χελώνας.
• Οι έρευνες για ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος βρίσκονται στο σκοτάδι.
Είναι φανερό ότι στο παρασκήνιο προετοιμάζεται ένας «συμβιβασμός» μεταξύ μονής και Δημοσίου με … νομοθετική ρύθμιση! Η μονή θα επιστρέψει στο δημόσιο τα ανταλλαγέντα ακίνητα και έτσι θα … λήξει πολιτικά το θέμα, δημιουργώντας ταυτόχρονα συνθήκες για ευνοϊκή μεταχείριση των μη πολιτικών προσώπων από τη δικαιοσύνη. Ήδη, το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση.
Η «ρύθμιση», όμως, αυτή αφήνει δύο σοβαρές εκκρεμότητες: Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Βιστωνίδας, αλλά και των ακινήτων, που οι μοναχοί επιμένουν να διεκδικούν και δηλώνουν αποφασισμένοι να φθάσουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων!
Ακούγεται ακόμη ότι μεθοδεύεται η αποδέσμευση και επιστροφή στη μονή των 41 εκατομμυρίων ευρώ, που είχαν πάρει οι μοναχοί από την πώληση ακινήτων του Δημοσίου!
Η υπόδικη Πρόεδρος του Τριμελούς Εφετείου Κομοτηνής … συνεχίζει να εργάζεται κανονικά και η δίκη έχει αναβληθεί για τις 22 Σεπτεμβρίου, επειδή ο Αρσένιος προφασίστηκε ασθένεια.
«Πιο καθαρά δε γίνεται»!
Μπορεί να …κολυμπάμε στο Ληθαίο, να είμαστε η χώρα των Λωτοφάγων, αλλά, όχι των … χορτοφάγων.

Το … «κόλπο των χοίρων»!

2009-08-12T12:29:00.000+03:00

Τον Απρίλιο του 1961, η CIA διοργάνωνε την περιβόητη «επίθεση στον Κόλπο των Χοίρων» της Κούβας, χρησιμοποιώντας 1.500 αντικαθεστωτικούς Κουβανούς, η οποία είχε παταγώδη αποτυχία: Οι 200 σκοτώθηκαν και 1.200 αιχμαλωτίστηκαν από τους υπερασπιστές του νησιού.
Το ερώτημα είναι αν 48 χρόνια αργότερα μια «επιχείρηση τρομοκράτησης» του παγκόσμιου πληθυσμού θα πετύχει τους στόχους της, που αφορούν 3 - 4 πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες.
Δημοσκόπηση της MARC για την εφημερίδα Έθνος, στην οποία συμμετείχαν 300 γιατροί, ανατρέπει την τρομοϋστερία των τελευταίων ημερών για τη γρίπη Α. Παθολόγοι, πνευμονολόγοι και παιδίατροι χαρακτηρίζουν υπερβολικό το θόρυβο για τη γρίπη Α και συνιστούν ψυχραιμία.
Στην ερώτηση εάν ο θόρυβος για τη γρίπη Α είναι δικαιολογημένος ή υπερβολικός, οι ερωτηθέντες στη συντριπτική πλειοψηφία τους (87,3%) τον χαρακτήρισαν υπερβολικό, έναντι ενός 12% το οποίο έκρινε την υπάρχουσα ανησυχία δικαιολογημένη. Ο κινδυνολογικός ντόρος είναι υπερβολικός σύμφωνα με το 88,1% των παθολόγων, το 86,3% των πνευμονολόγων και το 86,3% των παιδίατρων.

Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (80,7%) υποστήριξε ότι με τα μέχρι τώρα δεδομένα η γρίπη Α δεν συνιστά μεγαλύτερο κίνδυνο για τη δημόσια υγεία από τη συνήθη εποχική γρίπη, άποψη με την οποία διαφώνησε μόνο το 18,7% εξ αυτών. Τέλος, μόλις το 3,7% των ερωτηθέντων έκρινε ότι πρέπει να κλείσουν τα σχολεία το Σεπτέμβριο ως μέτρο προφύλαξης από τη διάδοση του ιού: Το 58,7% των γιατρών που συμμετείχαν στην έρευνα εκτιμά πως τα σχολεία πρέπει να ανοίξουν κανονικά, ενώ, πιο συγκρατημένο, το 37,6% δήλωσε ότι είναι ακόμη νωρίς για να κρίνει.
Εάν η γρίπη των χοίρων, σύμφωνα με τους ειδικούς γιατρούς, δεν κρύβει κανέναν κίνδυνο παραπάνω απ’ ό,τι μια απλή εποχική γρίπη, γιατί υπάρχει τέτοιος πανικός σε παγκόσμιο επίπεδο και γιατί οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο, εφοδιάζονται με εμβόλια από συγκεκριμένες εταιρείες, που … εντελώς τυχαία κατάφεραν και κατασκεύασαν εμβόλια σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα οποία πωλούν για μαζική κατανάλωση, χωρίς μάλιστα τις απαραίτητες κλινικές δοκιμές;
Ποιος μπορεί να απαντήσει, με πειστικά επιχειρήματα, ότι δεν πρόκειται για κατασκευασμένο, «εργαστηριακό» ιό, με στόχο την αύξηση των κερδών των συγκεκριμένων φαρμακοβιομηχανιών; Ότι δεν πρόκειται, απλώς, για ένα … «κόλπο των χοίρων»;

Άκου, φιλαράκο… (Το παραλήρημα ενός μεθυσμένου πλούσιου).

2009-08-04T09:38:00.000+03:00

Σ’ αυτή τη ζωή, είναι καλύτερο για σένα να είσαι ευχαριστημένος, απλώς, που ζεις! Να σκέφτεσαι, πάντα, το «υπάρχουν και χειρότερα»… Κάποιοι φροντίζουν να υπάρχουν πάντα τα χειρότερα.
Είναι φρονιμότερο για σένα να είσαι ιδεαλιστής, παρά υλιστής: Τι σημαίνει δηλαδή, «τα πάντα ρει…». Και βέβαια, «τα πάντα ρει», αλλά, προς το χειρότερο για σένα! Εμείς κρατάμε για μας την αρχή της ταυτότητας: Ο πλούσιος είναι πλούσιος και θα παραμείνει τέτοιος και ο φτωχός, είναι φτωχός, (το ίδιο και τα παιδιά του). Μην ξεχνάς: «Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι’ όλα τα ίδια μένουν». Για σένα…
Είμαστε σε θέση να ελέγχουμε τη σκέψη σου και τη βούλησή σου. Γι’ αυτό σου προσφέρουμε τον καταναλωτισμό: Πληθώρα αγαθών, που τα θέλεις όλα, κι ας μην τα χρειάζεσαι. Πάντα θα σου έχουμε κάτι που θα επιθυμείς, που θα συμβολίζει την «ευτυχία» σου. Και πάντα θα υπάρχει κάτι, που θα σου λείπει…
Σου εμφυσήσαμε «ιδανικά»: Πίστις, Πατρίς, Οικογένεια. Σου μάθαμε να αγωνίζεσαι γι’ αυτά και να νιώθεις «ήρωας», όταν τα υπερασπίζεσαι και ένοχος, όταν κινδυνεύουν. Εμείς, είμαστε «υπεράνω»! Όλα αυτά, μαζί, είμαστε εμείς!
Σου μάθαμε να πιστεύεις ότι είσαι ξεχωριστός, «μοναδικός». Κληρονόμος, του «ανώτερου πολιτισμού των Ελλήνων» και, έτσι, νιώθεις ικανοποιημένος, αν και φτωχός και αγράμματος. Σου μάθαμε να «βιώνεις» τις «Μεγάλες Ιδέες», να νιώθεις «ανάδελφος», επειδή… το σύμπαν «συνωμοτεί» εναντίον σου! Φταίει η «κακιά μοίρα» και το «κισμέτ» για την κατάστασή σου. Χθες, ήταν ο «από Βορράν κίνδυνος», σήμερα, ο «εξ Ανατολών», η «Παγκόσμια Οικονομική κρίση», η «γρίπη των πουλερικών» και η «γρίπη των χοίρων». Μην αναρωτιέσαι πως γίνονται όλα αυτά! Να είσαι ικανοποιημένος που ζεις, που αναπνέεις… Να μας δοξάζεις, που φροντίζουμε για σένα: Που σου εξασφαλίζουμε δάνεια, από τη δική σου φορολογία… που θα σου προμηθεύσουμε εμβόλια, τα οποία θα ακριβοπληρώσεις!
Είναι καλύτερο για σένα, να υιοθετήσεις το δόγμα: «Μακάριοι, οι πτωχοί τω πνεύματι»! Ή τα άλλα, που μας δίδαξε η Πίστη μας: «Μακάριοι, οι πεινώντες και διψώντες! Ότι, αυτοί κληρονομήσουσι την Βασιλείαν των Ουρανών»… (Την … επί γης Βασιλείαν, αφήστε την σ’ εμάς, τους αμαρτωλούς). Κοίτα τι τραβάνε αυτοί που «σκέφτονται ανορθόδοξα»: Τους βαφτίζουμε «κομμουνιστές», «αναρχοαυτόνομους», «περιθωριακούς» και βάζουμε τα δικά σου παιδιά, τους υπαλλήλους μας - «μπάτσους», να τους συγυρίζουν. Σκέψου, για τι είμαστε ικανοί: Σε κάνουμε να μισείς τα ίδια σου τα παιδιά: Άκουσες ποτέ το γιο ή την κόρη τραπεζίτη να φωνάζει: «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι»; Εσύ φωνάζεις… Και είναι τα Δικά σου παιδιά!
Εμείς είμαστε οι «χορηγοί» στη ζωή και το θάνατό σου…

Στην γειτονιά τριαντάφυλλο και μες στο σπίτι αγκάθι.

2009-07-21T15:23:00.001+03:00

«Ο πρωτομυριστής και πρωτοκλαστής», λέει άλλη, παρεμφερής παροιμία! Τι να πεί κανείς, αλήθεια, για το … κόψιμο της Ν.Δ. για τη «βάναυση κακοποίηση του συντάγματος και των θεσμών»;
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ως αντιπολίτευση, ασκεί το «δικαίωμά του» να προκαλέσει πρόωρες εκλογές, δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι δεν προτίθεται να ψηφίσει για Πρόεδρο, το Μάρτιο του 2010, τον Κάρολο Παπούλια, ένα δικό του άνθρωπο, ισχυριζόμενο ότι αυτό είναι πολιτική επιλογή για το «συμφέρον της χώρας». Εμφανίστηκαν δε, άλλοι δύο «δικοί του»(;) άνθρωποι, συνταγματολόγοι, που … υπερασπίζονται το σύνταγμα και τους θεσμούς. Και ο μεν κ. Τσάτσος, μπορεί να ενδιαφέρεται να γίνει ο ίδιος Πρόεδρος, μιας και … συμβουλεύει τον κ. Παπούλια να μη θέσει υποψηφιότητα!! Δεν είναι να απορεί κανείς για τη διάσταση των απόψεων των συνταγματολόγων. Το ίδιο συμβαίνει και με τους περιβαλλοντολόγους και κάθε λογής άλλους επιστήμονες: Εκφράζουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις επί θεμελιακών ζητημάτων και το μόνο για το οποίο μπορεί κανείς να διερωτάται είναι τα «κίνητρά» τους.
Αυτό, όμως, που μπορεί να σχολιάσει κανείς είναι η γελοία υποκρισία του κυβερνώντος κόμματος, που πολύ πρόσφατα, ως αξιωματική αντιπολίτευση, έκανε αυτά τα οποία σήμερα κατηγορεί: Αν ανατρέξει κάποιος στις προ δεκαετίας, (1999), δηλώσεις πολιτικών για την τότε προεδρική εκλογή, θα διαπιστώσει μια εκπληκτική ομοιότητα με τις σημερινές. Μόνο που τις έκαναν από διαφορετικές θέσεις. Και τότε υπήρχε ακριβώς το ίδιο πρόβλημα. Τελείωνε η πρώτη θητεία του Κωστή Στεφανόπουλου και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πόνταρε πολύ στην ανανέωσή της, ώστε να μη γίνουν πρόωρες εκλογές. Αντίθετα, η Ν.Δ. και ο Κ. Καραμανλής άρχισαν να κάνουν νερά, λέγοντας ότι προέχει να γίνουν εκλογές για να φύγει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Οι τότε κυβερνητικοί παράγοντες απαντούσαν ότι η Ν.Δ. «παίζει με τους θεσμούς»!
«Σιγά, μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου», θα ‘λεγε κανείς, απαντώντας στις … «συνταγματικές ευαισθησίες» της Ν.Δ. Ένα κουρελόχαρτο ευκαιρίας έκαναν το σύνταγμα και τις επιταγές του, με την πρόωρη προκήρυξη εκλογών για … «εθνικούς λόγους», (κυπριακό π.χ.).Όχι ότι θα ήταν … βλαπτικό για τη λειτουργία της Δημοκρατίας να τηρείται το σύνταγμα! Αλλά, όταν «η αυλή σας είναι γεμάτη αγκάθια», μη μας δείχνετε τις … «τριανταφυλλιές του γείτονα».

Το γέλιο του Χριστοφοράκου.

2009-07-07T13:00:00.000+03:00

Ήταν σα να «έβγαζε τη γλώσσα» σε όλη την Ελλάδα ο Herr Christoforakos! Από το παράθυρο της Εισαγγελίας του Μονάχου, που τον «συνέλαβε» ο τηλεοπτικός φακός, να κρυφοκοιτάζει με το γέλιο του σκαννταλιάρικου παιδιού, που διασκεδάζει με τη σκέψη: «Σας την έφερα»!
Σ΄ αυτό το σαρκαστικό γέλιο συμπυκνώνεται η σύγχρονη (δραματική), πολιτική πραγματικότητα της χώρας μας. Είναι η αυθάδης παρουσία, με κυριαρχία, της οικονομίας επί της πολιτικής. Και όχι οποιασδήποτε οικονομίας. Κυρίως, όχι αυτής που σέβεται κανόνες και νόμους, που έχει συναίσθηση της κοινωνικής ευθύνης. Γίνεται λόγος για το πρόσωπο της σύγχρονης «νέο - φιλελεύθερης» οικονομίας, που δεν ανέχεται καμία θέσμιση που έχει στόχο την προστασία του δημοσίου συμφέροντος.
Τα στελέχη αυτής της οικονομίας έχουν πλεονάζοντα κυνισμό. Θεωρούν απόλυτα φυσική διαδικασία την εξαγορά πολιτικών στελεχών και την «οικονομική ενίσχυση» κομμάτων. Είναι απολύτως βέβαιοι για τη «θετική» τους ανταπόκριση και «συνεργασία». Όλο το σύστημα έχει προετοιμαστεί καταλλήλως. Ακόμη και αυτή η (περιφρονητικώς ονομαζόμενη) «κοινή γνώμη», που ανταποκρίνεται με τα «όλοι είναι ίδιοι» και «όλοι τα πιάνουν»! Ο κατακερματισμός και η διάχυση της ανομίας σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας την κάνει να φαίνεται ανεκτή. Η δικαιοσύνη, βραχυκυκλωμένη και βραδυπορούσα, συμβάλλει στην «παραγραφή» (!) των παρανομιών και η πολιτική «χώνει το κεφάλι της στην άμμο», νομίζοντας ότι δεν την βλέπουν. Έχουν εφεύρει και τον «χρυσό» δικανικό κανόνα που δίνει τη χαριστική βολή: «ένοχος, ένοχον ού ποιεί»! (Φανταστείτε να κατηγορήσει ο Τσουκάτος το Χριστοφοράκο…). Ακόμη και ο οπωροπαντοπώλης του τελευταίου χωριού δεν τολμά να απαιτήσει κάθαρση, αναλογιζόμενος τη δική του «ενοχή», επειδή υπεξαιρεί ψιχία Φ.Π.Α. Ούτε καν ο κλήρος, ως «επί γης εκφραστής του λόγου του Θεού», μπορεί να αξιώσει αλλαγή αυτής της ζοφερής κατάστασης, επειδή ολόκληρα τμήματά του αποτελούν μέρος του προβλήματος.
Υπάρχουν «υγιείς δυνάμεις» παντού. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Απλώς, δεν είναι δυνατόν η ανατροπή αυτής της κατάστασης, που μοιάζει αδιέξοδη, να βασιστεί στον υποκειμενικό, ηθικό παράγοντα. Είναι πρόβλημα λειτουργίας της δημοκρατίας, των θεσμών και μεγαλύτερης και ουσιαστικότερης συμμετοχής των πολιτών «στα κοινά». Δεν αρκεί μια «επιχείρηση καθαρά χέρια».Υπάρχει απόλυτη ανάγκη ενός νέου πολιτικού οράματος που θα φέρει συστράτευση πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για το νέο μεταπολιτευτικό μοντέλο, με καθαρές προγραμματικές συμφωνίες και συνεργασίες, σε όλα τα επίπεδα.
Έτσι το γέλιο του Χριστοφοράκου θα μετατραπεί σε ιδρώτα αγωνίας.

«Μια φωλιά που την έχτισαν ψηλά».

2009-06-23T16:01:00.000+03:00

Τελικά, σε μια του πρόβλεψη επαληθεύτηκε ο «μικρός Αλέξης»: «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η έκπληξη των εκλογών»! Μόνο που η … προφητεία βγήκε από την ανάποδη. Ήταν οδυνηρή έκπληξη. Με βάση τις προσδοκίες που καλλιεργηθήκαν και τους «στόχους» που είχαν τεθεί: Τρίτο κόμμα και τέσσερις ευρωβουλευτές!
Ασφαλώς, ήταν έκπληξη μόνο για όσους δεν γνώριζαν και για τους υπεραισιόδοξους που «μετρούσαν τον ίσκιο τους το δειλινό».
«Ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά και θα λυγίσει ο κλώνος. Και θα σου φύγει το πουλί και θ’ απομείνεις μόνος», τραγουδούσε με τη βραχνή του φωνή ο Μάρκος. Λαϊκή σοφία του ρεμπέτικου που διδάσκει την αξία της μετριοφροσύνης και το επικίνδυνον της αλαζονείας. Αλλά, αυτά είναι για τους αναχρονιστές… Αυτοί ζουν στους ρυθμούς της metal rock, άντε το πολύ, της ethnic! Που λένε: «Καλώς τα τα παιδιά», «δε θα πάμε για πουρνάρια», «προτιμώ να πέσω στις γραμμές του τρένου» ή «κάθοδος στον Άδη».
Τώρα, τους φταίει η «ανανεωτική πτέρυγα», που τάχα υπονόμευσε την «κοινή» (;) προσπάθεια! Λησμονούν ότι πριν ένα χρόνο τους έλεγαν ότι «ο πολιτικός τους προγραμματισμός δεν τους περιλαμβάνει». Τώρα, «δεν περισσεύει κανείς»!
Ο «αρχιτέκτονας» του ΣΥΡΙΖΑ, ο εμπνευστής της «μεγάλης Αριστεράς», (και με το Κ.Κ.Ε.), σήμερα «παιδοκτόνος», Αλαβάνος, αυτός που χθες παραιτείται και σήμερα … ξε- παραιτείται, επιτιθέμενος στο κόμμα του, το ΣΥΝ, «ανέλαβε την ευθύνη που του αναλογεί» … για δύο μόλις εικοσιτετράωρα και ξεμπέρδεψε!
Προσπάθησαν να … «παντρέψουν» τον αριστερό ευρωπαϊσμό με τον ευρωσκεπτικισμό, ακόμη και τον τυχοδιωκτισμό … του Πάντζα, που παρουσιάζονταν ως εκπρόσωπος του ΔΗ.Κ.ΚΙ. Από τη «συνεύρεση» φοράδας και όνου, προκύπτει μουλάρι που, ως γνωστόν … δεν τίκτει!
Έκαναν πως δεν ακούν τις φωνές περί κινδύνου συγχύσεων λόγω της ύπαρξης πολλών καθοδηγητικών κέντρων και την ανάγκη πολιτικής συνεργασιών, με προγραμματικές συγκλίσεις και σε κυβερνητικό επίπεδο. Υποβίβασαν τον ΣΥΝ σε απλή «συνιστώσα» και τώρα… κάποιοι τρέχουν να τον σώσουν!
«Για κάποιους μες στον κόσμο είν’ αργά…».

Το βαρύ «χέρι» της ψήφου!

2009-06-08T20:45:00.001+03:00

Ο λαός, λοιπόν, μίλησε: Δεν έστειλε απλώς «μηνύματα», αλλά «μίλησε με τη … νοηματική γλώσσα» των χεριών. Πολυσύνθετο και … πολύτροπο το «χέρι της ψήφου»: Ενίοτε θωπεύει, χτυπώντας φιλικά την πλάτη. Άλλοτε πανηγυρίζει, σχηματίζοντας το σήμα της νίκης ή υψώνεται σε διεκδικητική γροθιά. Όταν η οργή το καθοδηγεί, μετατρέπεται εις … φάσκελον, ενίοτε διπλόν! Τέλος, κινείται οριζοντίως, από δεξιά προς τα αριστερά, με κοφτές κινήσεις και … προτεταμένον τον μεσαίο δάκτυλο ή καθέτως, από πάνω προς τα κάτω … σημαδεύοντας το … «μεσαίο χώρο»!
Αποκωδικοποιήστε τις κινήσεις των χεριών και θα εύρετε το νόημα της ψήφου, τουτέστιν … το «μήνυμα»! Κυρίαρχο, σ’ αυτές τις εκλογές, το φάσκελο που «σημάδευε», όχι μόνον τον Καραμανλικό «μεσαίο χώρο», αλλά, αναλογικώς και τους υπόλοιπους του πολιτικού συστήματος. Μαζί, βεβαίως και του «παραπολιτικού» των δημοσκόπων και αναλυτών - διαμορφωτών της «κοινής» λεγομένης γνώμης. Που θέλουν να «σκέπτονται», (και να αποφασίζουν), πριν από μας, για μας!
Έκαμαν «γιουρούσι» στα προικιά του κράτους, λαιμαργούντες, με φωσφορίζοντες οφθαλμούς και σιελορροούντα στόματα. Κορδακιζόμενοι, υποτίμησαν το λαό και καθύβρισαν τη Δημοκρατία. Λησμόνησαν ότι το Σύνταγμα τους θέλει υπηρέτες του λαού και όχι το αντίστροφο. Έγιναν αρχοντοχωριάτες, χωρίς αισθητική και ηθική. Και είδαν πρώτο κόμμα, το … «κόμμα της ανοιχτής παλάμης»! Ο ήχος της σφαλιάρας ακούστηκε … μέχρι τις Βρυξέλλες! Κι αυτοί, αμετανόητοι, καμώνονται ότι «έλαβαν το μήνυμα» και δηλώνουν ότι … «θα συνεχίσουν στο ίδιο δρόμο», της (χα! χα!) … «υπευθυνότητας»!!
Ποια άλλη απόδειξη χρειάζονται για να καταλάβουν ότι πρέπει ν’ αλλάξουν πολλά, πρέπει ν’ αλλάξουν όλα; Όταν ΕΞΙ ΣΤΟΥΣ ΔΕΚΑ, (60%), απείχε ή ψήφισε εξωκοινοβουλευτικό κόμμα; Εδώ, (κατά το κοινώς λεγόμενο), η «ροχάλα» πάει σύννεφο και αυτοί κοιτάνε τον ουρανό, να δούνε αν ψιχαλίζει! Αν έτσι συνεχίσουν, σε μερικά χρόνια, θα περιφέρονται μόνοι τους, με μόνη συνοδεία τα «κομματόσκυλα» και τα έμμισθα παπαγαλάκια τους.
Αυτογνωσία, αυτοκριτική, ταπεινοφροσύνη και σύνεση είναι αυτά που λείπουν. Να μάθουν να ακούνε περισσότερο και να μιλάνε λιγότερο. Αλλιώς, όλο και συχνότερα, όλο και ηχηρότερα θα ακούνε τον «ήχο της σφαλιάρας» και την αστραπή των φάσκελων!

Μια πολύ προβλέψιμη και πληκτική Δευτέρα.

2009-06-03T16:11:00.000+03:00

Θα γίνουν, λοιπόν, κι αυτές οι ευρωεκλογές. Όπως … τις έχουν παραγγείλει, ήδη, οι δημοσκόποι και οι μισθωμένοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. (Την παράμετρο της αποχής την έχουν διαμορφώσει οι πολιτικοί με την πολιτεία τους). Θα εκλέξουν, κατά πάσα πιθανότητα, 8 - 7 ευρωβουλευτές τα δύο μεγαλύτερα κόμματα και 7 όλοι οι υπόλοιποι. Ασφαλώς, «θα βγούνε όλοι νικητές και θα χάσουν όλοι οι άλλοι»! Θα μας … αποτελειώσουν με τις αναλύσεις των αποτελεσμάτων και θα μας προτείνουν τα σοφά τους πολιτικά συμπεράσματα: Ίσως η χώρα να παραμείνει «πιστή» στην … «υπευθυνότητα» ή να «αλλάξει σελίδα», παραμένοντας στο ίδιο «βιβλίο» των «αθλίων» που, για άλλη μια φορά θα «βλέπουν τα τρένα να περνούν».
Η φτώχια, η ανεργία, η τράπεζα, οι απλήρωτοι λογαριασμοί, η αναδουλειά θα κάνουν πάλι την εμφάνισή τους, μετά τη «γιορτή» των ψευδαισθήσεων. Αυτό που θα λείπει θα είναι «το όραμα». Η ελπίδα για κάτι άλλο, για «αλλαγή». Θα επανέλθει βαριά η σκιά της «παγκόσμιας κρίσης», της «ύφεσης», αυτό το «αμάχητο άλλοθι» των οικονομικά ισχυρών, για να φέρουν τον κόσμο της εργασίας στην προ του Σικάγο εποχή.
Θα τρέξουν να νοικιάσουν σπίτι, (πανάκριβο), οι «ευτυχείς» γονείς που τα «καμάρια» τους θα περάσουν σε μια ανώτατη σχολή ή ένα «ανώτατο» Τ.Ε.Ι. … ανθοκομίας. Θα παρηγορήσουν οι λοιποί τα τέκνα τους, που «απέτυχαν» και θα σπεύσουν να κλείσουν φροντιστήριο για την επόμενη χρονιά.
Θα μάχονται οι γιατροί ενάντια στις βάρβαρες - παράνομες, εξαντλητικές εφημερίες και θα συνωστίζονται και πάλι οι ασθενείς στα ράντζα των διαδρόμων.
Θα κάνουν ουρά οι επαγγελματίες στα βουλευτικά γραφεία για «διαμεσολάβηση» του Κυρίου τάδε στην τράπεζα, να εγκρίνει το δάνειο, από … τα κρατικά χρήματα που έχει πάρει!
Η αντιπολίτευση θα ζητήσει «εκλογές εδώ και τώρα», επειδή η κυβέρνηση θα «έχει απωλέσει τη δεδηλωμένη», για «να τα αλλάξει όλα»!
Μόνο που αυτό πρέπει να το πιστεύουν οι πολλοί. Πρέπει, κατ’ αρχήν, να το πιστέψουν και μετά να συσπειρωθούν, να παλέψουν γι’ αυτό. Αυτό, ως προϋπόθεση, φαίνεται να λείπει. Λείπει, δηλαδή, η ευρύτερη κοινωνική και πολιτική συναίνεση.
Αυτός (πρέπει να) είναι ο στόχος, από Δευτέρα…

«Ντο εν’ το δίλημμα;».

2009-06-02T15:19:00.000+03:00

Μέρες πού ‘ναι, (προεκλογικές) και ως συνήθως τίθενται διλήμματα στους ψηφοφόρους. Παραζαλισμένοι οι πολίτες, «βομβαρδίζονται» από τα κανάλια: «Ευθύνη ή ανευθυνότητα» από τη μια, «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» της Ρόζας Λούξεμπουργκ από την άλλη!
Επειδή, όμως, κι εμείς ως Έλληνες δεν στερούμεθα μεγάλων πολιτικών, που «έγραψαν ιστορία», θα αναφέρω τον «ημέτερον» Λεωνίδα Ιασωνίδη, καθηγητή νομικών στο «Φροντιστήριον» της Τραπεζούντας, πρόσφυγα στη Ελλάδα το 1922 και υπουργό του Ελ. Βενιζέλου. (Για να ευθυμήσουμε λιγάκι…)
Μιλώντας σε πλήθη προσφύγων, στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, (στην ποντιακή διάλεκτο), λέει κάποια στιγμή ο έξοχος ρήτορας Ιασωνίδης: «… Αρ’ ατώρα έρθαμεν σε δίλημμα!». Εκεί που τα πλήθη παραληρούσαν από ενθουσιασμό, εσίγησαν, επειδή δεν κατάλαβαν το νόημα της λέξης. Πετάχτηκε κάποιος βρωντόφωνος και είπε: «Πασσά Ιασωνίδη! Ντο εν το δίλημμα;».
- «Ακούστε, να λέγω σας, ντο εν το δίλημμα. Παίρομεν έναν σκοινίν. Περάζουμ’ ατο ας σ(τ)ο στόμαν κι εβγάλουμ’ ατο ας σ(τ)ον κώλλον! Σ’ εμπρός το μέρος δένομεν έναν σκατόν (!). Σ’ οπίσ’ πα το μέρος δένομεν έναν αγγούρ’. Συρτ’ς να εβγάλ’ς το σκατόν ας σ(τ)ο στόμα σ’, εμπαίν’ το αγγούρ’ σον κώλλο σ’! Σύρτς να εβγάλ’ς το αγγούρ’ ας σ(τ)ον κώλλο σ’, εμπαίν’ το σκατόν σ(τ)ο στόμα σ’. Αρ’ ατό εν το δίλημμα!
Μετά από το συγκεκριμένο «ορισμό» του διλήμματος, γίνεται φανερό ότι όλα τα άλλα «διλήμματα» που τίθενται προεκλογικώς, ωχριούν! Σιγά το δίλημμα, δηλαδή: «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα»! Σα να σου λένε: «Φτώχεια ή καλοπέραση»; Εδώ οι απαντήσεις είναι αυτονόητες. Αν και ορισμένοι που «καλοπερνούν» στην τρέχουσα κατάσταση, είναι πιθανόν να απαντήσουν: «Ας είναι και … βαρβαρότητα»! Κάπως πιο «ζόρικο» ήταν το δίλημμα: «Παπάκι ή το Μητσοτάκη», το οποίον οδήγησε πολλούς στην … αγορά «παπακίου». Και το τελευταίο που τίθεται από τον Πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.: «Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε»! Ε! αυτό, κάτι λέει… Αλλάζουμε, φίλτατε. Πως και πόσο, θα το δούμε συντομότατα. Κυριακή, κοντή γιορτή!
Τώρα, τι θα απαντούσαν οι περισσότεροι στο ενδεχόμενο δίλημμα: «Κωστάκη ή Γιωργάκη;» δεν είμαι σε θέση να πω. Δε νομίζω, πάντως, να έχει μεγαλύτερη δυσκολία απάντησης από το «δίλημμα Ιασωνίδη»!

Κι αν ψηφίζαμε … «δια σφαιριδίων»;

2009-05-27T00:56:00.000+03:00

Πολλοί θα θυμούνται την καταπληκτική ταινία με πρωταγωνιστή το Λάμπρο Κωνσταντάρα, στο ρόλο του υπουργού «Μαυρογιαλούρου» και την παροιμιώδη ατάκα: «μαύρο στο Μαυρογιαλούρο»! Λίγοι όμως θα γνωρίζουν ότι η φράση παρέπεμπε σε ένα «ιδιότυπο» εκλογικό σύστημα ψηφοφορίας … «δια σφαιριδίων» και διπλής κάλπης, ξεχωριστής για κάθε κόμμα!
Η κάλπη ήταν χωρισμένη σε δύο «διαμερίσματα», το ένα χρώματος λευκού και το άλλο μαύρο. Ο ψηφοφόρος έπαιρνε ένα σφαιρίδιο, (από μόλυβδο) και είχε τη δυνατότητα να ρίξει θετική ψήφο ή να καταψηφίσει, (να μαυρίσει), κάθε κόμμα! Υπήρχε, λοιπόν, η δυνατότητα στους ψηφοφόρους να τιμωρήσουν, ευθέως, δια της αρνητικής ψήφου, τα όποια κόμματα.
Τα «πράγματα», (και τα εκλογικά συστήματα), εξελίχθηκαν έκτοτε και η τιμωρητική διάθεση των ψηφοφόρων διοχετεύεται, τεχνηέντως στην αποχή. Βέβαια, οι ακρογιαλιές και οι … ξαπλώστρες δεν πρόκειται να δυσαρεστηθούν από την «κακή διάθεση» των εκδρομέων. Πολλώ δε μάλλον, οι επιχειρηματίες σε παραθεριστικά κέντρα, εν μέσω κρίσης, θα αισθάνονται ευγνώμονες που άλλαξε το εκλογικό σύστημα. Οι δε «Μαυρογιαλούροι», θα τη … σκαπουλάρουν, δια μίαν εισέτι φοράν.
Αυτό που θα «μείνει» στους ηρωικούς απέχοντες, θα είναι η ψευδαίσθηση ενός γενναίου … μπουκοτάζ του ευρωπαϊκού και ελληνικού πολιτικού κατεστημένου. Οπότε, όλοι θα είναι… ικανοποιημένοι, θα «ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα»!
Με μία τέτοια λογική, ας μην μας εκπλήττει η «παράξενη» πρακτική του κ. Γ. Βλάχου, (γαλάζιου παπαγάλου), που καλεί, δήθεν οργίλος, τους ψηφοφόρους σε … αποχή.
Μια καλή ιδέα θα ήταν να … συνδυάσει κανείς και τα δύο: Να εκδράμει, δηλαδή, σε κοντινή παραλία, να περισυλλέξει… ολίγην πίσσα από την ολοκάθαρη παραλία, να επιστρέψει πριν τη δύση του ηλίου και … να την «αποδώσει» στο κόμμα «που έχει άχτι»!
Με τα όσα - εξόχως πολιτικά - ακούμε, από ομιλούντες «πράσινους παπαγάλους» και περί «σοσιαλισμού ή βαρβαρότητας», φαίνεται λογική συνέπεια η διάθεση για «μαύρο στους Μαυρογιαλούρους»!
Αν αφήναμε, για το «τριήμερο» ήσυχες τις παραλίες, (που δε μας φταίνε σε τίποτε) και φανταζόμαστε ότι είχαμε στο χέρι … ένα «σφαιρίδιο», ίσως να γινόμαστε πιο αποτελεσματικοί.

«Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;»

2009-05-24T10:31:00.000+03:00

Θα ταίριαζε ένα «λογοτεχνικό» σχόλιο στο … «ευρηματικό» σποτ της Νέας Δημοκρατίας με τα παπαγαλάκια και τις εξυπνάδες περί «βαρβάρων»:
Στη δημοτική ποίηση, στην κατηγορία των παραλογών, ανήκει το ποίημα «του νεκρού αδελφού», ιδιαίτερα διαδεδομένο στη Θράκη, όπου τραγουδιέται, αλλά και σ’ όλα τα Βαλκάνια. Σύμφωνα με το μύθο, η μάνα έχει εννιά γιους και μια μονάκριβη κόρη, την Αρετή. Έρχονται προξενητάδες «από τη Βαβυλώνα», να ζητήσουνε την Αρετή. Οι οκτώ αδελφοί δε θέλουνε και μόνον ο Κωνσταντίνος επιμένει, επιχειρηματολογώντας ότι καλό θα ήταν να έχουν ένα δικό τους άνθρωπο «στα ξένα». Ορκίζεται, μάλιστα, ότι αν υπάρξει ανάγκη, αυτός θα πάει να φέρει πίσω την Αρετή στη μάνα τους. «Έπεσε το θανατικό κι οι αδελφοί ‘ποθάναν»… Καταριέται η μάνα τον Κωσταντή κι αυτός … σηκώνεται απ’ τον τάφο και πάει να φέρει πίσω την Αρετή. (Παρατίθεται απόσπασμα περιγραφής της επιστροφής):

«Στη στράτα που διαβαίνανε πουλάκια κιλαηδούσαν,
δεν κιλαηδούσαν σαν πουλιά, μήτε σαν χελιδόνια,
μόν' κιλαηδούσαν κι έλεγαν ανθρωπινή ομιλία:
«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!
- Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
- Πουλάκια είναι κι ας κιλαηδούν, πουλάκια είναι κι ας λένε».
Και παρεκεί που πάγαιναν κι άλλα πουλιά τούς λένε:
«Δεν είναι κρίμα κι άδικο, παράξενο μεγάλο,
να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους!
- Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;
πως περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους.
- Απρίλης είναι και λαλούν και Μάης και φωλεύουν.
- Φοβούμαι σ', αδερφάκι μου, και λιβανιές μυρίζεις.»

Επειδή έχει περισσέψει η αυθαιρεσία του κυβερνώντος κόμματος με τους συμβολισμούς και τις «ερμηνείες», («βάρβαροι, όσοι δεν ψηφίζουν ΠΑ.ΣΟ.Κ.»), δικαιούμεθα να το μιμηθούμε:
• Πρώτον, και τα «πουλάκια» στο μύθο, αλλά και τα «παπαγαλάκια» της πολιτικής (!) διαφήμισης, λένε αλήθειες! Δεν υπάρχουν «λουκέτα παντού»; Είδατε πουθενά τη «μηδενική ανοχή», στη διαπλοκή, τη διαφθορά, τα παραδικαστικά κυκλώματα, τους «κουμπάρους»; Πού να αναζητήσει κανείς το «σχέδιο» της Ν.Δ. για έξοδο από την κρίση; Ξεχνάει κανείς το Ζαχόπουλο και τους «βιντο - κομιστές», τα παραδικαστικά κυκλώματα, τις υποκλοπές, τους Πακιστανούς, το Μανούση και τον Παυλίδη, τη Siemens, τον Εφραίμ, το Ρουσόπουλο, το Βουλγαράκη και την οικογένεια Πελέκη; Ξεχνάει κανείς τις «μηδενικές αυξήσεις» (!) και τις «συνάφειες»; Την μόνιμη αυθαιρεσία των τραπεζών; Θυμάστε κάποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία να αποχωρεί από τη Βουλή ή να την κλείνει (!) Παρασκευή βράδυ, για να παραγραφούν όλα τα σκάνδαλα των υπουργών;
• «Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα … παπαγαλάκια»; Εσύ τα βάζεις να λένε: «… θα διαλυθούμε! Τον πούλο»! Ενίοτε, δε, αποδεικνύονται προφητικά…
Σε ό,τι αφορά το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» της Ρόζας Λούξεν μπουργκ και του Καστοριάδη, σας βεβαιώνω ότι, καίτοι δεν σας ψηφίζω, ουδόλως … βάρβαρος αισθάνομαι! Αντιθέτως, νιώθω, ότι εσείς … με βάρβαρο τρόπο, προσβάλετε τη νοημοσύνη μου. Τώρα, πλέον, και την αισθητική μου!
Καληνύχτα σας!

Ο ιός της … αποχής!

2009-05-20T17:17:00.000+03:00

Έντονοι φόβοι για «πανδημία» του ιού της αποχής, τουτέστιν των … «ευρω - ζαμανφουτιστών», εκφράζονται από πολλές πλευρές, κυρίως από τους πολιτικούς και λιγότερο από τα μέσα ενημέρωσης.
Κατ’ αρχήν, είναι γνωστό και ισχύει σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ότι οι ευρωεκλογές θεωρούνται «εκλογές δεύτερης τάξης». Υπάρχει η αίσθηση ότι το αποτέλεσμά τους δεν επηρεάζει αποφασιστικά τη διακυβέρνηση της κάθε χώρας και επομένως, το επίπεδο ζωής των πολιτών της. Αυτό, φυσικά, δεν ισχύει, επειδή οι αποφάσεις των οργάνων της Ε.Ε. και οι πολιτικές της επηρεάζουν καθοριστικά τις εθνικές πολιτικές των χωρών μελών της.
Το στοιχείο που παρέχει μια «νομιμοποιητική» βάση στον «ευρω - σκεπτικισμό» και την αποχή από τις ευρωεκλογές είναι η εικόνα της πολιτικής αναποτελεσματικότητας της Ε.Ε. σε διεθνές επίπεδο, (λόγω μη προώθησης της πολιτικής ενοποίησης) και το «δημοκρατικό έλλειμμα» που χαρακτηρίζει τις αποφάσεις. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα Συμβούλια των Ηγετών και των Υπουργών των χωρών - μελών, έχουν μεγαλύτερη αποφασιστική δύναμη από το δημοκρατικά εκλεγμένο, (σε πανευρωπαϊκό επίπεδο), Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η συμμετοχή στην ευρωκάλπη είναι σε σημαντικό βαθμό μικρότερη από αυτή των εθνικών εκλογών. Συνήθως υπολείπεται κατά 15% - 20%. Στις προηγούμενες ευρωεκλογές, για παράδειγμα, το 52,205 των ευρωπαίων πολιτών απείχε από τις κάλπες και φέτος αναμένεται το ποσοστό αυτό να αυξηθεί περεταίρω. (Ένας, ελάχιστα πολιτικός, λόγος που αναμένεται να συμβάλει σ’ αυτό, είναι το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, που φυσικά … δεν διεκδικεί την ψήφο των Ελλήνων ψηφοφόρων, αλλά τους «υπόσχεται» τέρψιν και ικανοποίηση της «τιμωρητικής» τους διάθεσης, κυρίως, κατά του κυβερνώντος κόμματος).
Η ολοένα αυξανόμενη μείωση της «νομιμοποιητικής βάσης» του ειρετού αυτού οργάνου, του ευρωκοινοβουλίου, είναι ένα πολιτικό πρόβλημα που, φυσικά, δε λύνεται με … εκκλήσεις μέσω διαφημιστικών σποτ του τύπου: «Σε αφορά»! Τα πολιτικά κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να ενημερώνουν σε συνεχή βάση τους πολίτες για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τη λειτουργία τους και όχι μόνον προεκλογικά, ανά πενταετία. Και, κυρίως, θα πρέπει να προωθηθούν πολιτικές «δημοκρατικοποίησης» της Ευρώπης, συνολικές που να αφορούν την οικονομία, τους θεσμούς και τα όργανα λειτουργίας της έτσι ώστε όλοι οι πολίτες των χωρών μελών να νιώθουν ότι η Ευρώπη είναι «δική τους υπόθεση».
Αυτό σήμερα δεν υπάρχει. Το «εμβόλιο» κατά του «ιού της αποχής» δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί.

Δεν είναι μόνον τα παραγραφέντα σκάνδαλα.

2009-05-13T16:17:00.001+03:00

Αν δεν είχε κλείσει, άρον - άρον, το «μαγαζί» ο κυρ - Κώστας θα είχε δεχθεί και θα όφειλε να απαντήσει σε μία ερώτηση, την οποία υπογράφουν 31 βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αφορά τους υπέρογκους μισθούς και τα σκανδαλώδη μπόνους στελεχών του ΟΠΑΠ, (και golden boy’s επονομαζόμενων): Οι βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπενθυμίζουν την πομπώδη διακήρυξη του πρωθυπουργού, στις 25 Φεβρουαρίου 2009, που αναφέρονταν στο «πλαφόν στις αμοιβές και τα μπόνους υψηλόβαθμων κυβερνητικών αξιωματούχων και στελεχών». Είχε, μάλιστα, δηλώσει εμφατικά ο κ. Καραμανλής: «Να επιβάλλεται ανώτατο όριο στις αποδοχές των στελεχών του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Όποιος δε συμφωνεί να πάει σπίτι του»!
Εντυπωσίασε, αλήθεια, τότε η αποφασιστικότητα και η αυαισθησία του πρωθυπουργού. Και πολλοί θα ήταν αυτοί που σκέφτηκαν; Πάλι καλά! Τουλάχιστον θα πληρώσουμε όλοι την κρίση… Αμ δε! Πως ήταν δυνατόν να ισχύσει κάτι τέτοιο; Πως μπορούν να επιβιώσουν τα καλομαθημένα γαλάζια στελέχη, που το μισθό ενός δημοσιοϋπαλληλίσκου τον ξοδεύουν για φιλοδωρήματα;
Αναφέρονται, (με ονοματεπώνυμα), στην ερώτηση των βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στελέχη του ΟΠΑΠ και διάφοροι εγχώριοι και ξένοι σύμβουλοι του οργανισμού, με ετήσιους μισθούς από 182.000 έως 500.000 ευρώ και μπόνους, που διπλασιάζουν σχεδόν τις απολαβές τους ! Και όλα αυτά, μετά την πομπώδη δήλωση του πρωθυπουργού: Χ. Χατζηεμμανουήλ, 500.000, Β. Παπαθανασοπούλου, 182.000 + 165.000 bonus, Σ. Αλιφιεράκης, 182.000 + 165.000 bonus, Γ. Τζιαμπίρης, 425.000 ευρώ. Στη συνέχεια bonus στους: Κ.Anderson, 200.000, R. Haynes, 150.000, Π. Αλεξόπουλο. 50.000, Ε. Κοσμίδη, 40.000, Δ. Παύλου, 30.000, Ε. Τέλογλου, 20.000, Χ. Παυλόπουλο, 20.000 και Κ. Θεοδοσίου, 10.000.
Ποσά που ζαλίζουν, σκανδαλίζουν και εξοργίζουν τους δημοσίους υπαλλήλους, π.χ., που θεωρήθηκαν υψηλόμισθοι και πήραν … μηδενική αύξηση, τους συνταξιούχους που ΘΑ πάρουν ένα βοήθημα και πολλούς άλλους που περικόπτουν, αναγκαστικά, έξοδα ακόμη κι από τη διατροφή τους.
Και, στην προκειμένη περίπτωση, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Ή ο πρωθυπουργός είναι αναξιόπιστος και δεν του δίνουν σημασία οι υπουργοί και τα κομματικά του στελέχη, ή όλα αυτά γίνονται εν γνώσει του, οπότε, απλώς μας δουλεύουν!
Η συνολική λειτουργία και πολιτεία τους, πλέον, συνιστά σκάνδαλο που δεν μπορεί να είναι ανεκτό.

Έχει έναν καφενέ…

2009-05-12T14:41:00.000+03:00

Ορφανός έμεινε κι μπερντές. Εξέλιπε η σπαρακτική φωνή του Ευγένιου. Μια φωνή - σπαθί, του Σπαθάρη απέναντι στους «δυνατούς», παρηγορητική κι ελπιδοφόρα για τους φτωχούς κι αδικημένους της ρωμιοσύνης, με το αυτοσαρκαστικό: «Έ! Ρε μανούλα μου» του Καραγκιόζη. Αιώνια μνήμη για το δημιουργό. Υπάρχουν συνεχιστές. Επειδή εξακολουθούν τα πάθη του λαού.
«Στο καφενείον "Η ΕΛΛΑΣ" οι θεατρίνοι
μ' ασετυλίνη και κεριά
την Γκόλφω παίζουν στα παιδιά
με φουστανέλες δανεικές
και δάκρυ πληρωμένο δυο αυγά
και τρεις δραχμές, περάστε κόσμε.»…
Και ιδιόκτητο καφενείο να ‘χε κανείς δε θα το ‘κλεινε με τόση ευκολία. Λόγω συναίσθησης της ευθύνης απέναντι στους πελάτες. Ο κυρ Κώστας, του «καφενείου η Ελλάς», το ‘κλεισε την Παρασκευή το βράδυ, χωρίς να ρωτήσει ή να ενημερώσει κανένα. Και μπορεί η κίνηση να μη συνιστά «πραξικόπημα» ή «θεσμική εκτροπή», αλλά συμπυκνώνει όλη την περιφρονητική αλαζονεία του ανδρός, απέναντι στο λαό και τη Δημοκρατία. Επειδή, απλώς, έτσι τον βόλευε… Για την οριστική παραγραφή ενδεχομένων κακουργηματικών πράξεων υπουργών και υφυπουργών.
Συνεχίζει, μετά ταύτα, να ιδροκοπά φωνασκώντας στα μικρόφωνα των φανατικών κομματικών ακροατηρίων, περί … «κάθαρσης και επανίδρυσης του κράτους». Και πασχίζει να αποδείξει ότι - μετά από έξι χρόνια - για όλα φταίει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (!) και μόνον αυτός μπορεί να εγγυηθεί … τη σωτηρία μας. «Καημένη νιότη πού ‘δειχνες, πως θα γινόταν άλλος»!
Ως … σοβαρή δικαιολογία για το κλείσιμο του «καφενέ» προβάλλεται η ανάγκη να «πορευτούμε απερίσπαστοι στην ευρωκάλπη». Να μην μας απασχολεί που πήγαν τα λεφτά, ποιος τα πήρε και γιατί δεν τιμωρείται! Βατοπέδια, «κουμπάροι», golden boy’s, Siemens, Παυλίδης κλπ. είναι ανούσιες λεπτομέρειες, που ξεστρατίζουν τη σκέψη μας και δε μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε το … μεγαλείο της πολιτικής τους για την Ευρώπη και το … ευφυές «σχέδιό τους» για την έξοδο από την κρίση.
Με θράσος 80 καρδιναλίων, απευθυνόμενος στους ΟΝΝΕΔίτες της Θεσσαλονίκης, τους ονόμασε … «το μέλλον της χώρας»! Τα δικά τους παιδιά … Έτσι, ωμά και απροκάλυπτα.
Είναι πλέον πασιφανές ότι συνιστούν μείζονα κίνδυνο για το λαό και τη χώρα. Μεγαλύτερο από τη φτώχεια, την ανεργία και την ακρίβεια. Επειδή, ακριβώς, η πολιτική τους είναι που τις γεννά. Και πρέπει να φύγουν το συντομότερο.
Η κατάσταση της χώρας επιβάλλει μια Νέα Μεταπολίτευση, με όλες τις απαραίτητες πολιτικές προϋποθέσεις. Είναι ανάγκη!

28,5 εκατομμύρια άνεργοι και … το «πάπλωμα».

2009-05-06T16:40:00.001+03:00

Κατέθεσε πάλι τη συνετή συμβουλή του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κ. Παπούλιας, από το Ελσίνκι της Φινλανδίας: «Η προτροπή μου είναι να ακολουθήσουμε τη συνταγή και το 'φάρμακο' της Φινλανδίας. Δηλαδή, διαφάνεια, έλεγχος και η πολιτική τάξη να είναι εξαιρετικά διαφανής, γι αυτό που κάνει και ιδιαίτερα, για αυτό που ζει. Ο καθένας να απλώνει τα πόδια του, όσο το πάπλωμά του επιτρέπει».
Αφορμή η απάντηση της Προέδρου της Φινλανδίας σε ερώτηση για το πώς καταφέρνει η χώρα αυτή να έχει μηδενική διαφθορά: Το «φάρμακο» είπε η Πρόεδρος, είναι η καλή διακυβέρνηση και η διαφάνεια σε τέτοιο βαθμό, "ώστε κανείς να μην τολμά, να κάνει κάτι που δεν είναι σωστό".
Καλές αυτές οι συμβουλές, θα πει κανείς, αλλά … που να βολέψουν τα πόδια τους οι 28,5 εκατομμύρια άνεργοι, που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του προεδρεύοντος της ευρωζώνης Ζ. Κ. Γιουνκέρ θα υπάρχουν στις χώρες μέλη της Ε.Ε.; Αυτοί πού να το βρουν το «πάπλωμα»;
«Οδηγούμαστε προς κοινωνική έκρηξη, διότι θα έχουμε μεγάλη κρίση στον τομέα της απασχόλησης φέτος και του χρόνου», δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου, που έδωσε από κοινού με τον επίτροπο Χοακίν Αλμούνια, μετά το πέρας των εργασιών των υπουργών Οικονομίας της ευρωζώνης. Κάλεσε δε τις κυβερνήσεις να πάρουν μέτρα για τους εργαζομένους που θα χάσουν τη δουλειά τους και τις επιχειρήσεις «να αποφύγουν τις πρόωρες και μαζικές απολύσεις» και να επιδείξουν «κοινωνική ευθύνη»...
Οι Επίτροποι, καθώς και αξιωματούχοι των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, φοβούνται κοινωνική έκρηξη. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο ματαίωσαν την προγραμματισθείσα για σήμερα, σύνοδο κορυφής για την απασχόληση στην Πράγα. Η δικαιολογία ήταν απλή όσο και κυνική: «Δεν έχουμε να προτείνουμε τίποτε», (Α. Μέρκελ) και «μην ξεχνάμε ότι τον Ιούνιο έχουμε ευρωεκλογές», (Σαρκοζί) !! Αντί αυτής θα γίνει μια τυπική συνάντηση εκπροσώπων εργοδοτών - εργαζομένων, υπό την προεδρία του Ζ. Μπαρόζο. (τώρα ησυχάσαμε).
Και για ακόμη μεγαλύτερη … παρηγοριά, μας έρχεται από τα ερτζιανά της Ρόδου η δήλωση - προτροπή του «λευκανθέντος» Α. Παυλίδη: «Προχωρούμε, προχωρούμε»! Κατά κρημνόν, θα μπορούσε να συμπληρώσει κανείς.

Ο «δωροθέτης» κύριος Μανούσης.

2009-05-06T15:40:00.001+03:00

Ασκήσεις «νεοδημοκρατικής άλγεβρας» καλούνται να λύσουν οι Έλληνες πολίτες, για μία ακόμη φορά: Να θυμίσουμε τη φοβερή εξίσωση του «επιτίμου», 0 + 0 = 14%! Τώρα, πρέπει να σπαζοκεφαλιάζουμε για το πώς το 144 είναι μεγαλύτερο του 146 και δεν παραπέμπεται ο κ. Παυλίδης. Όλη η γλαφυρή αντίφαση του νόμου περί ευθύνης (;) υπουργών αναδεικνύεται με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή που οδήγησε στην «τεχνητή λεύκανση» του πρώην υπουργού με τις 6 λευκές ψήφους.
Αλλά, αν ακόμη δεχθεί κανείς ότι όλα αυτά είναι απόρροια του ισχύοντος Συντάγματος και του νόμου περί «ευθύνης υπουργών», καθώς και της … προσήλωσης του κυβερνώντος κόμματος στο «σεβασμό» των θεσμών, παραμένει ένα ερώτημα και μια απορία: Είναι γνωστό ότι το δικονομικό μας σύστημα αποδέχεται ότι η δωροδοκία είναι … νόμισμα διπλής όψης. Υπάρχει η ενεργητική και παθητική δωροδοκία. Σύμφωνα με τις καταγγελίες του ιδίου, ο κ. Μανούσης δωροδόκησε τον κ. Παυλίδη, για να του ανατεθούν επιδοτούμενα δρομολόγια «άγονων γραμμών».
Η απορία είναι: Γιατί δεν διώκεται ο κ. Μανούσης για ενεργητική δωροδοκία; Γιατί ο κατηγορούμενος κ. Παυλίδης δεν τον διώκει για συκοφαντική δυσφήμιση; Γιατί δεν τον διώκει αυτεπαγγέλτως ο «μέγας Κατής», κ. Σανιδάς; Γιατί η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης δεν εστιάζει την κριτική της στην αυτονόητη παρανομία του κ. Μανούση;
Μήπως φοβούνται ότι τα καταγγελόμενα απ’ αυτόν αποδειχθούν αληθή σε μία ακροαματική διαδικασία, ενώπιον της δικαιοσύνης;
Φανταστείτε τι επρόκειτο να υποστεί ένας κοινός πολίτης, (όπως είναι - ή μήπως όχι; - ο κ. Μανούσης), εάν δημοσίως είχε ισχυριστεί ότι δωροδόκησε το Διευθυντή της Δ.Ο.Υ. Ποντοκερασιάς, προκειμένου να του ρυθμίσει οφειλόμενους φόρους!
Τι είδους ομηρεία είναι αυτή που υποχρεώνει σε πολιτική αφασία όλο το «σύστημα» της Ν. Δ. ; Τι και πόσα γνωρίζει ο κ. Παυλίδης και τους κουνάει προκλητικά το δάχτυλο και μιλά για «πεταμένα φορτία στη θάλασσα, χωρίς … αποζημίωση»;
Μπορεί να επιβάλλουν «ομερτά» στους υπουργούς και να καθοδηγούν τη … «συνείδηση» των βουλευτών τους.
Μπορεί να … «σανιδώνουν» προκλητικά το κύρος της δικαιοσύνης και να ταΐζουν «παπαγάλους» στην κρατική ΥΕΝΕΔ και τον «οίκο προπαγάνδας» του Κουρή.
Τη λαϊκή καταδίκη δεν πρόκειται να την αποφύγουν.
Θα μετράμε, όμως, έξι «χαμένα χρόνια» στην πολιτική ιστορία του τόπου.

Δια της λευκής ψήφου βγαίνει «λευκός» ο Παυλίδης!

2009-04-29T16:13:00.001+03:00

Όχι, όμως, και η Ν.Δ. ούτε το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και όσοι ελάχιστοι το πιστεύουν αυτό, είναι «αλλού νυχτωμένοι».
Δεν μπορεί κανείς να προδικάσει το αποτέλεσμα της «μυστικής» ψηφοφορίας της Δευτέρας για την παραπομπή ή όχι του Παυλίδη, αλλά είναι ήδη ορατή η «γραμμή» της Νέας Δημοκρατίας για τους βουλευτές της: «Κατά συνείδηση ψήφος» και … «βαλβίδα ασφαλείας» η λευκή ψήφος, για τους πολύ οργισμένους βουλευτές της. Επειδή γνωρίζουν ότι για την παραπομπή χρειάζονται 151 ψήφοι. Έστω, λοιπόν, κι αν πλειοψηφήσουν τα «ναι» στην παραπομπή, γνωρίζουν ότι η αντιπολίτευση στο σύνολό της δεν μπορεί να συγκεντρώσει τον απαιτούμενο αριθμό
Αναμένεται, λοιπόν, ακόμη μία κοροϊδία. Άλλο ένα «δούλεμα»!
Ο πολιτικός, όμως, προβληματισμός επικεντρώνεται στο αν παράγεται πολιτική δια της «σκανδαλολογίας». Επίσημη πολιτική γραμμή, (άμυνας θα έλεγα), του Κ.Κ.Ε., ότι τα «δύο μεγάλα κόμματα» επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν το λαό, οξύνοντας την αντιπαράθεσή τους σε ζητήματα σκανδάλων, αποφεύγοντας έτσι στην ουσία να τοποθετηθούν στα «μεγάλα προβλήματα» του λαού και του τόπου.
Ως ένα βαθμό, ο ισχυρισμός αληθεύει. Αλλά: Τα σκάνδαλα υπάρχουν, τα «κλοπιμαία» λείπουν από τα ταμεία, υπόνοιες για τους ενόχους έχουμε, αλλά τρόπος να αποδειχθεί η ταυτότητά τους και να τιμωρηθούν, δεν υπάρχει. Τουλάχιστον, με τον υπάρχοντα συσχετισμό πολιτικών δυνάμεων και το ισχύον θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της «δημοκρατίας». Όταν, λοιπόν, είναι ορατό στους πολίτες ότι κάποιοι «αόρατοι» ισχυροί της πολιτικής και της οικονομίας ληστεύουν τον κόπο τους και ευθύνονται για την ανεργία, την ανέχεια και την εν γένει δυστυχία τους, είναι τάχα «πολυτέλεια» να απαιτεί κανείς «κάθαρση» του τοπίου και απονομή δικαιοσύνης; Και ποιος ή τι θα εμπόδιζε τις πολιτικές δυνάμεις να προχωρήσουν στη συνέχεια στη θέσμιση τέτοιων μέτρων που θα καθιστούσαν ανέφικτη τη διαφθορά και τη ρεμούλα; Πολλώ δε μάλλον, όταν, μετά από αυτό θα υπήρχε το «τεκμήριο» της θετικής βούλησης για πραγματική εξυγίανση.
Αντίθετα, αν παραβλέψουμε (!), στο πολιτικό παρόν, τα σκάνδαλα και «επικεντρωθούμε στη θωράκιση της Δημοκρατίας» και την εξυπηρέτηση του λαϊκού συμφέροντος, (θεωρητική υπόθεση), ποια αξιοπιστία θα παρέχεται στο λαό ότι πράγματι υπάρχει η βούληση και η αναγκαία αξιοπιστία του «πολιτικού υποκειμένου» που θα υλοποιήσει αυτό το έργο;
Ποιος θα πιστέψει αυτούς που θα «κουκουλώσουν» τα σκάνδαλα και θα «αθωώσουν» τους ενόχους;

Είτε «παραπλανηθέντες», είτε «μη ευθυνόμενοι» είναι ανύπαρκτοι!

2009-04-28T15:40:00.000+03:00

Τουτέστιν, προσομοιάζοντες με … φαντάσματα - «αερικά»! Οι κυβερνώντες, οι ασκούντες την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, με την προκλητική απόφαση του διορισμένου από τους ίδιους Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κ. Σανιδά και την προκλητικότερη προσπάθεια αιτιολόγησής της, είναι σα να μην υπάρχουν!
Διότι, πως είναι δυνατόν η Δημόσια Διοίκηση και ανώτεροι λειτουργοί της να «συνεργάζονται» με ιερομονάχους του Βατοπεδίου, να απεργάζονται «ανταλλαγές» και αγοραπωλησίες δημόσιας περιουσίας και αυτοί που κυβερνούν, (νομοθετούν, εφαρμόζουν τους νόμους και προΐστανται της Δημόσιας Διοίκησης), να μην γνωρίζουν και να μην έχουν ευθύνη;
Το ερώτημα είναι απλούστατο, απευθύνεται στον «ανώτατο κατή», κ. Σανιδά και σε όλους όσοι καταθέτουν ανάλογη επιχειρηματολογία. Δεν επιδέχεται, δε, πολλών απαντήσεων ή μη μόνον της ακόλουθης διάζευξης: Ή συνένοχοι ή ανίκανοι! Εξίσου επικίνδυνες και βλαπτικές για τη Δημοκρατία και οι δύο εκδοχές. Το πρώτο «θύμα» του … «ρινοκερισμού» τους είναι η κοινή λογική. Στην κυριολεξία πάνε να «τρελάνουν τον κόσμο»: Ακόμη ισχυρίζονται ότι έχουν … «σχέδιο για τη σωτηρία της χώρας», για την «αντιμετώπιση της διαπλοκής και της διαφθοράς» και την «επανίδρυση του κράτους»! Τι κι αν ο κόσμος καγχάζει με αυτά τα ανέκδοτα; Αυτοί απτόητοι, προσποιούνται ότι … «ψιχαλίζει»!
Όταν «έρχονται στα δύσκολα», αποχωρούν (!) από τη Βουλή, αν και διαθέτουν πλειοψηφία, έστω και ισχνή. Άρπαξαν ως σανίδα σωτηρίας την παγκόσμια κρίση και προσποιούνται … «τα θύματα». «Βγαίνουν κι από πάνω», ισχυριζόμενοι ότι «για πρώτη φορά στη χώρα», δεν υπάρχει σκάνδαλο που, (με δική τους, μάλιστα, πρωτοβουλία), να μην «πάει στη δικαιοσύνη»! Ποια δικαιοσύνη; Του Σανιδά που παριστάνει το «μέγα ιεροφάντη»; Τι κι αν παραιτούνται αξιοπρεπείς εισαγγελείς; Τι κι αν βοά ο τόπος; (Αυτό είναι πράγματι η «κατακραυγή»). Αυτοί το βιολί τους: Ακόμη, μετά από έξι χρόνια δικής τους διακυβέρνησης, φταίει … το ΠΑ.ΣΟ.Κ.!!
Το άλλο αναπάντητο, εδώ και χρόνια, ερώτημα που απασχολεί την «κοινή γνώμη» και αφορά ευθέως τη λειτουργία της δικαιοσύνης είναι γιατί ουδείς τιμωρείται. Από τους κυβερνώντες, υπουργούς και υφυπουργούς. Καλύπτονται πίσω από το νόμο περί «ευθύνης υπουργών» και την περιβόητη, πλέον, «πολιτική ευθύνη». Τι κι αν ο κόσμος έχει πλέον αγανακτήσει και κατατάσσει στον πάτο της κλίμακας εκτίμησης τους πολιτικούς και την πολιτική, συλλήβδην; Αυτοί, το βιολί τους!
Δεν είναι τυχαίο. Είναι επιλογή τους: Με τόσους πολλούς αηδιασμένους και απογοητευμένους και με τάση ιδιώτευσης πολίτες, γίνεται ευκολότερα η «δουλειά».

«Ιβάν ο … καταφρονεμένος».

2009-04-21T02:02:00.000+03:00

Είναι γνωστό, (άρα αποδεκτό), ότι η Ελλάδα περιφρονά τις «αξίες» της. Με τον τρόπο που λειτουργούν οι θεσμοί στη χώρα τα τελευταία χρόνια, προκρίνουν το «να έχεις» από το «να είσαι». «Υπέρτατη» αξία το χρήμα, τα υλικά αγαθά, που θεωρούνται εισιτήριο κοινωνικής αποδοχής. Η γνώση, τα πνευματικά, καλλιτεχνικά και αθλητικά προσόντα υποτιμώνται. Μόνον ευκαιριακά «αναγνωρίζονται» και προβάλλονται. Όταν πρόκειται «να κάνουν το κομμάτι τους» οι πολιτικοί. Παράδειγμα οι Ολυμπιονίκες μας. Όταν βόλευε να παρουσιαστούν στο «γυαλί» συνοδευόμενοι από υπουργούς, γνώριζαν δόξες και μετά ξεχάστηκαν…
Επιστήμονες με διεθνή καταξίωση και αναγνώριση, ήλθαν να προσφέρουν στην πατρίδα τους και εδώ «δεν τους ξέρει ούτε ο θυρωρός τους».
Με έναν τέτοιο τρόπο λειτουργίας της δημόσιας ζωής, γενικώς, δε θα ακουγόταν παράξενο ότι σε μια επαρχιακή πόλη αυτής της χώρας, η τοπική κοινωνία και οι εκπρόσωποί της, (της Α/βάθμιας αυτοδιοίκησης) κάνουν το ίδιο:
Ήταν Ολυμπιονίκης στο Μεξικό, ήταν ο προπονητής του Ολυμπιονίκη Δημοσθένη Ταμπάκου και ζει εδώ και αρκετά χρόνια στα Τρίκαλα! Είναι προπονητής μιας ομάδας ενόργανης γυμναστικής, με πολλές πανελλήνιες διακρίσεις και άπειρα μετάλλια. Έφτιαξε με τα ίδια του τα χέρια το πρώτο τραμπολίνο και άλλα όργανα γυμναστικής. Τον «στέγασαν» στο πέταλο του Σταδίου, σ’ ένα χώρο τουλάχιστον άθλιο! Από κει μέσα βγάζει πρωταθλητές.
Τον αγνοεί η συντριπτική πλειοψηφία των τρικαλινών πολιτών, αλλά το χειρότερο είναι ότι τον καταφρονεί η τοπική «εξουσία». Βλέπετε, έκανε το … «λάθος» να είναι Βούλγαρος! Είναι ο παγκόσμια γνωστός, στο χώρο της ενόργανης γυμναστικής, Ιβάν Κόντεφ!
Ο Ιβάν επιβιώνει με τη «συνδρομή» των μικρών αθλητών του, (20 ευρώ το μήνα), που είναι λίγοι. Αλλού θα τον είχαν κάνει προπονητή εθνικής ομάδας. Τα Τρίκαλα, που είχαν την τύχη να τον δεχθούν, τον αγνοούν και τον έχουν στην καταφρόνια. Αλήθεια, δεν μπορεί ένας Δήμος των 70 περίπου χιλιάδων κατοίκων να «υιοθετήσει» έναν πρώην Ολυμπιονίκη, να του δίνει έναν μισθό αξιοπρεπή ο αθλητικός οργανισμός και να του οργανώσουν ένα χώρο με άρτια υλικοτεχνική υποδομή για να προσφέρει στην πόλη και τα παιδιά μας; Κανονικά έπρεπε να τον αναγορεύσουν επίτιμο δημότη, κάτι που με περισσή ευκολία κάνουν με πολιτικούς.
Εγώ ντρέπομαι που είμαι δημότης αυτής της πόλης! Η ντροπή είναι για όλους μας, μα το μεγαλύτερο κομμάτι «ανήκει» στους διοικούντες. Ας μην απορούμε για τη γενικότερη κατάντια μας. Εμείς φταίμε!

Η ελπίδα του λαού ξανασταυρώνεται.

2009-04-15T17:20:00.000+03:00

Αλίμονο σ’ αυτούς που προδίδουν την ελπίδα και τις προσδοκίες του λαού!
Η μεγάλη αντίφαση ανάμεσα στις ραγδαίες αλλαγές σε οικονομικό, πολιτικό, επιστημονικό - τεχνολογικό επίπεδο, που σημειώνονται σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο και τον προγραμματικό λόγο και την πολιτική πρακτική όλων περίπου των κομμάτων στη χώρα μας, γενούν απογοήτευση που αγγίζει τα όρια της κατάθλιψης. Η απογοήτευση των πολιτών εκφράζεται ως διάχυτος πανικός, που συνοδεύεται από πολιτική αφασία, αδιαφορία και παθητική ιδιώτευση. Όλα αυτά είναι αρνητική προϋπόθεση για την οικοδόμηση ενός νέου πολιτικού οράματος που μπορεί να οδηγήσει το λαό και τη χώρα σε μια θετική διέξοδο από την κρίση.
Οι πολιτικές δυνατότητες που διαφαίνονται για τη διαχείριση των προβλημάτων, τη διακυβέρνηση της χώρας είναι περίπου αυτές: Μια μονοκομματική κυβέρνηση των λεγομένων κομμάτων εξουσίας, μια κεντροδεξιά ή μια κεντροαριστερή συμμαχία. Η «κυβέρνηση της Αριστεράς, με επίκεντρο της δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ», που έχει προτείνει ο Α. Αλαβάνος, παραπέμπει σε ένα χρονικώς απροσδιόριστο μέλλον.
Οι μονοκομματικές κυβερνήσεις, παρότι έχουν εγκωμιαστεί ως «σταθερές» και … «καταλληλότερες» για τη χώρα μας, έδειξαν τις δυνατότητές τους. Ακόμη κι αν, καλόπιστα, δεχθεί κανείς ότι διέθεταν ή διαθέτουν το «τεκμήριον της αγαθής προαίρεσης», στην πράξη απέδειξαν ότι αδυνατούν να διαχειριστούν τα πολυσύνθετα προβλήματα της εποχής. Οι αιτίες μπορεί να είναι πολλές, όπως για παράδειγμα, η δομή της εξουσίας, (προθυπουργοκεντικό μοντέλο), το εκλογικό σύστημα, (πλειοψηφία στη Βουλή, μειοψηφία στο λαό), η αντιδημοκρατική λειτουργία των κομμάτων, η υποκατάσταση των εξουσιών από την εκτελεστική εξουσία, η εξαρτημένη - γραφειοκρατική και διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, ο κομματικοποιημένος συνδικαλισμός, κ.ά.
Μια κεντροδεξιά συμμαχία θα ήταν, ασφαλώς «ισχυρή», αλλά θα δε θα υπηρετούσε τα λαϊκά συμφέροντα. Θα εφάρμοζε συντηρητικές - περιοριστικές πολιτικές που δεν είναι η κατάλληλη συνταγή για την κρίση.
Απομένει η «κεντροαριστερή» λύση, που σύμφωνα με πολλές δημοσκοπήσεις, είναι επιθυμία μεγάλης μερίδας των πολιτών. Φαίνεται λογικό μια τέτοια εκδοχή κυβερνητικής διαχείρισης να ενσωματώνει ελπίδες και προσδοκίες πολλών για μια «νέα μεταπολίτευση», που την έχει ανάγκη ο τόπος.
Οι «απαντήσεις», όμως, που δίνουν τα κόμματα του χώρου, (σοσιαλδημοκρατία και ανανεωτική Αριστερά), δεν «ανέρχονται στο ύψος των περιστάσεων». Οι «αυτοδυναμίες» και οι «καθαρές αριστερές πολιτικές» δεν απαντούν στο αίτημα και «ξανασταυρώνουν» την ελπίδα. Οι ευθύνες θα καταλογιστούν, αλλά, η ευκαιρία θα έχει αποδράσει…

Φτηνοί δημαγωγοί, αδίστακτοι λαφυραγωγοί.

2009-04-08T16:16:00.000+03:00

Τραγική χώρα η Ελλάς! Μητέρα, με παθολογική «αδυναμία» και ανεκτικότητα στα «άτακτα» παιδιά της και κακή μητριά στα αδύναμα «αποπαίδια» της. Είναι, βλέπετε, πολλά και της … περισσεύουν τα δεύτερα.
«Μια ζωή», από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, μια δράκα ισχυρών του χρήματος και της πολιτικής «κατείχε» αυτή τη χώρα ως ιδιοκτησία, ως λάφυρο. Αυτοί έφτιαχναν τους νόμους … για να τους εφαρμόζουν οι άλλοι, οι αφελείς. Αυτοί μπορούσαν να τους παραβιάζουν, συνήθως, ατιμώρητοι.
«Μια ζωή» με τα «δάνεια της Αγγλίας» και υποθήκη … το «οικόπεδο» και το πόπολο. Με ηγέτες, «λέοντες» μέσα και υποτακτικές γατούλες έξω. Και με ένα λαό που ουδέποτε απέβαλλε το σύνδρομο του ραγιά: «Σφάξε με αγά μου, ν’ αγιάσω»! Με ελάχιστες στιγμές ενσυνείδητης εθνικής ανάτασης και πλείστες ταπείνωσης. Σχεδόν πάντα στα όρια της χρεοκοπίας, «ένα σκαλί» πριν τον πάτο.
Με βάση το ισχύον σύνταγμα, τα πολιτικά κόμματα είναι ενώσεις πολιτών που έχουν στόχο τη συμμετοχή τους στη διακυβέρνηση της χώρας, με την έννοια της θέσμισης κανόνων λειτουργίας των οργάνων του κράτους και της κοινωνίας των πολιτών. Εδώ και πολλά χρόνια, όμως, τα κόμματα, (κυρίως τα λεγόμενα εξουσίας), αυτό φαίνεται να το ξεχνούν. Όταν καταλαμβάνουν την εξουσία, ακόμη κι όταν είναι μειοψηφία, θεωρούν ότι τους έχει παραχωρηθεί η «νομή και κατοχή» της Ελλάδας ολόκληρης! Η εξουσία ως άδεια λαφυραγωγίας. Επιπίπτουν ως ύαινες στο σώμα της πατρίδας και κατατρώγουν ό,τι προλάβουν.
Υπάρχει η «κατάλληλη» οργάνωση που τους το επιτρέπει: Μόνον κατ’ όνομα «Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία» και στην ουσία, ιδιότυπη κοινοβουλευτική δικτατορία. Με έναν «εκλεγμένο δικτάτορα» πρωθυπουργό, όπως είπε και ένας Έλληνας καθηγητής, πρόεδρος του Ιδρύματος «Ελευθέριος Βενιζέλος», που κάνει - κυριολεκτικά - ό,τι θέλει: Μπορεί να ιδρύει ή να καταργεί υπουργεία, να διορίζει και να απολύει υπουργούς και, γενικώς, να συγκεντρώνει απεριόριστη ισχύ στο πρόσωπό του. Κι από πίσω το κόμμα, που υποκαθιστά στην ουσία την εκτελεστική εξουσία. Συμπληρωματικό «εργαλείο», μια απόλυτα εξαρτημένη και ελεγχόμενη «δημόσια διοίκηση», απαραίτητος κρίκος στην αλυσίδα της «διαπλοκής και διαφθοράς». Η αντιπολίτευση είναι … για να συμπληρώνει τον καμβά της «δημοκρατικής πολιτείας».
Κι έτσι το «βαπόρι στολισμένο, βγαίνει στα βουνά κι αρχίζει τις μανούβρες, βίρα - μάινα…». Με «πλοιοκτήτη» το … Μανούση και «καπετάνιο» τον Παυλίδη! Ώσπου, έρχεται … η γοργόνα - Ε.Ε., σηκώνει στα χέρια της το «καράβι» και ρωτάει απειλητικά: «Ναύτη, καλέ ναύτη! Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;»…

Όσκαρ δεύτερου αντρικού ρόλου.

2009-04-07T02:10:00.000+03:00

Μπορεί να ήταν ο Ομπάμα αυτός που «έκλεψε» την παράσταση, (και όχι μόνο!), στη σύνοδο των G20 του Λονδίνου, αλλά ισχυρή καταγραφή που θα συζητηθεί με κάθε τρόπο, πέτυχε ο Νικολά Σαρκοζί.
Μίλησε για την «αδήριτη ανάγκη» μετατροπής του καπιταλισμού σε … «ηθικό καπιταλισμό»!
Ανέθεσε, δε, τη σχεδίαση της ανάπτυξης σε δύο ξένους νομπελίστες, τον προοδευτικό οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς και τον Ινδό Αμάρτια Σεν του Χάρβαρντ, τον αποκαλούμενο οικονομολόγο των φτωχών.
Θα μπορούσε κανείς να το θεωρήσει ως το πιο σύντομο, σύγχρονο ανέκδοτο, να καγχάσει και να ξεμπερδέψει… Όμως, ο καπιταλισμός, με τις τεράστιες εφεδρείες και τις δυνάμεις που τον υπηρετούν, είναι ικανός για όλα. Ακόμη και να παρουσιαστεί με εκσυγχρονισμένη μάσκα ηθικής. Η ιδέα, βεβαίως, δεν είναι δική του, αλλά του συμπατριώτη του φιλοσόφου Αντρέ Κοντ-Σπονβίλ, που γεννήθηκε στο Παρίσι το 1952. (Απόφοιτος της Ecole Normale Superieure και διδάκτωρ φιλοσοφίας, διδάσκει στο πανεπιστήμιο Paris I (Pantheon-Sorbonne). Από τις εκδόσεις "Κέδρος" κυκλοφορούν οι μελέτες του "Καθρέφτες φιλοσοφίας", "Είναι ηθικός ο καπιταλισμός;" και "Ο μύθος του Ίκαρου: Πραγματεία περί απελπισμού και μακαριότητας").
Πολύ παλαιότερα, ένας άλλος φιλόσοφος, ο Λάϊμπνιτς είχε βάλλει τις βάσεις της «φιλοσοφικής σχολής της αισιοδοξίας», λέγοντας : « ο κόσμος είναι ο λιγότερο κακός από όσους άλλους θα μπορούσαν να υπάρξουν».
Πολλοί θα είναι αυτοί, που «θα πάρουν στα σοβαρά» το Γάλλο Πρόεδρο, επειδή είπε κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα συνομιλώντας με τη Γερμανίδα Καγκελάριο Α. Μέρκελ: «Είναι μη αποδεκτό και ακατανόητο το να μην ληφθούν τις προσεχείς ημέρες ή εβδομάδες αποτελεσματικά μέτρα για τους υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους που δεν δημοσιοποιούν τις πληροφορίες για τους λογαριασμούς τους», καθώς επίσης ότι : η Γαλλία επιθυμεί να συνταχθούν «ένας ή πολλοί κατάλογοι με τους μη συνεργάσιμους φορολογικούς παραδείσους», ώστε να δοθούν στη δημοσιότητα και ώστε οι τράπεζες ανά τον κόσμο να αρνούνται να συνεργαστούν με χώρες που προστατεύουν τους φορολογικούς τους παραδείσους.
Μέσα στη δίνη της οικονομικής και συνακόλουθα κοινωνικής κρίσης δεν θα αποτελεί έκπληξη να γίνεται στενότερη σύνδεση του «αγαθού», (με την ηθική έννοια του όρου), με «τα αγαθά», (στην οικονομική του διάσταση).
Επειδή, ακόμη, είναι «ωχρή» μια συνολική εναλλακτική πρόταση διεύθυνσης της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας, απαιτείται μεγάλη προσπάθεια και πολύς χρόνος για την πολιτική αποδόμηση παρόμοιων ιδεολογημάτων.

Έναν αιώνα πίσω!

2009-04-01T16:15:00.000+03:00

Για την ακρίβεια, 123 χρόνια έχουν περάσει από την Πρωτομαγιά του Σικάγο, έτος καθιέρωσης της 8ωρης ημερήσιας εργασίας! Πολύ φοβούμαι ότι μετά το τέλος της «κρίσης» (τους), θα χρειαστεί να ψάξουμε τους Αναρχικούς - μάλιστα - ηγέτες της Αμερικάνικης Ομοσπονδίας Εργαζομένων τον Spies, τον Albert Parsons και τον Samuel Fielden, που συντόνισαν τη μεγάλη απεργία που είχε ως αποτέλεσμα ένα ιστορικό ψήφισμα που διακήρυξε ότι «οκτώ ώρες θα αποτελούν τη νόμιμη εργασία μιας ημέρας από την 1η Μαΐου 1886 και μετά».
Λεπτομέρεια: Η Αναρχία και οι Αναρχικοί είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και είναι ύβρις αδαών να ταυτίζονται με τους «μπαχαλάκηδες» - κουκουλοφόρους που τα κάνουν όλα λίμπα στις διαδηλώσεις. Θα ήταν χρήσιμο να μελετήσουμε και την ιστορία τους και την προσφορά τους, τουλάχιστον στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αν μη τι άλλο, αυτοί που «δεν δικαιούνται δια να ομιλούν», παριστάνοντας τους εισαγγελείς, είναι οι συμβιβασμένοι, κρατικοδίαιτοι «ηγέτες» του εκάστοτε κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, που επωμίζονται το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης για τη … «νεκροφάνεια» του συνδικαλιστικού κινήματος στις μέρες μας.
Έντυσαν τα ψεύδη τους με το μανδύα της «αλήθειας», μετάλλαξαν την απληστία, την αγυρτία και την απατεωνιά τους σε … «πολιτική νομοτέλεια», τις εγκληματικές τους ευθύνες σε «κοινωνική - συλλογική ευθύνη» και μας ζητούν και τα ρέστα. «Να πληρώσουμε όλοι για την κρίση», ψελλίζει ο θλιβερός υπουργός των τραπεζιτών και του Χ.Α.Α. και πασχίζει να «βγάλει από τη μύγα ξύγκι». Προσπαθεί να αντλήσει 250 περίπου εκατ. ευρώ από την έκτακτη εισφορά στα φυσικά πρόσωπα, έχοντας ακυρώσει αυξήσεις σε μισθούς και μεροκάματα, ενώ, («αν ήταν άλλος»), θα μπορούσε να πάρει αμέσως, τουλάχιστον 400 εκατ. Ευρώ, αν εφάρμοζε το μέτρο της «έκτακτης εισφοράς» στα 4 δισ. ευρώ των κερδών 6 μόνον ελληνικών τραπεζών το έτος 2008. Τη στιγμή, που αυτοί είναι υπαίτιοι της κρίσης. Τους επιβραβεύουν κι από πάνω με το «μποναμά» των 28 δισ. ευρώ για «ενίσχυση της ρυεστότητας»!
Από κοντά και … τα «πνευστά της ορχήστρας», οι μεγαλο-δημοσιογράφοι των καναλιών και των εφημερίδων, να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να τον κάνουν να νιώσει, τουλάχιστον, συνυπεύθυνος (!) για την κρίση. Και να πιστέψει, εν τέλει, ότι είναι «εθνικό χρέος» να συμβάλλει κι αυτός στην «έξοδο», αποδεχόμενος μείωση ωραρίου και μισθού, «έκτακτες εισφορές» και όλα αυτά τα εξωφρενικά, που συνιστούν … το «κυβερνητικό σχέδιο εξόδου από την κρίση»!
«Ομνύουν» στο Σύμφωνο Σταθερότητας, τη στιγμή που ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, (Γαλλία, Ισπανία), το «έχουν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια». Δε σκέφτονται την απλή οδηγία: «στον παγωμένο δρόμο και στις στροφές δεν πατάς φρένο»! Αυτοί οι «υπάλληλοι» της ολιγαρχίας σε καιρό ύφεσης επιβάλλουν περιοριστικές πολιτικές.
Είναι τώρα ο καιρός να τους φωνάξουμε κατάμουτρα: Η κακόγουστη παράσταση έλαβε τέλος!
ΑΠΕΡΓΙΑ!!

Ενσυνειδήτως και συστηματικά παραβιάζουν το Σύνταγμα.

2009-03-31T17:03:00.001+03:00

Έχουν πανικοβάλλει μεθοδικά τον κόσμο και τον έχουν φέρει σε θέση απολογούμενου, για κάτι που δε φταίει: την παγκόσμια - πλέον - χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε από τα αμερικάνικα «τοξικά» ομόλογα, επεκτάθηκε, αρχικά σε όλες τις τράπεζες που είχαν συναλλαγές με τις συγκεκριμένες αμερικανικές και στα χρηματιστήρια και στο τέλος, πέτυχαν να την «περάσουν» στην «πραγματική οικονομία». Πέτυχαν πολλά πράγματα με την κίνηση αυτή. Εκβίασαν τις κυβερνήσεις να καλύψουν με δημόσιο χρήμα τις ζημιές τους, επικαλούμενοι την «έλλειψη ρευστότητας» και αφού έβαλαν αυτά τα χρήματα στα ταμεία τους, «έβγαλαν τους τελάληδές τους» στην αγορά και … «πωλούν λύσεις» στους πανικόβλητους επιχειρηματίες και τους ενδεείς ιδιώτες. Με τους δικούς τους, βεβαίως, όρους και πάλι.
Όλο το προηγούμενο διάστημα, με τη «γαλαντόμα» κυβέρνηση της Ν.Δ. εξασφάλισαν αφορολόγητα υπερκέρδη που τα διοχέτευαν σε «εξωχώριες» εταιρείες. (Το νόμιμον είναι και … ηθικόν, σύμφωνα με το ρητό πρώην υπουργού). Μειώθηκε ο συντελεστή φορολόγησης των κερδών εταιρειών, από 35% στο 25%, στο όνομα της ανάπτυξης … της τσέπης τους. Μειώθηκαν ή και καταργήθηκαν φόροι που αφορούσαν την εκκλησιαστική κινητή και ακίνητη περιουσία. (Η γνωστή «δεξιά του Κυρίου»! Άραγε αυτοί είναι Έλληνες πολίτες; Τώρα μάλιστα αρνούνται προκλητικά να πληρώσουν και το Ε.Τ.Α.Κ.). Τεράστια παραοικονομία και φοροδιαφυγή, καθώς και φοροκλοπή, εμφανίζεται ως «αμάχητον και αναγκαίον κακόν». Έχουν περίπου πείσει το «πόπολο» ότι είναι αδύνατη η καταπολέμησή τους. Θα αρκούσε μια γενική εφαρμογή του «πόθεν και πως έσχες». Όποιο περιουσιακό στοιχείο δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με νόμιμα και φορολογηθέντα έσοδα κατάσχεται, ως προϊόν κλοπής!
Τα ξέρουν όλα αυτά, αλλά ενσυνειδήτως παραπλανούν τους αφελείς. Είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι οι (εκάστοτε) κυβερνώντες αγνοούν το Σύνταγμα. Δείτε, απλά, τι προβλέπει:
«Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα
ΑΡΘΡΟ 4. παρ. 5. Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.»
Παραβιάζουν, λοιπόν, ενσυνειδήτως, διαχρονικά και συστηματικά το Σύνταγμα, τη στιγμή που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να επιβάλλουν σε ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες να «συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους», δηλαδή, ανάλογα με τα έσοδά τους.
Αλήθεια, αν ένας «κοινός θνητός» αρνηθεί να πληρώσει έναν οποιοδήποτε φόρο, τι επιπτώσεις θα έχει; Σε τι διαφέρουν οι Έλληνες ιερείς, τη στιγμή που τους πληρώνει το ελληνικό κράτος;

“'Ολο εις τον κρεμνόν κυλάμεν κάθε 'μέρα.” (Γιάννης Μακρυγιάννης).

2009-03-24T14:29:00.000+02:00

Ίσως, αυτό να αναλογίζεται ο πρωθυπουργός μας, (ο και «καταλληλότερος» επονομαζόμενος) και δήλωσε κουρασμένος. Ταυτοχρόνως, άφησε να αιωρείται η «απειλή» (;) ότι αν χάσει τις εκλογές θα παραιτηθεί. Αμήν!
Θα στηθούν αγέρωχοι οι εκπρόσωποι της κυβερνήσεως στις εξέδρες και θα καμώνονται ότι νιώθουν «εθνικά περήφανοι» στις θλιβερά μονότονες δηλώσεις τους στα τηλεοπτικά κανάλια, όπου θα μας εξηγήσουν «το σύγχρονο μήνυμα της εθνεγερσίας του ‘21»! Θα μας μιλήσουν, πάλι, για «τις προκλήσεις των καιρών», για τους «νέους αγώνες» που προκαλούν το έθνος και θα τελειώνουν με το αισιόδοξο συμπέρασμα! «και σαν πρώτα αντρειωμένοι … και ξανά προς τη δόξα τραβά»… Για να πάνε, μετά, στο τιμητικό γεύμα που θα παραθέσει ο νομάρχης ή ο δήμαρχος.
Αηδιασμένος, ο Μακρυγιάννης, από τον τρόπο διακυβέρνησης του Κωλέτη και των συνεργατών του, στηλίτευσε τα «στραβά» πολιτικών, στρατιωτικών και θρησκευτικών ηγετών, κατά τη διάρκεια του αγώνα και μετά την απελευθέρωση. Η μεγάλη του απογοήτευση καταγράφηκε στο τραγούδι που είπε με τον ταμπουρά του:
«O Ήλιος εβασίλεψε,
Έλληνά μου, βασίλεψε
και το Φεγγάρι εχάθη.»
Πόσο αντιφατικά ακούγονται σήμερα όλα τα «ηρωικά» συνθήματα και οι προτροπές για «εθνική ενότητα και συσπείρωση», για «νέους αγώνες του έθνους». Αλλά και πόσο τραγικές αναλογίες με «τα πάθη» των Ελλήνων της μακραίωνης κατοχής, των εμφυλίων σπαραγμών, τυχοδιωκτικών συμπεριφορών ατόμων και ομάδων, των «τακτικών των μεγάλων δυνάμεων». Και σήμερα υπάρχουν «εκπρόσωποι» του κλήρου, που επιχειρούν να «αγοράσουν και να πωλήσουν τη χώρα». Και σήμερα εμφανίζονται «νέο - κοτζαμπάσηδες», που «για λογαριασμό ξένων ή για την αχορτασιά των», ληστεύουν την κρατική περιουσία. Και οι (κουρασμένοι) Κωλέτηδες είναι παρόντες…
Δε λείπει και η «Ιερή Συμμαχία» του χρηματοπιστωτικού, ληστρικού κεφαλαίου - οι σύγχρονοι σαράφηδες - που στο όνομα της κρίσης (τους), προσπαθεί να αποτελειώσει το «θεάρεστο» έργο της: αυτό της ολοκληρωτικής αποδιοργάνωσης των δυνάμεων της εργασίας.
Υπάρχουν οι κοινωνικο - πολιτικές προϋποθέσεις ενός «νέου ‘21», αλλά, φαίνεται να λείπουν ο Ρήγας, οι «διδάσκαλοι του γένους», ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Παπαφλέσσας κι ο Μακρυγιάννης. Θλιβερό συνταίριασμα των στίχων του Νίκου Γκάτσου:
«Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη
δεν μας τά' γραψες καλά.
Δες ο Έλληνας τι κάνει
για ν' ανέβει πιο ψηλά».

Αναμετρώνται με τις Ερινύες τους.

2009-03-18T15:57:00.000+02:00

Οι πλέον ήπιες αντιδράσεις συνετών πολιτών της χώρας μας εκφράζονται ως ειλικρινής απορία. Με αδυναμία κατανόησης του μέτρου … της «ποινικοποίησης της κουκούλας»! Θυμίζουν τον απαίδευτο αστυνόμο των μεταπολεμικών χρόνων, ο οποίος διέτασσε τη … σύλληψη του σεισμού!
Κανένα λογικό άνθρωπο δεν μπορούν να πείσουν ότι ποινικοποιώντας την κουκούλα, θα εξαφανίσουν τους βανδαλισμούς και τους βανδάλους, τις καταστροφές ιδιωτικών περιουσιών. Για να πετύχουν την πλήρη κατάργηση της ανωνυμίας, (που είναι ανθρώπινο και συνταγματικό δικαίωμα όταν δεν λειτουργεί εις βάρος συνανθρώπων), θα πρέπει να ποινικοποιήσουν και πολλά άλλα, που σήμερα φαίνονται από φυσιολογικά έως υποχρεωτικά: Οι μοτοσικλετιστές, για παράδειγμα, υποχρεούνται από τον Κ.Ο.Κ. να φορούν κράνος, που εξασφαλίζει τη ζωή τους σε περίπτωση τροχαίου, αλλά ταυτόχρονα και …την ανωνυμία τους. Τι θα κάμουν, λοιπόν, εφεξής; Θα απαγορεύσουν και το κράνος; (Φανταστείτε την αμηχανία των τροχονόμων, οι οποίοι θα θέλουν να «κόψουν κλήση» σε οδηγό μηχανής που δε φοράει κράνος, να ακούνε τον ισχυρισμό: «εφαρμόζω το νόμο για την αντιμετώπιση της … ανωνυμίας»!
Αλλά και τα Μ.Α.Τ. φοράνε κράνη, που καλύπτουν όλο τους το κεφάλι. Και αυτοί είναι Έλληνες πολίτες, που «κάνουν νόμιμα τη δουλειά τους». Και οι πυροσβέστες καλύπτουν, (υποχρεωτικά), το κεφάλι τους όταν πάνε για πυρόσβεση. Κι αν οι ταραξίες ντύνονται με στολές πυροσβεστών ή βατραχανθρώπων, θα αντιμετωπίζουν και πάλι το «ιδιώνυμο»; Και όσοι φορούν μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου, ρεπούμπλικα και έχουν σηκωμένο το γιακά της καμπαρντίνας, κι αυτοί θα αντιμετωπίζουν το «ιδιώνυμο»;
Πιθανόν, στο εξής, να χρειάζονται «άδεια» της αστυνομίας όσες και όσοι σκοπεύουν να κάνουν… πλαστική εγχείρηση προσώπου.
Μέχρι τώρα γνωρίζαμε το αδίκημα της «παράνομης οπλοφορίας και οπλοχρησίας». Εντάξει, να προσθέσουμε και την «παράνομη … κουκουλοφορία». Αλλά, «παράνομη κουκουλο -χρησία», μοιάζει απίθανο!
Εδώ πρέπει κανείς να προσφύγει εις την αρωγήν του Φρόυντ και της επιστήμης του: της ψυχανάλυσης! Ένδοξα τέκνα των περιβόητων κουκουλοφόρων της ναζιστικής κατοχής της πατρίδας μας, πολλοί από τους κυβερνώντες, είναι πιθανόν να «καταδιώκονται από τις ερινύες» του δοσιλογισμού. Και αποφάσισαν να … εξαφανίσουν από τη χώρα το «σύμβολο» της αναγκαίας ανωνυμίας των δοσιλόγων.
Ας το ομολογήσουν, τουλάχιστον. Μπορεί να έχουν την ανοχή μας σε ένα καθ’ όλα γελοίο μέτρο.
«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη»!

Στο όνομα του «εθνικού» συμφέροντος. ή Ο καπετάνιος κι ο μούτσος!

2009-03-10T16:15:00.000+02:00

Ποιος, αλήθεια, μπορεί να έχει αντίρρηση; Όταν πρόκειται για το εθνικό συμφέρον, πρέπει ΟΛΟΙ να πούμε «παρών»! Όταν ταξιδεύουμε με το «ίδιο καράβι» πρέπει να ενεργοποιηθούμε όλοι να το «σώσουμε» απ’ τη φουρτούνα. Αλλιώς θα φουντάρουμε όλοι.
Όμως, δε θα κάνουν την ίδια δουλειά ο καπετάνιος, ο λοστρόμος και ο μούτσος: Έκαστος, σύμφωνα με την ευθύνη του και τις δυνατότητές του. Αν διευθύνει ο μούτσος, κρατάει το τιμόνι ο θαλαμηπόλος και ο καπετάνιος … πίνει καφέ, τότε το καράβι θα βουλιάξει.
Για την οικονομική κρίση ευθύνονται πρωτίστως, οι χρηματιστές, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και τα καρτέλ του εμπορίου. Οι κυβερνήσεις και τα golden boy’s που έκαναν το δημόσιο ορντινάντσα των ιδιωτικών συμφερόντων. Για την κακοδιαχείριση, το τεράστιο δημόσιο χρέος και το έλλειμμα, δε φταίνε οι εργαζόμενοι, οι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι και οι άνεργοι. Με βάση ποιο πολιτικό και ηθικό δίκαιο, λοιπόν, καλούνται αυτοί - πρώτοι απ’ όλους - να πληρώσουν την κρίση;
Μήπως η κυβέρνηση του «καταλληλότερου» έχει αποφασίσει μια ανατροπή του φορολογικού συστήματος, ώστε να πληρώνει καθείς «ανάλογα με το έχει του» και δεν το καταλάβαμε; Μήπως αποφάσισε τη γενική εφαρμογή του «πόθεν έσχες», (και πως έσχες) και εμείς δεν το ακούσαμε;
Πως θα δεχθούν οι οπαδοί και ψηφοφόροι του «εθνικώς υπευθύνου» κ. Καρατζαφέρη, (εργατο-υπάλληλοι και άνεργοι), την παροχή στήριξης στην κυβέρνηση του «καταλληλότερου» που το μόνο «σχέδιο» εξόδου από την κρίση που μας προτείνει, είναι: «να πληρώσουν τα υποζύγια»;
Κι εγώ θα στήριζα την κυβέρνηση αν αποφάσιζε, για παράδειγμα, να κατάσχει όποιο περιουσιακό στοιχείο δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με νόμιμα φορολογηθέντα έσοδα οποιουδήποτε μικρού ή μεγάλου, ανεξαιρέτως. Αν αποφάσιζε να διαλύσει τα καρτέλ των «μαυραγοριτών». Αν εθνικοποιούσε την «Εθνική», την «Αγροτική» και το «Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο» και έκανε πιστωτική πολιτική με επιτόκια 1,5% για τους μικρομεσαίους επαγγελματίες και εμπόρους. Αν δεν ξεπουλούσε τις κρατικές επιχειρήσεις στους «αντιπροσώπους» των Αράβων πετρελαιάδων και την κρατική γη στους «ιερομονάχους» και τους αρχιερείς.
Αλλά, φαίνεται ότι ο «καταλληλότερος» αποφάσισε να εφαρμόσει το σύνθημα του Α. Παπανδρέου, «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», σύμφωνα με τη δική του λογική: Να κάνει «ιδιοκτήτες» της Ελλάδας τους … «μπενο - βγενόπουλους» και το ιερατείο, καθώς και τους υπουργούς του, που θεωρούν «ηθικό το νόμιμο»!
Υπάρχει κι άλλη λύση…

Ο λύκος κι η αντάρα.

2009-03-03T15:42:00.001+02:00

Ή άλλως, ο καταπατητής στην αναμπουμπούλα χαίρεται.
Λες και έψαχνε ευκαιρία κι αφορμή η κυβέρνηση του … «καταλληλότερου» να πετύχει «μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια». Να κονομήσει και χρήματα και ψήφους. Που τα έχει μεγάλη ανάγκη και τα δυο! Και η «χρυσή ευκαιρία» ονομάζεται «διεθνής οικονομική κρίση». Τώρα, όλα επιτρέπονται: Στο όνομα της αντιμετώπισής της - υποτίθεται προς όφελος της κοινωνίας - επιπίπτει επί των «δικαίων» για να φέρει στον αφρό τους αδίκους. Αυτούς που ευθύνονται και για την κρίση, αλλά και ήταν οι ωφελημένοι του συστήματος όλο το προηγούμενο διάστημα. Τους τραπεζίτες, τους χρηματιστές, τους εργοδότες και τους παρανόμους! Ναι, και αυτούς.
Διότι, τι άλλο μπορεί να σημαίνει η εξαγγελία της κυβέρνησης του «καταλληλότερου» ότι λογαριάζει να αντλήσει έσοδα από τη νομιμοποίηση των καταπατημένων εκτάσεων και των αυθαιρέτων; Δεν είναι αυτά τα έσοδα προϊόντα εγκλήματος; Ούτε ηθική, ούτε νόμιμη είναι μια τέτοια πράξη. Κι όμως, «νομιμοποιείται» και περιβάλλεται με ηθικό μανδύα στο όνομα της κρίσης.
Βεβαίως, θα μπορούσε να υπάρξει ανοχή «δια την καλύβην ενός αστέγου», αλλά όχι για το εξοχικό του υπουργού ή ετέρου τινός λαμογίου. Κι αλήθεια, ποιος μπορεί να πληρώσει τα «πρόστιμα νομιμοποίησης»; Ο πένης αθίγγανος ή ο φοροκλέπτης - εκμεταλλευτής, ο οποίος έχει καταπατήσει δασική έκταση και έκτισε αυθαίρετο εξοχικό; Η αδικία της αδικίας! Αν, δηλαδή, πληρώσει πρόστιμο ο Άνθιμος, θα «νομιμοποιήσει» την καταπατηθείσα έκταση στο Πανόραμα και το «Ίδρυμα» που σκοπεύει να χτίσει;
Τώρα, με την κρίση, όλα γίνονται πιο φθηνά: Πρώτα απ’ όλα η εργασία και, φυσικά, τα αγαθά. Το μόνο που εξαιρείται είναι το χρήμα. Αυτό ακριβαίνει, επειδή αποκτά μεγαλύτερη αγοραστική αξία. Και αυτοί που όλο το προηγούμενο διάστημα, «των παχέων αγελάδων», το απέκτησαν, (ακόμη και με παράνομο τρόπο) θα είναι οι προνομιούχοι της κρίσης. «Λύκοι στην αντάρα»! Τα δικά μας, δικά μας και τα δικά σας, δικά μας! «Απάνω που μας χρώσταγαν … θα μας φάνε και το βόδι».
Το γελοίον της υπόθεσης είναι ότι επ’ αυτών, ακριβώς, ζητά «συναίνεση» η κυβέρνηση και ο «καταλληλότερος! Τώρα, τελευταία, «το γύρισε» και ζητά … «συναντίληψη»…
Πάντα, φυσικά, υπάρχουν οι αφελείς που αναρρωτιούνται: «Γιατί, επιτέλους, δεν μπορούμε να πετύχουμε «εθνική πολιτική»; Και αιτιώνται την αντιπολίτευση και δη την Αριστερά.
«Και στο ληστή ψωμί και στο χωροφύλακα χαμπέρι», δε γίνεται!

«Συναίνεση»: Κανείς δε θέλει ν’ ανέβει στο τρένο που πάει στον γκρεμό!

2009-02-25T16:16:00.000+02:00

Η λέξη συναίνεση συνοδεύεται, συνήθως, από τις λέξεις συνευθύνη, συναντίληψη και συντροφία.
Ο Πρωθυπουργός, τώρα στα δύσκολα, ζητά συναίνεση από τις πολιτικές δυνάμεις και την κοινωνία. Για να μη «βουλιάξει το καράβι» ή να μη φουντάρει το τρένο στο γκρεμό». Και χρησιμοποιεί τις αγαπημένες του εκφράσεις: «εθνική ευθύνη», «υπευθυνότητα», «σοβαρότητα» και «κρισιμότητα των περιστάσεων». Έτσι, γενικώς, ως αυτά να τα διαθέτει ο ίδιος και η παράταξή του και να είναι ζητούμενο για όλους τους άλλους.
Δεν έλεγε, βεβαίως, τα ίδια πριν ένα χρόνο. Με περισσή αυταρέσκεια και αλαζονεία, καθώς και «ύφος καρδιναλίου», μιλούσε για «το λαό που τον ψήφισε να εφαρμόσει το πρόγραμμά του», «την επανίδρυση του κράτους», τις «μεταρρυθμίσεις» και άλλες … πομφόλυγες!
Αφού «έπαιξε» με το σενάριο των πρόωρων εκλογών, ελπίζοντας ότι θα ανακάμψει δημοσκοπικώς, και επείσθη ότι το κόμμα του «τραβάει την …κατηφόρα», απέδρασε και τώρα μιλά για «εξάντληση της τετραετίας». Κι επειδή αντιλαμβάνεται ότι την τετραετία «δεν τη βγάζει με τίποτε», ζητά επιμόνως συναίνεση.
Καλώς κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, (πλην ΛΑ.Ο.Σ.), που του αρνούνται κάτι τέτοιο. Τη στιγμή που δεν υπάρχει συναντίληψη για τα αίτια της κρίσης και τον τρόπο αντιμετώπισής της. Τη στιγμή που τους καλεί «να επιβιβαστούν στη βάρκα που μπάζει νερά».
Η κρίση αυτή έχει αιτίες και φυσικούς αυτουργούς: Ο παγκοσμιοποιημένος νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, το χρηματοπιστωτικό και τραπεζικό σύστημα με τα υπερκέρδη και τα «τοξικά ομόλογα», οι «ελεύθερες αγορές» και οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, όπως η δική μας. Όλο το προηγούμενο διάστημα μας μιλούσαν για «το τέλος της Ιστορίας και των ιδεολογιών» και σώρευαν μανιωδώς υπερκέρδη, ληστεύοντας χώρες και ανθρώπους. «Ιδιωτικοποιούσαν» με ζήλο και σύστημα κάθε τι το δημόσιο και αυτό το είχαν αναγάγει σε φιλοσοφία και κοσμοθεωρία. Ένιωθαν πως «ο κόσμος όλος τους ανήκει». Η Ιστορία, όμως, τους έκαμε τη φάρσα της. Τώρα που καταρρέουν, παριστάνουν … τους σοσιαλιστές, (οι ληστές!) και άρχισαν να «κοινωνικοποιούν» τις ζημιές τους. Θέλουν να φορτώσουν τα βάρη στα θύματά τους και αναζητούν συνενόχους.
Όχι, λοιπόν! Να μη βρεθεί «αφελής ή φιλότιμος». Ούτε πολιτική δύναμη, ούτε πολίτες. Ο λαός, στο κάτω - κάτω μαθημένος είναι «στα δύσκολα». Η κρίση είναι ευκαιρία για κάθαρση. Την κρίση να πληρώσουν τα «σκαθάρια» που τη δημιούργησαν. «Κόλαση - Καθαρτήριο - Παράδεισος»! Μ’ αυτή τη σειρά έγραψε ο Δάντης τη «Θεία Κωμωδία».

«Η σκόνη του … ελικοπτέρου»!

2009-02-24T17:18:00.000+02:00

Θα μπορούσε να είναι ο τίτλος μιας νέας ταινίας. Όχι του Θ. Αγγελόπουλου, αλλά του Π. Παυλόπουλου, με βοηθούς σκηνοθέτη τους κ.κ. Δένδια και Μαρκογιαννάκη και παραγωγό τον κ. Καραμανλή. Μπορεί να εικάσει κανείς ότι μια τέτοια ταινία θα έφερνε έσοδα στα ταμεία του κράτους, που τόσο τα έχει ανάγκη. Θα ήταν ταινία για Oscar! Τι παραπάνω ‘εχει η Ινδία, δηλαδή;
Μπορεί από άποψη καλλιτεχνική και στο επίπεδο του θυμικού η υπόθεση της «απόδρασης από τον Κορυδαλλό» να έχει επιτυχία, αλλά, ο Έλληνας «πεταλούδας», ο «ημέτερος» Παλαιοκώστας, αποδόμησε εντελώς το ιδεολογικό και πολιτικό «ανάχωμα» της συντηρητικής παράταξης, που αναφέρεται στην εγγύηση της «ασφάλειας και της τάξεως» - σχεδόν αποκλειστικά - απ’ αυτήν.
Δεν τους έφτανε η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η πυρπόληση του «ψηλότερου Χριστουγεννιάτικου δέντρου της Ευρώπης» και του κέντρου των Αθηνών, ο βαρύτατος τραυματισμός του αστυνομικού στο Υπουργείο Πολιτισμού και η απόπειρα βομβιστικής επίθεσης στη City Bank. Πάνω που συναγωνίζονταν σε δηλώσεις του τύπου: «Η τρομοκρατία δε θα περάσει. Η Δημοκρατία θα νικήσει», οι υπουργοί της κυβέρνησης, ήρθε «η σκόνη του ελικοπτέρου» του Παλαιοκώστα να τους πνίξει.
Φανταστείτε, τώρα, τον Πρωθυπουργό μας ή την κ. Μπακογιάννη σε κάποιο «Ευρωπαϊκό Φόρουμ για την ασφάλεια και τη συνεργασία στην Ευρώπη» να προσπαθούν να πείσουν τους συνομιλητές τους ότι είναι «στην πρώτη γραμμή» του αγώνα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας! Θα προσφέρουν τουλάχιστον διασκέδαση στους συνομιλητές τους. Ας είναι κι έτσι! Αφού δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτε άλλο…
Μια καλή πρόταση προς τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνησή μας θα ήταν να παραχωρήσει το τμήμα της αεροπλοϊας της Ολυμπιακής στην … «Παλαιοκώστας - Ρετζάι, Αεροδιάσωση» Α.Ε. Τιμής ένεκεν! Θα λυθεί, τουλάχιστον, το πρόβλημα της διακομιδής επειγόντων περιστατικών για τους κατοίκους των απομακρυσμένων νησιών μας. Αν μάλιστα οι παραπάνω «επιχειρηματίες» έκαναν μια εταιρία με … τους ηγουμένους Εφραίμ και Αρσένιο, ίσως να μπορούσαν να … «διασώσουν» και την ελληνική οικονομία από τη διπλή επιτήρηση της Κομισιόν και της frau Merkel!
Υπάρχει, όμως, και κάτι θετικό στην περίπτωση του «ελικοπτέρου» για την κυβέρνηση, που ίσως να μην το έχουν επισημάνει: Έχει αποδειχθεί η απόλυτη υπεροχή του … «ιδιωτικού τομέα», έναντι του «δημοσίου» και στην ασφάλεια! Και αυτό είναι ένα διόλου ευκαταφρόνητο όπλο στο ιδεολογικό οπλοστάσιο της κυβερνώσας παράταξης!

«Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν … δεν πεινούσαν»!

2009-02-16T15:50:00.001+02:00

Μια έξυπνη παραφθορά της γνωστής παροιμίας, που ταιριάζει «γάντι» στους Έλληνες (;) τραπεζίτες και τα «τακίμια» τους στην κυβέρνηση: Για την ακρίβεια, τους ταιριάζει απόλυτα μόνον το δεύτερο μέρος της παροιμίας, διότι, παρά τη διατυμπανιζόμενη κρίση, ουδείς έχει πεισθεί ότι σήμερα … πεινάνε.
Πριν την εμφάνιση της νομισματοπιστωτικής κρίσης, που σε χρόνο μηδέν τη μετακύλησαν στην «πραγματική οικονομία», (διάβαζε στην καμπούρα των εργαζομένων), ανακοίνωναν ιλιγγιώδη κέρδη, μεγαλύτερα από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και όχι μόνο. Τώρα έσπευεσε η καλή μας κυβέρνηση να τους προσφέρει 27 ολόκληρα δισεκατομμύρια ευρώ, για να μη «μείνει» η αγορά από ρευστό! Μάλλον, όμως, θα επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις των «σκεπτικιστών» αυτού του προγράμματος, που λένε ότι κανένα θετικό αποτέλεσμα για τους εργαζόμενους δεν πρόκειται να προκύψει. Απλούστατα, «εκεί που μας χρώσταγαν, θα μας φάνε και το βόδι».
Αυτό προκύπτει από τη σχιζοφρενική ρύθμιση που προτίθεται να κάνει το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, (Σ. Χατζηγάκης) και το Οικονομικών, ( Ν.Λέγκας), για τον τρόπο καταβολής του «πακέτου» αποζημιώσεων και ενισχύσεων στους αγρότες: Έχουν συμφωνήσει με την Αγροτική και Εθνική τράπεζα να δώσουν αυτές δάνειο (!) στον ΕΛΓΑ, 425 εκατ. Ευρώ και με τις προμήθειες και τους τόκους, θα κερδίσουν περίπου 11 εκατ. Ευρώ το χρόνο, δηλαδή, συνολικά, 110 εκατομμύρια, για τα δέκα χρόνια αποπληρωμής. Το πιο εξωφρενικό της ιστορίας είναι ότι οι δύο τράπεζες θα δώσουν τα χρήματα από το «πακέτο», που το ίδιο το κράτος τους προσφέρει!! Δηλαδή, σε απλά ελληνικά, τους προσφέρει η κυβέρνηση δικά μας χρήματα, για … να μας δανείζουν με υπέρογκο τόκο. Εύγε, φωστήρες μου!
Τι κι αν φωνάζει ο νομπελίστας οικονομολόγος Π. Κρούγκμαν: «Εδώ και τώρα εθνικοποίηση των τραπεζών»; Τι κι αν προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι από την αντιπολίτευση να προχωρήσουμε σε εθνικοποίηση της Εθνικής, της Αγροτικής και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, για να είναι σε θέση το κράτος να κάνει σωστή πιστωτική πολιτική; Τι κι αν το έχει ήδη κάνει η Σουηδία, εθνικοποιώντας τη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας; Οι «δικοί» μας «γκουρού» της οικονομίας, «μαθητευόμενοι μάγοι του νεοφιλελευθερισμού», επιμένουν να επιβραβεύουν αυτούς που, κατά κύριο λόγο, ευθύνονται για την κρίση και να τους εκλιπαρούν … να συνεχίσουν να λειτουργούν όπως πριν: Να ληστεύουν, δηλαδή, τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας.
Το τραγελαφικό είναι ότι αυτήν ακριβώς την «πολιτική», επιμένουν να ονομάζουν «πολιτική ευθύνης»!

«Τέρμα τα δίφραγκα»!

2009-02-14T14:56:00.001+02:00

Φράση γοητευτική, «μάγκικη», με προέλευση εκ… Θεσσαλονίκης: Η σημασία της ανάλογη της αγγλικής “game over”, τέλος παιχνιδιού ή τέλειωσε το παραμύθι. Ενίοτε παρέπεμπε και στο τέλος της ζωής, «τετέλεσται»!
Η φράση αυτή «πολιτογραφήθηκε» στο νεοελληνικό λεξιλόγιο από τους … εισπράκτορες των αστικών λεωφορείων της Θεσσαλονίκης, προ πεντηκονταετίας περίπου. Το αντίτιμο του εισιτηρίου δύο δραχμών, «ένα δίφραγκο», ίσχυε για τη διαδρομή μέχρι «Καμάρα». Όταν, λοιπόν, το αστικό έφθανε στην Καμάρα και έκανε στάση, ακούγονταν η αυστηρή φωνή του εισπράκτορα: «Τέρμα τα δίφραγκα»! Και όσοι είχαν πληρώσει εισιτήριο δύο δραχμών έπρεπε να κατέβουν.
Κατ’ αναλογίαν, και μεταφερόμενη η φράση αυτή στην … πολιτική, θα μπορούσε άνετα να χρησιμοποιηθεί ως σύνθημα - παράγγελμα προς όλους τους πολιτικάντες της μεταπολίτευσης, τους μαθητευόμενους μάγους, που παρίσταναν και συνεχίζουν να παριστάνουν τους εθνοσωτήρες. Πολύ περισσότερο, μπορεί να ισχύει για τους νεότευκτους «επανιδρυτές» του κράτους, τους «δεξιούς - αδέξιους» εγχωρίους νεοφιλελεύθερους, που νόμισαν ότι ο «εισπράκτωρ - λαός», τους χορήγησε … εισιτήριο δειαρκείας και θα μπορούν να «βολτάρουν» άνετα, επιβαίνοντες στο … «λεωφορείον η Ελλάς».
Επιχειρούν σήμερα να ταυτιστούν με … την υπευθυνότητα, προσάπτοντας σε όλους τους άλλους την κατηγορία της ανευθυνότητας, ενώ γνωρίζουν ότι, έχοντας … διανύσει τη διαδρομή της εξάχρονης διακυβέρνησης, διέψευσαν και τους πλέον καλόπιστους και υπομονετικούς υποστηρικτές τους. Αν μπορεί να θεωρείται υπευθυνότητα η πολιτική των «δομημένων ομολόγων», των καρτέλ και των «κουμπάρων», των παρακολουθήσεων της … «Βρονταφόν» και της έκδοσης των Πακιστανών! Της επανασύστασης της … αγροφυλακής, του ψεκασμού των αγροτών με χημικά, της διαρκούς πολιορκίας των Εξαρχείων και της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο υποσχόμενοι ότι θα το οδηγήσουν σε … λεωφόρους ευτυχίας για όλους και το οδήγησαν στο «βαλτοπέδιο». Έκαναν μπίζνες με τον Εφραίμ και τον Αρσένιο, με αντικείμενα ακίνητα του Δημοσίου. Στρογγυλοκάθησαν στις θέσεις και δε λένε να ξεκολλήσουν, ενώ ο «εισπράκτωρ» τους φωνάζει: «Τέρμα τα δίφραγκα».
Είναι καιρός, πριν οδηγήσουν το λεωφορείο σε γκρεμό, να αρχίσουν να τους φωνάζουν οι «συνεπιβάτες»: «Κάτω, ρεε!», «Τέρμα τα δίφραγκα»…

Τα «παπάκια» της βροχής.

2009-02-06T02:10:00.000+02:00

Είναι «παντός καιρού», κάτι σα να λέμε… super puma της πόλης! Κινούνται σαν δαιμονισμένα, κάνοντας επικίνδυνους ελιγμούς ανάμεσα στα αυτοκίνητα, ανεβαίνουν στα πεζοδρόμια, μπαίνουν σε μονόδρομους για να «κόψουν δρόμο» και να εξοικονομήσουν χρόνο. Πρέπει να προλάβουν! Να βγάλουν το «μεροκάματο του τρόμου», στην κυριολεξία. Και τι μεροκάματο! Φαντάζομαι, 15 - 20 ευρώ για πολλές ώρες σκληρής και επικίνδυνης δουλειάς. Μεταφέρουν πίτσες, κρέπες, σάντουιτς και γύρο, ψώνια από το super market, φαγητό από τα «μαγειρεία» και μικροδέματα εταιρειών ταχυμεταφορών.

Φορούν αδιάβροχες κουκούλες και κράνη, (δεν ακούνε ήχους) και - μάλλον - κυκλοφορούν ανασφάλιστοι. Είναι αμφισβητούμενο εάν οι εργοδότες μπορούν ή θέλουν να ασφαλίσουν αυτούς και τα «παπάκια» τους. Είναι τα «παπάκια» της βροχής. Οι νέοι άνθρωποι της πόλης μας, που «βρέχει και στην καρδιά τους», κάθε μέρα.

Είναι αυτονόητο πως πρέπει να νοιαστούμε γι’ αυτούς. Για την ασφάλειά τους πρωτίστως. Φυσικά και το πρόβλημα δεν μπορεί να το λύσει η τροχαία κάνοντας ελέγχους και επιβάλλοντας πρόστιμα. (Ίσως, μετά από κάτι τέτοιο, οι εργοδότες να τους στέλνουν με ποδήλατα).

Θα μπορούσε, όμως, η κυβέρνηση - κι ας μη φανεί αστείο - να προβλέψει ένα ειδικό πρόγραμμα επιχορήγησης των μικρών αυτών επιχειρήσεων, για να ασφαλίζουν αυτούς τους νέους και τα οχήματά τους. Μήπως αυτοί δεν αποτελούν την «πραγματική οικονομία» της χώρας μας; Της χώρας, που τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά των νέων της εξισώνονται με ένα δίπλωμα οδήγησης μηχανής 125 κυβικών, ως προσόν … «επαγγελματικής αποκατάστασης»…

Δυστυχώς, «αυτή είναι η Ελλάδα», όπως είπε και ο (πρώην) «καταλληλότερος». Παριστάνει τη λέαινα εντός επικρατείας και επαιτεί εκτός, για δάνεια. Σπάταλη και γαλαντόμα στους ολίγους «εκλεκτούς» και κακιά μητριά στα παιδιά της, που τους συμπεριφέρεται σαν «τα παιδιά των φαναριών» και ενίοτε τα ελεεί. Ευτυχώς, τώρα αποφάσισε να προχωρήσει στη … χιλιοστή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και θα μπαίνουν χωρίς εξετάσεις στα πανεπιστήμια! Κι έπειτα απορούμε που οι νέοι πετάνε μολότωφ και σπάνε τζαμαρίες κι αυτοκίνητα. Κι οι «σοφοί αναλυτές» των τηλε-παραθύρων αγωνιούν να ερμηνεύσουν το «φαινόμενο» της νεανικής βίας. Ας καβαλήσουν ένα «παπάκι της βροχής» για να μεταφέρουν μια πίτσα και μετά, ας κάνουν τις «βαθυστόχαστες» αναλύσεις τους.

Η κατολίσθηση της Ν.Δ. θα συμπαρασύρει και τα στελέχη της στο χώρο της Αυτοδιοίκησης.

2009-02-02T16:24:00.002+02:00

Καμάρωναν και έχουν ακόμη αποθέματα έπαρσης και αλαζονείας, τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας τα οποία είχαν εκλεγεί σε θέσεις Δημάρχων και Νομαρχών, με μεγάλες - συνήθως - πλειοψηφίες, τις δύο τελευταίες τετραετίες. Και, μάλλον, μερικοί εξ αυτών πίστεψαν ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα της αναγνώρισης από το λαό των ικανοτήτων, της προσφοράς και της προσωπικής τους … ακτινοβολίας!

Η μέθη της εξουσίας και η «ασφαλής» πολιτική ομπρέλα του κόμματός τους, δεν τους αφήνει να δουν την πραγματικότητα: ότι οι περισσότεροι εξ αυτών μόνον ως τυπικά δείγματα ενός ανορθολογικού μοντέλου … ετερο - διοίκησης μπορεί να αναγνωρίζονται.

Η διαδικασία «ανάδειξής» τους, ως υποψηφίων, ήταν αποτέλεσμα της …κομματικής τους διπλωματίας, με απόφαση - συνήθως - του αρχηγού του κόμματος, «κατόπιν ενεργειών» του «πάτρωνα» βουλευτή. Η επιλογή των συνεργατών τους ήταν αποτέλεσμα κομματικών ισορροπιών και, ενίοτε εντολών. Τα «έργα και οι ημέρες» τους φέρουν το στίγμα της θλιβερής διεκπεραίωσης αποφάσεων άλλων - εκτός αυτοδιοίκησης - κέντρων. Συνακόλουθα, οι όποιες επιτυχίες ή αποτυχίες τους χρεώνονται στο «υπερσύστημα» της κεντρικής διοίκησης, το οποίο τους καθορίζει. Αντιστρόφως, η αποτυχία του «υπερσυστήματος» θα ρίχνει τη σκοτεινή σκιά της και στους ίδιους. Θα τους επικαθορίσει και πάλι. Μόνον που αυτή τη φορά, αρνητικά…

Ακολουθώντας πιστά την κεντρική πολιτική γραμμή του κόμματός τους, τάχθηκαν κατά του «Καπποδίστρια». Διεκήρυσσαν ότι θα … καταργήσουν τη Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση. Τάχθηκαν, χωρίς επιφυλάξεις, υπηρέτες ενός αναπτυξιακού μοντέλου οικονομίστικου, «τεχνοκρατικού», που επικαθορίζονταν από τον «κοινωνικό αυτοματισμό» και τη … μαγική (!) λειτουργία της Αγοράς. Ο τελευταίος τροχός της «αμάξης» του παγκοσμιοποιημένου φιλελευθερισμού.

Τώρα, που το «υπερσύστημα» καταρρέει, κοιτάζονται αμήχανοι στον καθρέφτη τους και απορούν για την εξαφάνιση του ναπολεόντειου ειδώλου τους.

Η κοινωνία των πολιτών, που καλείται να πληρώσει πάλι με οδυνηρό τρόπο, τη δική τους κρίση, πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά για την «επόμενη μέρα». Μια απλή συμβουλή θα ήταν να κάμει εντελώς αντίθετες επιλογές, από αυτές που οδήγησαν στην αποτυχία. Χρειάζεται νηφαλιότητα, σωφροσύνη, διάλογος χωρίς προκαταλήψεις και περιχαρακώσεις. Αρκετή γνώση και «σοφία» έχει αποθησαυριστεί και δεν πρέπει να μείνει άχρηστη.

Ο προβληματισμός και ο διάλογος πρέπει να αρχίσουν από αύριο.

Ι.Κ

Το σόφισμα με τον «tabula rasa», (λευκό πίνακα), του Άρη.

2009-01-25T17:12:00.000+02:00

Λες και η Ελλάδα συστάθηκε μόλις χθες ως ανεξάρτητο κράτος και η κυβέρνηση εξελέγη τώρα. Λες και η Νέα Δημοκρατία δεν έχει, εδώ και πέντε χρόνια καταθέσει το Πρόγραμμά της για την Παιδεία και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης στερούνται ανάλογου Προγράμματος και θέσεων. Λες και λείπουν οι θέσεις των εκπαιδευτικών, (α/βάθμιας, β/β’αθμιας και τριτοβάθμιας). Λες και «έσβησαν απ’ τον πίνακα» - εξ ού και tabula rasa - οι αγώνες των φοιτητών και των μαθητών για «δημόσια, ποιοτική και δωρεάν παιδεία για όλους». Λες και αίφνης καταργήθηκε η διαπάλη του ιδιωτικού με το δημόσιο στο χώρο της εκπαίδευσης.
«Νερό κι αλάτι» όλα αυτά για τις επικοινωνιακές - προεκλογικές ανάγκες της Ν.Δ., που στριμωγμένη από τις λαϊκές κινητοποιήσεις και πανικόβλητη από το δημοσκοπικό της κατήφορο, αναζητά «χάντρες και καθρεφτάκια» για τους εξαγριωμένους «ιθαγενείς».
Η «κυβέρνηση των μεταρρυθμίσεων» εξάντλησε την «ορμή» της στην αποτυχούσα κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, την εισέτι επιχειρούμενη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και την αναγνώριση των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών και των κολεγίων. Τώρα προσπαθεί να πείσει ότι έχει την … καλή (!) πρόθεση να ξεκινήσει (!!) διάλογο «από μηδενική βάση» για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Φυσικά, κανείς δεν την εμπιστεύεται. Προσπαθεί να αγοράσει πολιτικό χρόνο και να κερδίσει ψήφους από τους χιλιάδες γονείς των υποψηφίων για τα Α.Ε.Ι., με «αλλαγή του τρόπου εισαγωγής ή κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων». Αλλά, πως είναι δυνατόν να αξιώνουν να εκληφθεί ως σοβαρή πρόθεση για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση μια απλή παρέμβαση για την εισαγωγή των μαθητών στα Α.Ε.Ι.; Από μόνη της συνιστά ανέκδοτο: Είναι σαν να μελετάς τρόπο ελεύθερης εισαγωγής στα Πανεπιστήμια, αποφοίτων, ενός προβληματικού, αν όχι αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος α/βάθμιας και β/βάθμιας εκπαίδευσης.
Έσπευσε η κ. Διαμαντοπούλου να παντήσει: «quo vadis» (πού πας) και για να δείξει ότι δεν υστερεί σε γνώσεις Λατινικής. Για προσπάθεια αποπροσανατολισμού μίλησαν τα κόμματα της Αριστεράς και (για να μη μας διαφεύγει η φιλολαϊκή πολιτική του), για κατάργηση του Ασύλου και μετατροπή σε «ιδιώνυμον» της … κουκούλας μίλησε ο κ. Καρατζαφέρης.
Με αποζημιώσεις (ήδη οφειλόμενες) και επιδόματα προσπαθεί να κατευνάσει τους εξεγερμένους αγρότες, για το έλλειμμα αγροτικής πολιτικής, που τους οδηγεί στον αφανισμό.
Με υποσχέσεις «διαλόγου» και μεγάλα λόγια, («πρώτο εθνικό θέμα η Παιδεία»), προσπαθεί να πείσει ότι έχει εκπαιδευτική πολιτική.
Όμως, «τζάμπα» «δημόσια, ποιοτική και δωρεάν Παιδεία» δε γίνεται. Και κυρίως από μια κυβέρνηση που «ζητιανεύει» χρήματα, πουλώντας ομόλογα στους μικροκαταθέτες για την αποπληρωμή τόκων του υπέρογκου εθνικού χρέους, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει 28 δισ. Στους τραπεζίτες και κάνει παραγγελίες όπλων, εκατοντάδων δισ. από τον… γαλαντόμο Σαρκοζί.
Αλήθεια, τι τους κάνει να πιστεύουν ότι είναι «αναντικατάστατοι»;

Σεισάχθεια!

2009-01-21T16:20:00.001+02:00

Με μια σειρά νόμων με τους οποίους ο Σόλων ο Αθηναίος
• διέγραψε τα χρέη,
• ελευθέρωσε όσους είχαν γίνει δούλοι των δανειστών τους λόγω χρέους,
• υποχρέωσε τους μεγαλογαιοκτήμονες να επιστρέψουν στους μικρογαιοκτήμονες τα χωράφια που τους είχαν πάρει ως υποθήκη για τα χρέη,
• απαγόρευσε να δανείζεται ο πολίτης με εγγύηση την προσωπική του ελευθερία,
• όρισε ανώτατο όριο εδαφικής ιδιοκτησίας που θα μπορούσε να κατέχει κάθε πολίτης.
Μετά από 2,5 χιλιάδες χρόνια «εξέλιξης» της Δημοκρατίας, στη χώρα που τη γέννησε, οι πολίτες της βιώνουν μια σύγχρονη πολιτική - και κυρίως - οικονομική δουλεία στους σύγχρονους «αρίστους», (νταβατζήδες και golden boys) της νέο - Δημοκρατικής εκδοχής του φιλελευθερισμού.
Όταν, ακόμη και η Χούντα, χάρισε τα χρέη των αγροτών, η κυβέρνηση του «μεσαίου χώρου» και της «μηδενικής ανοχής» στη διαφθορά, αναγκάζει τους αγρότες, τους θεράποντες της γης και στυλοβάτες της εθνικής μας οικονομίας, να βγαίνουν στους δρόμους χειμωνιάτικα.
Και είναι πολλοί, οι φλεγματικοί - βολεμένοι που επιχειρούν να τους διαβάλουν, να μειώσουν την ηθική αξία του αγώνα τους, γράφοντας ή φωνασκώντας ότι δεν δικαιούνται να «κόβουν τη χώρα στα δύο», «καταλύοντας το κράτος του νόμου». Μιλούν, βεβαίως, για το νόμο, που επιτρέπει στους σύγχρονους σαράφηδες - τους τραπεζίτες - να τους ληστεύουν και τους κάθε λογής μεταπράτες και λαμόγια να πλουτίζουν από το δικό τους μόχθο. Να αγοράζουν τα προϊόντα τους σε εξευτελιστικές τιμές και να τα πουλάνε στους καταναλωτές σε δεκαπλάσια τιμή.
Ούτε ο κ. Καραμανλής, ούτε ο κ. Χατζηγάκης, που προεκλογικά ανέβαινε στα τρακτέρ και συνθηματολογούσε: «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά», θέλουν και μπορούν να λύσουν τα προβλήματα των αγροτών. Επειδή βασικό δόγμα της πολιτικής τους είναι η «ελεύθερη οικονομία της Αγοράς». Του απόλυτου χάους, δηλαδή, στη λειτουργία της κοινωνίας, όπου ισχύει ο νόμος της ζούγκλας, «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό».
Οι τράπεζες και ο χρηματοπιστωτικός τομέας της οικονομίας ουδόλως θα συνεισφέρουν στην αντιμετώπιση της κρίσης, που, εξ άλλου, οι ίδιες δημιούργησαν, ακόμη κι αν τους χαρίσει η κυβέρνηση διπλάσια από τα 28 δισ. Ευρώ που τους προσφέρει. Αν τα χρήματα αυτά πρέπει, όπως πολλοί από την αντιπολίτευση υποστηρίζουν, να διοχετευθούν στην «πραγματική οικονομία», τότε πρέπει να υποστηρίξουν μια νέα «σεισάχθεια», που θα αφορά πρωτίστως τους αγρότες.

Έστι… ΔΗ.Κ.ΚΙς οφθαλμός…

2009-01-21T16:17:00.000+02:00

Μια δίκη που έγινε στον Άρειο Πάγο την προηγούμενη βδομάδα, έρχεται να καταγράψει - σαν σε μια κακόγουστη φωτογραφία - τις «υπόγειες διαδρομές» της πολιτικής στη χώρα μας. Όχι τις ιλουστρασιόν παρουσιάσεις των συνεντεύξεων σε εφημερίδες και ένθετα ή τις κοκορομαχίες στην T.V.
Μιλώ για τακτικές και στρατηγικές, που δεν αποφασίζονται με «δημοκρατικές διαδικασίες», αλλά επιβάλλονται ως «αδήριτη ανάγκη» για … το κοινό καλό!
Μετά την αποτυχία του ΔΗ.Κ.ΚΙ. να εισέλθει στη Βουλή, στις εκλογές του 2004, ο Πρόεδρός του Δ. Τσοβόλας ανακοίνωσε τη διάλυσή του! Αυτό έγινε μετά από εισήγησή του στην Πολιτική Γραμματεία, η οποία με ψήφους 6 έναντι 4 αποφάσισε θετικά. Οι 4 μειοψηφήσαντες προσέφυγαν στο μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με ασφαλιστικά μέτρα και αυτό αποφάσισε ότι για την επικύρωση της απόφασης έπρεπε να εφαρμοστούν οι διατάξεις περί σωματείων για τη διάλυση, επειδή δεν ορίζονταν η σχετική διαδικασία στο καταστατικό. Δηλαδή έπρεπε να συγκληθεί έκτακτο συνέδριο. Ταυτόχρονα, το δικαστήριο ανέστειλε την απόφαση της Π.Γ. και έτσι το κόμμα περιήλθε στην προ της διάλυσης κατάσταση. Στις 12.07.2004, συνήλθε η Κ.Ε. με πρόσκληση και των διαφωνούντων. Αυτοί δεν προσήλθαν. Η Κ.Ε. επικύρωσε την απόφαση της Π.Γ. στις 23.08.2004 συνέρχεται εκ νέου η Κ.Ε. και αποφασίζει για έκτακτο Συνέδριο, που έγινε στις 30.10.2004. Σ’ αυτό μετείχαν 700 σύνεδροι απ’ όλη την Ελλάδα και 300 παρατηρητές και αποφασίστηκε, με μεγάλη πλειοψηφία, α) η διάλυση του κόμματος, β) παραίτηση από τις κρατικές επιχορηγήσεις για το 2005, ’06, ’07 και ’08, γ) επιστροφή του 1 εκατ. Ευρώ στα κρατικά ταμεία. (Στις 01.10.2004, με απόφαση της Επιτροπής δεοντολογίας διαγράφηκαν οι διαφωνούντες).
Να σημειωθεί ότι με την απόφαση 137/2004 του Αρείου Πάγου απαγορεύτηκε η συμμετοχή των διαφωνούντων, με τον τίτλο του ΔΗ.Κ.ΚΙ. στις Ευρωεκλογές του 2004. Επίσης, με άλλη απόφαση του Α.Π. (4/2007) ακυρώθηκαν οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ, που ισχυρίζονταν ότι εκπροσωπούν το ΔΗ.Κ.ΚΙ. και το ανώτατο δικαστήριο αποφάσισε ότι αυτοί εκπροσωπούν μόνον τον εαυτό τους.
Η ομάδα των διαφωνούντων, (λιγότεροι από 20), συνεργάστηκε σε διάφορες εκλογές με το Κ.Κ.Ε. και το ΣΥΡΙΖΑ, ισχυριζόμενη ότι εκπροσωπεί το ΔΗ.Κ.ΚΙ. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι τα κόμματα - «υποδοχείς» τους καλύπτουν όταν συνεργάζονται και τους καταγγέλλουν όταν σπάνε τη συνεργασία.
Μιλάμε για … «πολιτική αρχών», που αφορά 4,5 εκατ. Ευρώ σήμερα!

Δεν άλλαξε, απλώς, την κάπα του ο Μανωλιός.

2009-01-13T16:06:00.001+02:00

Είναι απλούστευση, που στοχεύει βεβαίως στην πολιτική υποτίμηση της κυβέρνησης, αυτό που λέγεται από την αντιπολίτευση με αφορμή τον ανασχηματισμό. Ότι δηλαδή πρόκειται για «ανακύκλωση ίδιων υλικών», για «ανούσιο ανακάτεμα της τράπουλας», με στόχο να κερδίσει πολιτικό χρόνο η κυβέρνηση και άλλα παρόμοια.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, ήταν μία αναγκαστική κίνηση του πρωθυπουργού που επιβλήθηκε από τη διεθνή και την εγχώρια οικονομική συγκυρία, τα οικονομικά σκάνδαλα και τις κινητοποιήσεις των νέων. Ήταν μια κίνηση υποχώρησης, που θα συνοδευτεί από ανάλογες τακτικές κινήσεις σε πολιτικό επίπεδο. «Στοχευμένες» παροχές και ένταση του αυταρχισμού απέναντι στις κινητοποιήσεις των νέων, (κυρίως). Είναι λογικό, σ’ αυτή τη φάση, να αναμένει κανείς «ένταση των βανδαλισμών» από τους «γνωστούς - αγνώστους», ακόμη και «τρομοκρατικές πράξεις», που θα δίνουν το «δικαίωμα» στις δυνάμεις καταστολής να χτυπήσουν «αποτελεσματικά» και τους «πληρωμένους κονδυλοφόρους» να σταυρώσουν το κίνημα και την Αριστερά. Συνακόλουθα, η «καλή μας η κυβέρνηση» θα φανεί ότι εγγυάται την τάξη, την ασφάλεια και την προστασία της «ιερής περιουσίας» του πολίτη!
Ήδη, δηλώσεις υπουργών, (Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης), προϊδεάζουν γι’ αυτή την πολιτική. Τη μετακίνηση, δηλαδή, από τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό στο «κράτος έκτακτης ανάγκης». Είναι το «γήπεδο» που βολεύει τη συντηρητική παράταξη, επειδή «χαϊδεύει τα’ αυτιά» των συντηρητικών πολιτών, των «νοικοκυραίων» και δίνει «αμπάριζα» στην ακροδεξιά. Έντονη ανασφάλεια, πολιτικός και κοινωνικός διχασμός και … «ο λύκος στην αντάρα χαίρεται»…
Θα αλλάξει και πολιτική, λοιπόν, ο …Μανωλιός και πρέπει να μη βρει ανέτοιμη την προοδευτική παράταξη, που θα πρέπει να εντείνει την ιδεολογική της αντεπίθεση. Ο ματωμένος πυγμάχος, που αποτραβιέται στη γωνιά του και παίρνει ανάσες, κερδίζει όχι μόνο τον οίκτο, αλλά - ενίοτε - και τη συμπάθεια των θεατών. Είναι, δε, σχεδόν πάντα επικίνδυνος.
Το σενάριο της εναλλακτικής διακυβέρνησης της χώρας, την «επόμενη μέρα», πρέπει να προβληματίσει σοβαρά και πολλούς. Η «επόμενη μέρα» δεν μπορεί να έρχεται από το παρελθόν. Δεν επιτρέπεται καν να το θυμίζει. Είναι απαραίτητο ένα νέο συλλογικό όραμα, που θα συσπειρώσει την πλειοψηφία των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, πάνω σ’ ένα κοινό πρόγραμμα προωθημένων αλλαγών, που έχουν ανάγκη ο λαός και ο τόπος μας. Σε μια τέτοια προοπτική είναι αυτοκτονική πολυτέλεια η «αλαζονική αυτάρκεια», η επηρμένη «πολιτική καθαρότητα» και ο «μικρομεγαλισμός»

«Οίκος (μηδενικής) ανοχής»!

2008-12-29T17:39:00.000+02:00

Αυτή είναι η Ελλάδα του διαθέτοντος … «στιβαρό χέρι» Κ. Καραμανλή, ο οποίος ακόμη πιστεύει ότι είναι πρωθυπουργός. Αν από τον τίτλο του σχολίου αφαιρέσει κανείς την παρένθεση, τότε θα περιγράφει ακριβώς την κατάσταση της χώρας.
Πως αλλιώς μπορεί να περιγράψει κανείς την πολιτική σχιζοφρένεια των καιρών; Όταν υπουργός «κοινωνικής απασχόλησης» απασχολεί στο «αναψυκτήριό του» ανασφάλιστους αλλοδαπούς; Όταν άλλος υπουργός θεωρεί «ηθικόν το νόμιμον» της φοροδιαφυγής με εξωχώριες εταιρείες; Και έτερος συνεταιρίζεται με μοναχούς για την αρπαγή δημόσιας περιουσίας; Ο ίδιος δε ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι «είχε υποτιμήσει» την κατάσταση, έχων «κακή πληροφόρηση», ζητά συγγνώμην, αναλαμβάνει όλο το «πολιτικό κόστος» και προσπαθεί να διαφύγει με κουτοπονηριά, σχεδιάζοντας έναν ανασχηματισμό «ανακύκλωσης» χρησιμοποιηθέντων υλικών;
Μια κυβέρνηση που υποσχέθηκε κάθαρση, εξυγίανση, «νοικοκύρεμα» και … «επανίδρυση» του κράτους, μείωση της ανεργίας, βελτίωση του συστήματος υγείας και της παιδείας, ναυάγησε πριν τη «φουρτούνα» της διεθνούς οικονομικής κρίσης και τώρα αιτιάται αυτήν. Οδηγήθηκε σε χειρότερη κατάσταση από αυτήν που παρέλαβε και πέτυχε τους ακριβώς αντίθετους στόχους.
Οι «σαράφηδες» του ελληνικού χρηματο – πιστωτικού συστήματος καλούνται να αναλάβουν το ρόλο του «λύκου που θα φυλάξει τα πρόβατα». Τα σκάνδαλα των κυβερνώντων «κουκουλώνονται» με τη συνέργεια «πρόθυμων» διορισμένων δικαστών και «καλοπληρωμένων κονδυλοφόρων» συγκροτημάτων τύπου και Μ.Μ.Ε. Ξαναπαίζεται το «θρίλερ» των «σκοτεινών κέντρων αποσταθεροποίησης της χώρας» και ενοχοποιούνται … τα Εξάρχεια και οι κουκουλοφόροι. Ενισχύεται ο πανικός για τη μετατροπή των πολιτών σε αγέλη, με την ελπίδα ότι αυτή θα αναζητήσει τον «ισχυρό ποιμένα» της.
Οι κινήσεις πανικού και ανασφάλειας της «αγέλης» είναι ήδη παρούσες: «Αγανακτισμένοι» νοικοκυραίοι που «παίρνουν το νόμο στα χέρια τους», εμποράκοι που επιμένουν να ανοίξουν τα μαγαζιά τους την τελευταία Κυριακή του χρόνου, για «να βγάλουν τα σπασμένα» (!) και πολιτικοί που τους χαϊδεύουν, παραβλέποντας ότι έτσι δουλεύουν για τους ανταγωνιστές τους, (τις πολυεθνικές) και γυρίζουν τις εργασιακές σχέσεις στην προ του Σικάγο εποχή.
Αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι βρίσκονται σε λάθος δρόμο. Θα είναι μάταιο να ψάχνουν για «νέα 17 Ν», όταν η «αγέλη» θα μετατραπεί σε επαναστατικό τσουνάμι.

Για το ιδιωτικό και το δημόσιο.

2008-12-10T16:36:00.000+02:00

Κλαυθμοί και οδυρμοί, (όχι για το δολοφονημένο 16χρονο Αλέξανδρο), για την "ιερά" ιδιωτική περιουσία, που γίνεται αντικείμενο διαρπαγής από "αλήτες, καιροσκόπους, περιθωριακούς, κουκουλοφόρους" και όλο το "συνάφι" ... του οποίου τα "αυτιά χαϊδεύει" ο Αλαβάνος (!), ως έφα Παπαρήγα Αλεξάνδρα... (Λαγός του Καραμανλή και του Καρατζαφέρη).

"Κλαιν' οι χήρες, κλαιν' κι οι παντρεμένες", κατά πως λέει ο λαός: Ασφαλώς, έχουν δίκιο οι "νοικοκυραίοι" να εξεγείρονται για το πλιάτσικο που γίνεται στις περιουσίες τους. Αλλά, να "χύνουν μαύρο δάκρυ" οι λοιποί έντιμοι Παντελήδες, που καμία ζημία προσωπική δεν έχουν υποστεί, είναι τουλάχιστον συζητήσιμο. Σίγουρα, πάντως, παράλογο και απαράδεκτο είναι να "δείχνουν με το δάχτυλο" τον Αλαβάνο ... ως υπεύθυνο, αν όχι ακόμη ως δράστη! Λες και κυβερνά αυτός τη χώρα. Λες και είναι αυτός υπεύθυνος για τη διασφάλιση της ζωής, της ακεραιότητας και της περιουσίας των πολιτών και όχι ο Καραμανλής, ο (ωσεί παραιτηθείς) Παυλόπουλος και ο Χηνοφώτης...

Έχουν, βεβαίως, το δικαίωμα της άποψης και της έκφρασης γνώμης. Της όποιας άποψης. Θα ήσαν, όμως, πειστικοί αν έδειχναν την ίδια ευαισθησία για το μεγαλύτερο πλιάτσικο, στο οποίο επιδόθηκαν υπουργοί της κυβέρνησης, το αμέσως προηγούμενο διάστημα, σε αγαστή συνεργασία με συζύγους, πενθερούς, κονιάδους και τους ... πνευματικούς τους Αγιορίτες μοναχούς! Η δημόσια περιουσία είναι κοινό αγαθό και, κατά τούτο, έχει μεγαλύτερη αξία από την ιδιωτική. Αφορά συμφέροντα συνόλου και όχι ατόμων μεμονωμένων. Δεν καταγράφηκαν, όμως, ανάλογες διαμαρτυρίες τους για το πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας. Ούτε στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, ούτε στο ξεπούλημα δημόσιων οργανισμών, (Ο.Τ.Ε, Ολυμπιακή, λιμάνια κλπ.). Δεν ίδρωσε το αυτί πολλών "νοικοκυραίων" όταν οι "υπεράνω" νόμων τραπεζίτες "απαλλοτρίωναν" ιδιωτικές περιουσίες μικροοφειλετών. (Αλήθεια, αν δεχθούμε ότι αδίκως πλειστηριάζονται πρώτες κατοικίες μικροοφειλετών, γιατί δεν έσπευσε η "καλή" κυβέρνηση να τους αποζημιώσει; Πλιάτσικο δεν ήταν κι αυτό;

Η κυβέρνηση που φιλοδόξησε να … επανιδρύσει το κράτος, έχει οργίσει τους πολίτες και αδυνατεί να τους προστατεύσει. Τόσο αυτούς, όσο και τις περιουσίες τους. Και αιτιάται άλλους γι αυτό. Παρά ταύτα, επιχειρεί να παρουσιαστεί ως … εγγυητής της ομαλότητας και της ασφάλειας. Μόνον λοιδορίες μπορεί να εισπράξει.

Η ... κραυγή των αμνών.

2008-12-10T16:33:00.000+02:00

Όλη η Ελλάδα μια γειτονιά, λοιπόν; Όλη η Ελλάδα Εξάρχεια; Που βρέθηκαν τόσοι "γνωστοί άγνωστοι"; Όλοι αυτοί φίλοι του Αλέξη;

Δεν είναι οι "συμμαθητές". Είναι οι μαθητές, που ασφυκτιούν και συνειδητοποιούν ότι οι "εκπρόσωποι της τάξης", της "ομαλότητος και της ασφάλειας", γι άλλους ενδιαφέρονται, άλλους εννοούν και άλλους έχουν στο μυαλό τους. Για την ασφάλεια των δικών τους τραπεζών, των δικών τους σπιτιών και των δικών τους καταθέσεων ανησυχούν. Καμώνονται πως κλαίνε για το "θάνατο του εμποράκου", που πρώτοι αυτοί προκάλεσαν. Με τον αθέμιτο ανταγωνισμό των πολυεθνικών πολυκαταστημάτων και των καρτέλ. Με την εξοντωτική φορολογία που χρόνια τώρα τους επιβάλλουν.

Μιλούν για "ευθύνη και υπευθυνότητα"! Αυτοί που επιτρέπουν στον κάθε Βγενόπουλο να ξεπουλά τον Ο.Τ.Ε και μετά να τους βγάζει τη γλώσσα. Αυτοί που "κάνουν το Γερμανό" στη νόμιμη ληστεία των καταθετών και των δανειοληπτών. Αυτοί, που σπεύδουν ταχύτατα να προσφέρουν 28 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα "άδεια", χθες, ταμεία του κράτους στους θύτες, αντί να στηρίξουν τα θύματα της πολιτικής τους.

Επιχειρούν να παρουσιαστούν ως "υπεύθυνη πολιτική δύναμη", που θα "προστατεύσει τους πολίτες απ' το χάος", που αυτοί δημιούργησαν! Όταν έστελναν στο αρχείο τα σκάνδαλα των υποκλοπών, των Πακιστανών, των κουμπάρων, των ομολόγων και τώρα το ίδιο επιχειρούν για τη ληστεία της κρατικής περιουσίας, από πλευράς των υπουργών τους, σε συνεργασία με τους "πνευματικούς" τους, του Βατοπεδίου.

Αυτοί, που καταδίκασαν τους νέους Αλέξηδες όλης της χώρας να υποθηκεύουν την εφηβεία και τα νιάτα τους στο Γολγοθά της απόκτησης "προσόντων", με ξένες γλώσσες, πτυχία και διδακτορικά, για μια θέση stage, ωρομίσθιου ή "εργαζόμενου" με 500 ή 600 ευρώ. Αυτοί, που παρά το ότι δεν μπόρεσαν να αναθεωρήσουν το σύνταγμα, νομιμοποιούν τα παραμάγαζα παρηκμασμένων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, τα κολέγια, για το βόλεμα χωρίς κόπο των "δικών τους παιδιών".

Ο κίνδυνος δεν είναι οι "κουκουλοφόροι". Είναι οι "φρακοφόροι επανιδρυτές του κράτους" και οι πραίτορες "κρανοφόροι" που δικές τους εντολές εκτελούν και δικές τους πολιτικές υλοποιούν. Είναι οι "νόμιμοι ληστές" τραπεζίτες, οι εισπρακτικές εταιρείες τους με τους φουσκωτούς εκβιαστές, που βγάζουν σε πλειστηριασμό τις περιουσίες δανειοληπτών για 1500 ευρώ.

Διέξοδοι στην κρίση.

2008-10-13T23:08:00.000+03:00

Επανέρχονται τα χαμόγελα στους «χρηματιστηριακούς και τραπεζικούς κύκλους». Αλίμονο! Γιατί όχι; Οι ισχυροί του κόσμου και της Ευρώπης καμώνονται πως ξέχασαν το «σύμφωνο σταθερότητας», που απαγόρευε κάθε κρατική οικονομική - επιχειρηματική δραστηριότητα και ενίσχυση του κοινωνικού κράτους. Και έτσι, «κάνοντας το χαζό» αποφάσισαν, με αξιοθαύμαστη σύμπνοια, να κάνουν «ενέσεις ρευστότητας» σε τράπεζες που καταρρέουν. Να «κρατικοποιήσουν» τις ζημιές, αφού ανέχθηκαν τις ιδιωτικοποιήσεις των κερδών, από τους χρυσοκάνθαρους της παγκόσμιας οικονομίας.
Το χρήμα, ως γνωστόν, έχει δύο … βασικές ιδιότητες: πρώτον, δεν εξαϋλώνεται και δεύτερον … μεταφέρεται! Τα «πειρατικά» κέρδη του χρηματοπιστωτικού συστήματος υπήρξαν. Όλοι θυμόμαστε τους σκανδαλώδεις ισολογισμούς τραπεζών, πριν από λίγους μήνες. Οι ζημιές υπάρχουν (επίσης) τώρα. Και οι μεν ζημίες «κοινωνικοποιούνται», δηλαδή φορτώνονται στους φορολογούμενους, τα δε κέρδη μεταφέρθηκαν στις τσέπες κάποιων ολίγων, που τα επένδυσαν σε «μη τοξικά προϊόντα».
Πολλοί, τώρα, φαίνεται να προτείνουν λύσεις διεξόδου. Μεταξύ αυτών και ο κ. Παπανδρέου, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Πρότεινε ένα «νιου ντηλ», δηλαδή, ένα νέο σχέδιο συμφωνίας – συμμαχίας των «κοινωνικών εταίρων». Μια νέα συμφωνία, δηλαδή, εργοδοτών και εργαζομένων, κεφαλαίου και εργασίας, η οποία, προς το παρόν, μένει αδιευκρίνιστη: Με ποιους όρους θα συμφωνήσουν οι εργαζόμενοι με τους εργοδότες, που μέχρι χθες, τους έβλεπαν να έχουν υπέρογκα κέρδη και πάθαιναν … αναφυλαξία όταν συζητούσαν για αυξήσεις; Ποια συμφωνία μπορεί να υπάρξει μεταξύ δανειοληπτών και τραπεζιτών, που να αποκλείει τη ληστεία; Και με τα «κερδισμένα» τι θα γίνει; Θα … παραγραφούν;
Αν ήθελε να μιλά κανείς για «δίκαιες λύσεις», θα έπρεπε να αποδεχθεί κάποιους λογικούς – δίκαιους κανόνες: «Το μάρμαρο» να το πληρώσουν αυτοί … που το έσπασαν και οι «έχοντες και κατέχοντες». Και η όποια «νέα συμφωνία» να αποκλείει την πειρατεία, την κλεψιά και τη ρεμούλα.
Όταν κάποιοι, προ ετών μιλούσαν για την ανάγκη και τη δυνατότητα επιβολής του «φόρου Τόμπιν», επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών και την επένδυση αυτού του πόρου σε κοινωνικές δαπάνες, λοιδορούντο! Σήμερα, αυτό φαίνεται αναγκαίο. Είναι φανερό, ότι η παγκόσμια, η Ευρωπαϊκή και εθνική οικονομία πρέπει να σχεδιαστούν σε άλλη, δικαιότερη βάση. Η λέξη σοσιαλισμός τρομάζει, πλέον, όλο και λιγότερους.

Σε ποιον θα προσφέρατε τους φόρους σας; Σε έναν νοσοκομειακό γιατρό ή σ’ έναν τραπεζίτη;

2008-10-13T23:05:00.000+03:00

Ρητορικό, βέβαια, το ερώτημα, εφ’ όσον η απάντηση είναι αυτονόητη: Σε έναν νοσοκομειακό γιατρό! Κι αν ένας γιατρός «δε φτάνει» να καλύψει τις ανάγκες; Χρειάζεται κι ένας δεύτερος, κι ένας τρίτος κι ένας τέταρτος… Και ειδικευμένοι γιατροί χρειάζονται, για να καλύπτουν τις ανάγκες όλων των κλινικών των νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας. Προληπτική ιατρική, πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και εξειδικευμένες υπηρεσίες.
Όλα αυτά χρειάζονται καλή οργάνωση, (άρα διοίκηση από ειδικούς και όχι άσχετα κομματικά στελέχη), υλικοτεχνική υποδομή και άριστο περιβάλλον εργασίας, επαρκές και ειδικευμένο νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό. Για να μπορούν οι γιατροί να επιτελούν το λειτούργημά τους, που είναι η φροντίδα και η ίαση του πάσχοντος.
Για να γίνουν όλα αυτά οι γιατροί πρέπει να εργάζονται ένα ανθρώπινο ωράριο και όχι σαν τους χειρότερους σκλάβους, άλλων εποχών, που επιτρεπόταν η δουλεία! Αν σκεφτούμε ότι πολλοί γιατροί αναγκάζονται να κάνουν 3 ή 4 εφημερίες (24ωρες) τη βδομάδα και τις υπόλοιπες ώρες να καλύπτουν κανονικό πρωινό ωράριο υπολογίστε πόσες ώρες εργάζεται ένας νοσοκομειακός γιατρός, αν γνωρίζετε άλλον εργαζόμενο, που να έχει τέτοιο ωράριο και υπολογίστε τις αμοιβές τους. Έτσι εξηγείται το ότι πολλοί γιατροί επιλέγουν το ιδιωτικό ιατρείο. Καλύτερο ωράριο και περισσότερα χρήματα. Στο δημόσιο, (το Ε.Σ.Υ.), παραμένουν οι περισσότεροι από ανάγκη και ελάχιστοι από «ιδεολογία».
Για πολλά χρόνια οι νοσοκομειακοί γιατροί αγωνίζονται να πετύχουν βελτίωση των όρων εργασίας και απολαβών τους. Ακόμη και σήμερα τους έχει ο «πολύς» κύριος Αβραμόπουλος να εργάζονται – τις περισσότερες φορές υποχρεωτικά, επειδή δε βγαίνουν οι εφημερίες – πάρα πολλές ώρες τη βδομάδα.
Ήρθε τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση και υποχρεώνει την Ελλάδα να εφαρμόσει για τους γιατρούς εβδομάδα 48ωρης απασχόλησης, για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των ασθενών!
Ήδη οι Ενώσεις νοσοκομειακών γιατρών, σε 20 νοσοκομεία της χώρας, μεταξύ αυτών και των Τρικάλων, αποφάσισαν να καταθέσουν προγράμματα 48ωρου!
Κανείς δεν μπορεί να τους υποχρεώσει να εργαστούν παραπάνω. Ποιος θα έχει την ευθύνη για το «μπλακ – αουτ» στα νοσοκομεία; Γιατί ο εισαγγελέας δεν καλεί ως κατηγορούμενο τον υπουργό; Χρήματα για τους τραπεζίτες βρίσκουν! Για την υγεία, όχι;

«Να κατεβούμε (ακόμη και) στον Άδη»!

2008-10-08T22:20:00.000+03:00

Είναι ανάγκη να βρει κανείς λέξεις απλές και «κοφτερές», ίδιες με την απελπισμένη αγανάκτηση της κοινωνίας, της «κοινωνικής ή πληθυντικής Αριστεράς» - όπως, υποκριτικά κάποιοι την ονομάζουν- για να μπορέσει να εκφράσει όλους αυτούς, που «βλέπουνε τα τρένα να περνούν» και τη ζωή τους να κυλά, σαν την άμμο μέσα απ’ τα δάχτυλά τους.
Τους ανθρώπους, που κουραστήκανε να μετράνε απογοητεύσεις και ήττες. Που χόρτασαν μεγάλα λόγια και υποσχέσεις, «οράματα» και προγράμματα κούφια, σαν πουκάμισα αδειανά. Που μπουχτίσανε από «δύσκολες συγκυρίες», «στενωπούς» και «σκοτεινά τούνελ» … που δήθεν στο βάθος τους υπάρχει κάποιο φως. Που υπομένουν ένα «πολιτικό σύστημα», συγκεντρωτικό, Αθηνοκεντρικό, οικογενειοκρατικό, προσωποκεντρικό και, εν τέλει, αντιδημοκρατικό.
Σ’ αυτή τη χώρα, πάντα σχεδόν, άλλοι αγωνίζονται, άλλοι δουλεύουν και άλλοι καρπώνονται τους καρπούς των αγώνων και του μόχθου.
Έκαναν αυτό το λαό τόσο «άβουλο και μοιραίο», ώστε να θεωρεί «φυσική νομοτέλεια» τη φτώχια και τη μιζέρια, την ασχήμια και την υποκουλτούρα, την «αρπαχτή» και το ρουσφέτι, την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της ζωής του.
Σήμερα, που ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός αποκαλύπτει την αδυναμία του και η συντηρητική παράταξη στη χώρα μας παραπαίει, είναι ώρα να «λογαριαστούμε» όλοι μεταξύ μας: Πολίτες, πολιτικοί και κόμματα. Η θετική ανατροπή των όρων λειτουργίας της κοινωνίας και του κράτους πρέπει να ξεκινήσει τώρα!
Δικαιολογίες για το «παρελθόν που χωρίζει» δεν πείθουν πολλούς άλλους, παρά αυτούς που έχουν συμφέρον να πεισθούν. Επιβάλλεται να ακουστεί ο λόγος που ενώνει, για την επιτυχία του στόχου! Να αναζητηθούν, με θετική πρόθεση, όλα αυτά που ενώνουν και μπορούν να δημιουργήσουν την – ελάχιστη έστω – κοινή προγραμματική βάση, πάνω στην οποία θα στηριχθεί μία κοινή προσπάθεια όλων των πολιτικών δυνάμεων, που θέλουν και μπορούν να εκφράσουν τα δίκαια αιτήματα της «κοινωνικής Αριστεράς», η οποία, ασφαλώς, είναι ευρύτερη από την πολιτική Αριστερά.
Κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να δεχθεί λογικές «στατικής πολιτικής θεώρησης» και αυθαίρετων γενικεύσεων. Η φιλοσοφία της θεωρίας του υλισμού και της εξέλιξης των πάντων, που από τα αρχαία χρόνια εισηγήθηκε ο Ηράκλειτος, δεν ξεπεράστηκε. «Τα πάντα ρει, τα πάντα χωρεί και ουδέν μένει»! «Δεν μπορείς να περάσεις δυο φορές από το ίδιο ποτάμι», έλεγε ο ίδιος και είχε δίκιο, επειδή την επόμενη κιόλας στιγμή, το ποτάμι ήταν άλλο, γιατί άλλαξε το νερό.
Ούτε η ιδεαλιστική «αρχή της ταυτότητας» μπορεί να είναι παραδεκτή: «Το ποτήρι είναι ποτήρι και τίποτε άλλο»! Το ποτήρι, αν χρησιμοποιηθεί για να πιεί κανείς νερό, παραμένει ποτήρι. Αν, όμως, το σπάσεις και καρφώσεις μ’ αυτό το λαιμό κάποιου, γίνεται φονικό όπλο!
Με βάση αυτά, κανένας και τίποτε δεν μπορεί να κρίνονται με βάση το χθες, μόνο! Οι συνθήκες αλλάζουν και μαζί όλοι μας. Πολίτες και κόμματα. Δεν μπορεί να γίνονται αποδεκτά «επιχειρήματα» του τύπου: «Είμαστε σε διαφορετική όχθη» ή «μας χωρίζουν πολλά». Να περάσουμε την όχθη ή να συναντηθούμε ακόμη και στη μέση «του ποταμού». Να «κατέβουμε – ακόμη και – στον Άδη», αν είναι να «φέρουμε πίσω την Περσεφόνη ή τον κέρβερο». Ο πολιτικός αρνητισμός και οι «πολιτική ορθότητα ή καθαρότητα», που ο καθένας διεκδικεί για τον εαυτό του και το κόμμα του, απογοητεύουν και οργίζουν. Τα πολιτικά κόμματα δεν υφίστανται για να υπηρετούν τις ανάγκες των ηγετικών στελεχών τους. Οφείλουν να εργάζονται στην υπηρεσία των αναγκών της κοινωνίας.
Η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, οφείλει στην «κοινωνική αριστερά», μια γενναία προσπάθεια συνεννόησης και συνεργασίας σήμερα και όχι αύριο. Η «ζωή» δεν μπορεί να παραπέμπεται, συνέχεια, στο μέλλον. Σ’ ένα μέλλον, που όλο το υπόσχονται, όλο το περιμένουμε και ποτέ δεν το ζήσαμε. Τα πολιτικά κόμματα, κυρίως αυτά της Αριστεράς, δεν είναι θρησκευτικές οργανώσεις, να υπόσχονται «παραδείσους» σε μια «μετά θάνατον ζωή»!
Το μέλλον είναι τώρα!

Δημοσκοπείτε! Δημοσκοπείτε! Στο τέλος κάτι θα μείνει…

2008-09-20T15:04:00.000+03:00

Όλο και συχνότερα, οι δημοσκόποι, (γκαλοπίστες ελληνιστεί), «καταγράφουν» την πολιτική «άποψη» των πολιτών, για τα πάντα. Κυρίως, όμως, γι αυτό που πρωτίστως τους ενδιαφέρει: Την πολιτική τους επιλογή, που αφορά τα κόμματα, δηλαδή την «πρόθεση ψήφου»! Συντονισμένη όλη η σύγχρονη «τηλεοπτική δημοκρατία» ακολουθεί και αποφαίνεται: «Προβάδισμα δύο μονάδων στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.», «καταλληλότερος πρωθυπουργός ο Καραμανλής», «αντέχει σε διψήφια ποσοστά ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.»κλπ. Ικανοποιημένοι, έως … δικαιωμένοι (!) όσοι φαίνεται να ευνοούνται από τα νούμερα και «δε σχολιάζουν τις δημοσκοπήσεις» όσοι έπονται.
Προσπαθούν να μας πείσουν, (και σ’ ένα βαθμό το έχουν πετύχει), οι σύγχρονοι ιεροφάντες της πολιτικής, οι δημοσκόποι, ότι με «επιστημονικό τρόπο» μελετούν «τις τάσεις» του εκλογικού σώματος και, άρα, μπορούν να προβλέψουν τη συμπεριφορά τους! Επομένως, θα μπορούσε αυθαδιάζοντας κανείς, να συμπεράνει ότι διευκολύνεται το έργο της πολιτικής και των κομμάτων. Με τέτοια «μαγικά» εργαλεία στη διάθεσή τους, δε χρειάζεται, παρά να επικεντρώνουν στην «επικοινωνιακή» τους πολιτική. Στην εικόνα του αρχηγού και των στελεχών τους και να αφήνουν στον αυτόματο πιλότο της «οικονομίας (και κοινωνίας) της αγοράς» να κάνουν όλα τα υπόλοιπα! Αυτοί, θα στολίζονται και θα μοστράρονται στο «γυαλί».
Πόσο, όμως, επιστημονικές είναι οι δημοσκοπήσεις; Όταν γνωρίζουν, εκ των προτέρων τι «υλικά» θα βάλουν στο «αντιδραστήριο» και τι «αντίδραση» και «προϊόν» θα προκύψει; Πήγαν, για παράδειγμα, να ρωτήσουν για τις «πολιτικές» τους απόψεις αυτούς που μετέχουν σε μια πορεία διαμαρτυρίας, τους απεργούς ή τους καταληψίες, τους οργισμένους και απελπισμένους αγρότες και συνταξιούχους, αυτούς που μαζεύουν τα σκουπίδια των λαϊκών αγορών; Και, πως γίνεται πάντοτε σχεδόν να «βολεύει» η κάθε δημοσκόπηση, αυτόν που την παραγγέλλει;
Αυτά τα απλά, είναι σίγουρο ότι τα γνωρίζουν όλοι, όσοι διενεργούν ή διαχειρίζονται τις δημοσκοπήσεις. Γνωρίζουν, όμως, κάτι επιπλέον: Ότι, εκτός από «απεικονίσεις» και «καταγραφές» διαθέσεων, (έστω, όχι και τόσον αληθείς), έχουν και μια άλλη, σημαντική λειτουργία: Διαμορφώνουν, σε σημαντικό βαθμό, πολιτικές συμπεριφορές! Γι αυτό τις πληρώνουν. Για να αποφασίζουν αυτοί, πρώτοι, τι πρόκειται να αποφασίσουμε εμείς, όταν και όποτε … αυτοί αποφασίσουν!
Η καλύτερη δημοσκόπηση είναι … το πορτοφόλι και η οργή σας!
Η ισχυρότερη αμφισβήτηση των δημοσκοπήσεων, απ’ όλα τα κόμματα, (της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένης), εκφράζεται με τη φράση: «Οι δημοσκοπήσεις δεν καθορίζουν την πολιτική μας, αλλά τις λαμβάνουμε υπ’ όψιν». Και έχουν ευθύνη τα κόμματα που δεν «βάζουν τα πράγματα στη θέση τους». Οφείλουν, για παράδειγμα, να θέσουν με σθεναρό τρόπο, ορισμένα πολιτικά ερωτήματα σχετικά με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, τα όποια «ευρήματά τους» και να απαντήσουν και τα ίδια με υπευθυνότητα: «Που είναι η αλήθεια και το ψέμα» στις δημοσκοπήσεις; Υπάρχουν πολιτικές σκοπιμότητες; Παίζονται παιχνίδια; Υπάρχει συναλλαγή εταιρειών με πολιτικά πρόσωπα και κόμματα; Γιατί παρουσιάζονται μεγάλες αποκλίσεις και διαφωνίες μεταξύ τους; Είναι, εν τέλει, αξιόπιστες και έγκυρες οι μετρήσεις;
Αυτά και αρκετά άλλα ερωτήματα αποκτούν εξαιρετική σημασία και χρήζουν απαντήσεων, όχι απλώς επειδή μπορεί να «αδικούνται» πολιτικά κόμματα ή πρόσωπα, αλλά επειδή πλήττεται στον πυρήνα της η λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, με την έννοια της δόλιας νόθευσης της ελεύθερης βούλησης των πολιτών.
Τους τελευταίους μήνες έχει ξεσπάσει ένας δημόσιος «πόλεμος» μεταξύ των εταιρειών δημοσκοπήσεων. Από τις αλληλοκατηγορίες τους μπορεί κανείς να συμπεράνει πολλά πράγματα. Μπορεί να παρατηρήσει κανείς εδώ, ότι αν δεν είχε εμφανιστεί αυτή η διαμάχη, δύσκολα θα μπορούσε να προκύψει αμφισβήτηση, η οποία εξ άλλου μπορεί να «βάλλει τα πράγματα στη θέση τους».
Γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά για προγράμματα προβολής των υπουργείων ή έρευνες που αυτά αναθέτουν. Η «πίτα» είναι μεγάλη και ανάλογο το «ενδιαφέρον» των εταιρειών. Μιλούν για την εταιρεία Spot Thomson, η οποία συνεργάστηκε και θα συνεργαστεί με τη Ν.Δ. για τις εκλογές. Η εταιρεία αυτή και η θυγατρική της MRB έχει αναλάβει τη διαφημιστική εκστρατεία του ΟΠΑΠ και του υπουργείου οικονομίας, καθώς και τη διεθνή καμπάνια του ΕΟΤ.
Και ο πλέον «αθώος» και ανυποψίαστος πολίτης θα δεχθεί ότι είναι «αρκετά δύσκολο» να δυσαρεστήσει αυτή η εταιρεία τους εργοδότες της! Αν όλα αυτά ισχύουν, (που υπάρχουν και χειρότερα), με ποιο κύρος βγαίνουν διεκδικώντας επιστημονικό κύρος και αξιοπιστία; Πως τους επιτρέπεται, τελικώς, να απευθύνονται στην «κοινή γνώμη»; Μήπως χρειάζεται μια Ανεξάρτητη Αρχή ελέγχου των Εταιρειών δημοσκοπήσεων;

"Σανίδα σωτηρίας" ... από Σανιδά;

2008-09-09T11:23:00.000+03:00

Ήλθε η παρέμβαση ενός (εκλεκτού της κυβέρνησης) ανώτατου δικαστικού, του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Σανιδά, να τραβήξει την κόκκινη γραμμή: «Ως εδώ ο εμπαιγμός της κοινής λογικής»! Αυτό που πολύ απλά διαισθάνεται και εκφράζει ο απλός πολίτης αγανακτώντας με τον τυχοδιωκτισμό και την απληστία «ρασοφόρων – επενδυτών» της μονής Βατοπεδίου.
Ο κ. Σανιδάς προέτρεψε τη Μονή Βατοπεδίου και τους ανθρώπους της «εάν έχουν πραγματική πίστη στον Θεό, να επιστρέψουν από μόνοι τους τα χρήματα που πήραν» και παράλληλα διέταξε έρευνα από μηδενική βάση, για όλες τις ανταλλαγές με δημόσια περιουσία. Η έρευνα στρέφεται κατά 17 – 20 προσώπων, κρατικών λειτουργών, εμπειρογνωμόνων και μοναχών.
Στην παραγγελία του κ. Σανιδά δεν γίνεται αναφορά σε ευθύνη πολιτικών προσώπων, καθώς εκτιμά ότι οι αρμόδιοι υπουργοί «παραπλανήθηκαν» υπογράφοντας τις σχετικές αποφάσεις, με βάση τις οποίες έγινε η ανταλλαγή των εκτάσεων, από τις εσφαλμένες αποφάσεις του Δ΄ Τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και των μελών του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Δημοσίων Κτημάτων.
Στο 18σέλιδο πόρισμά του, ο ανώτατος δικαστικός θεωρεί άκυρες όλες τις μεταβιβάσεις, ενώ χαρακτηρίζει διάτρητες τις γνωμοδοτήσεις του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Δημόσιων Κτημάτων και Ανταλλάξιμης Περιουσίας, αλλά και των τμημάτων του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, που αποδέχονται τίτλους κυριότητας της Μονής, μολονότι είναι αόριστοι και «σε κανέναν δεν προσδιορίζεται κατά τα όρια ή κατά την επιφάνεια η έκταση που φέρεται να της ανήκει». Η αοριστία αυτή, καθιστά τους επικαλούμενους τίτλους «άκυρους και ανίσχυρους» αναφέρει εμφατικά ο εισαγγελέας απαριθμώντας τους λόγους για τους οποίους «τα συμπεράσματα των γνωμοδοτικών οργάνων είναι είτε απότοκα πλημμελούς εκπληρώσεως του καθήκοντος λόγω ραθυμίας και αδιαφορίας, είτε ενσυνείδητων επιλογών εν γνώσει της βλάβης των συμφερόντων του Δημοσίου και προς όφελος της Μονής Βατοπεδίου».
Στο στόχαστρο του κ. Σανιδά και οι Ορκωτοί Εκτιμητές, οι οποίοι εκτίμησαν την αξία των προς ανταλλαγή εκτάσεων, περίπου οκτώ με δέκα φορές κάτω από την αντικειμενική τους αξία.
Κατά όλων αυτών ερευνάται η στοιχειοθέτηση της κατηγορίας της απάτης εις βάρος του Δημοσίου, σε βαθμό κακουργήματος.
Η παρέμβαση Σανιδά γίνεται αποδεκτή με ικανοποίηση από μεγάλη μερίδα των πολιτών που είναι καλόπιστοι και δεν προχωρούν σε «δεύτερη ανάγνωση» των γεγονότων.
Αν θέλει κανείς να κάνει το «συνήγορο του διαβόλου», όμως, μπορεί να πει: «Ανάγκα και … ο Σανιδάς πείθεται» ή ότι η ότι η παρέμβαση του ανώτατου δικαστικού είναι σανίδα σωτηρίας μιας κυβέρνησης ευρισκόμενης στο έλεος του … βατοπεδικού τυφώνα, (και όχι μόνον)!
Αρχικώς, περισώζει την προσωπική δικαστική τιμή και υπόληψη του ιδίου, που έφθασε να κατηγορείται από την αντιπολίτευση, περίπου ως «εντολοδόχος» της κυβέρνησης. Συνεκδοχικώς, περισώζει και το κύρος της δικαιοσύνης, στο σύνολό της, που έχει αντικειμενικά υποβαθμιστεί, μετά την … αρχειοθέτηση σημαντικών υποθέσεων, όπως οι υποκλοπές.
Κατά δεύτερον, επιτρέπει στην κυβέρνηση να «ανασάνει»! «Δικαιώνει» το μόνιμο επιχείρημά της για την παραπομπή όλων των σκανδάλων στη δικαιοσύνη και – κυρίως – αναζητά τις ευθύνες σε κρατικούς λειτουργούς, (μόνον), μιλώντας για «παραπλάνηση» των υπουργών!
Ποιος είναι, όμως, τόσον αφελής να πιστέψει ότι το Νομικό Συμβούλιο του κράτους, το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Δημοσίων Κτημάτων και οι διάφοροι Ορκωτοί Εκτιμητές λειτουργούν χωρίς «κατευθύνσεις» και προηγούμενη «συνεννόηση» με την εκάστοτε κυβέρνηση, για την υλοποίηση του προγράμματος και της πολιτικής της βούλησης;
Γιατί, ξαφνικά, ο κ. Σανιδάς, (ορθώς πράττων), αποφάσισε να υπερασπιστεί τώρα το πληττόμενο δημόσιο συμφέρον και δεν το έπραξε και σε άλλες περιπτώσεις;
Ο κ. Καραμανλής μπορεί τώρα να χαμογελάσει! Να οπλιστεί ξανά με … τη «ρομφαία της κάθαρσης», να κάνει ανασχηματισμό σε υπουργούς με την απλή κατηγορία της «παραπλάνησης» και να προωθήσει το «μεταρρυθμιστικό» του έργο.
Το ερώτημα, βεβαίως, για την τόσο εύκολη και κατ’ εξακολούθηση «παραπλάνηση» υπουργών του θα συνεχίσει να αιωρείται. Πολλοί θα είναι αυτοί, που μιλούν για μια κυβέρνηση – «παραπλανημένη κορασίδα». Και μία τέτοια κυβέρνηση, ίσως να δικαιούται να διεκδικεί το «τεκμήριο της αθωότητας», αλλά δεν μπορεί να αποσείσει από πάνω της την κατηγορία της ανικανότητας. Επειδή η αιτιολόγηση της παραπλάνησης μόνον με την επίκληση της απειρίας, της νωθρότητας και της αδιαφορίας μπορεί να γίνει. Η δε κατηγορία του δόλου πάντοτε θα επικρέμαται επί των κεφαλών τους.

Απόλυτη προτεραιότητα στους συνανθρώπους με ειδικές ανάγκες.

2008-08-06T13:03:00.001+03:00

Περισσότεροι από 38 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν κάποια αναπηρία.
Το 1993, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θέσπισε ορισμένα πρότυπα για τη δυνατότητα πρόσβασης, κυρίως όσον αφορά στην πρόσβαση στο φυσικό περιβάλλον:
Τα κράτη πρέπει να θέσουν σε εφαρμογή μέτρα για την απομάκρυνση εμποδίων στο φυσικό περιβάλλον. Αυτά τα μέτρα πρέπει να περιλαμβάνουν την ανάπτυξη προτύπων και οδηγιών και τη θέσπιση νομοθεσίας που να εξασφαλίζουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε διάφορους τομείς, όπως η στέγαση, τα κτίρια, οι δημόσιες συγκοινωνίες, οι ιδιωτικές μεταφορές και το εξωτερικό περιβάλλον.
Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, ένα στα είκοσι άτομα έχει κάποια αναπηρία. Περισσότερα από τα τρία στα τέσσερα από αυτά ζουν σε μια αναπτυσσόμενη χώρα. Τις περισσότερες φορές συγκαταλέγονται στις φτωχότερες τάξεις. Κατά τις πρόσφατες εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας αντιπροσωπεύουν τον ένα στους πέντε φτωχότερους ανθρώπους στον κόσμο. Η προκατάληψη που αντιμετωπίζουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες και οι φραγμοί που συναντούν στην εκπαίδευση, την απασχόληση και την κοινωνία δείχνουν ότι είναι πολύ πιο τρωτοί στον κοινωνικό αποκλεισμό από τους πολίτες χωρίς ειδικές ανάγκες.
Η ένδεια και η αναπηρία μοιάζουν άρρηκτα συνδεδεμένες στις αναπτυσσόμενες χώρες. Οι φτωχοί άνθρωποι με ειδικές ανάγκες βρίσκονται σε έναν φαύλο κύκλο. Η αναπηρία αυξάνει την ένδεια, ενώ οι άνθρωποι που ζουν σε συνθήκες ένδειας τείνουν να αποκτούν αναπηρίες λόγω του υποσιτισμού, της άθλιας στέγασης, των επικίνδυνων επαγγελμάτων και της αυξημένες έκθεσης στη βία. Αντιθέτως τα εισοδήματα των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες μειώνονται επειδή οι άνθρωποι αυτοί στερούνται εργασίας ή πρόσβασης σε εισόδημα, σε βασικές κοινωνικές και ιατρικές υπηρεσίες και αποκατάσταση.
Από τότε έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος στην Ευρωπαϊκή και την εθνική νομοθεσία, που αφορά τη μέριμνα της Πολιτείας για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Υπάρχει, όμως, μεγάλη καθυστέρηση στην εφαρμογή της νομοθεσίας αυτής και, κυρίως, συνεχίζουν να είναι κυρίαρχες οι κοινωνικές προκαταλήψεις, ως προς τα άτομα αυτά.
Πρέπει η εφαρμογή της νομοθεσίας αυτής να τεθεί σε απόλυτη προτεραιότητα και να εμπλουτιστούν τα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά προγράμματα με το πνεύμα της αποδοχής και της ισότιμης ένταξης αυτών των ανθρώπων στην κοινωνία μας.